Arkusz ma cztery części. Sieć gazowa niskiego ciśnienia z PE SDR 11 (rysunek 1, trzy odcinki): długości i obciążenia obliczeniowe, dobór średnic z nomogramu (rysunek 2) tak, żeby jednostkowa strata mieściła się w przedziale 0,2-0,5 Pa/m (tabela A). Instalacja gazowa w budynku jednorodzinnym (rysunek 3): dwie kuchenki KG4P i grzejnik wody GGWP, pięć odcinków - straty na odcinkach i strata całkowita z gazomierzem i odzyskiem ciśnienia (tabela B). Dalej parametry próby szczelności gazociągu średniego ciśnienia z dwóch odcinków (tabela C) i wymagania techniczne dla instalacji gazowych (tabela D).
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie wyniki obliczeń i odpowiedzi do tabel wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza.
Wzory, na których opiera się zadanie. W sieci: Qo = qs (odbiór skupiony), Qo = 0,5 × qo (odbiór po drodze), Qo = qp + 0,5 × qo (przesył i odbiór po drodze). W instalacji: strata na odcinku = (suma długości zastępczych + długość liniowa) × R, odzysk ΔH = h × 5,4 Pa/m, strata całkowita = strata najniekorzystniejszej drogi + 50 Pa na gazomierzu - ΔH. Próba: pojemność odcinka = pojemność na 1 km × długość w km, tps = 0,5 × Vgeom, pabs = 1 + p, Δp = 0,14 × pabs.
Dane. Wszystkie liczby pochodzą z tabel i rysunków arkusza CKE. Każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana odpowiedź - z tekstem kryterium. Wpisy w kolumnach, których klucz nie ocenia (na przykład długości zastępcze poszczególnych oporów), są wynikiem tego samego rachunku - pokazują drogę do ocenianej wartości. Odczyty z nomogramu (to obraz) są w skrypcie zmierzone w pikselach i narysowane przerywanymi liniami odczytu. Wiedzą ogólną, zaznaczoną w krokach, są: dodatek 10% w długości obliczeniowej sieci (wynika z klucza, arkusz go nie podaje), rozkład oporów miejscowych na schemacie instalacji (klucz podaje tylko sumy) i wymagania z warunków technicznych dla instalacji gazowych (tabela D).
To jedno z możliwych rozwiązań: kolejność wypełniania tabel jest dowolna, liczy się zapis w ocenianych polach.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 39 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 30 punktów - można stracić 9 kryteriów i nadal zdać. Arkusz każe też policzyć całkowitą stratę ciśnienia sieci, ale tabela A nie ma na nią miejsca i klucz jej nie ocenia.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.