Rozwiązanie krok po kroku: Obliczenia instalacji i sieci gazowej

Wszystkie trzy odcinki prowadzą gaz do jednego urządzenia - kuchenki KG4P, więc w kolumnie 02 każdy ma 1,3 m³/h (tabela 1, punkt 4), a współczynnik jednoczesności dla jednej kuchenki to 1 (punkt 5). Obciążenie obliczeniowe = 1,3 × 1 = 1,3 m³/h w każdym wierszu. Klucz ocenia kolumnę 04.

Legenda rysunku 1 podaje dla każdego odcinka średnicę i długość liniową: odcinek 1 - DN 15, 2,0 m, odcinek 2 - DN 20, 5,0 m, odcinek 3 - DN 25, 4,0 m. Te wpisy w kolumnach 05 i 08 nie są osobno oceniane, ale bez nich nie da się dobrać długości zastępczych z tabeli 2 ani jednostkowej straty z tabeli 3.

Odcinek 1 (DN 15) zaczyna się przy kuchence: ma kurek kulowy przed urządzeniem i dwa kolana (przy podejściu do kuchenki i u dołu pionu). Z tabeli 2 dla DN 15: 1 × 0,15 m (kurek kulowy), 2 × 0,55 m (kolano). Suma: 0,15 + 1,10 = 1,25 m. Zwężka DN 15/20 (ukośna kreska na pionie) należy - zgodnie z uwagą pod tabelą 1 - do odcinka o większej średnicy, czyli do odcinka 2.

Odcinek 2 (DN 20) biegnie od zwężki na pionie do zwężki przy lewym górnym narożniku. Na schemacie ma pięć kolan (górny prawy narożnik i cztery załamania „zygzaka”) i zwężkę 15/20. Z tabeli 2 dla DN 20: 5 × 1,30 m (kolano), 1 × 0,10 m (zwężka). Suma: 6,50 + 0,10 = 6,6 m.

Odcinek 3 (DN 25) prowadzi od kurka głównego przez gazomierz do zwężki 20/25. Ma cztery kolana (zejście do gazomierza, wyjście z niego, podstawa pionu i górny narożnik) i zwężkę 20/25. Z tabeli 2 dla DN 25: 4 × 1,30 m (kolano), 1 × 0,15 m (zwężka). Suma: 5,20 + 0,15 = 5,35 m. Kurek główny KG zamyka instalację od strony przyłącza i nie wchodzi do odcinka 3 - tak liczy klucz.

Długość całkowita = suma strat miejscowych (kolumna 07) + długość liniowa (kolumna 08): odcinek 1: 1,25 + 2,0 = 3,25 m, odcinek 2: 6,6 + 5,0 = 11,6 m, odcinek 3: 5,35 + 4,0 = 9,35 m. Klucz przyjmuje też sumę z własnych wartości zdającego z kolumny 07.

W tabeli 3 wiersz obciążenia 1,3 m³/h i kolumna średnicy odcinka: DN 15 - 2,57 Pa/m, DN 20 - 0,76 Pa/m, DN 25 - 0,29 Pa/m. Kolumna 10 nie ma osobnego kryterium, ale te liczby klucz podaje we wzorach kryteriów kolumny 11.

Strata = długość całkowita × R, zaokrąglona w górę do liczby całkowitej (uwaga pod tabelą A): odcinek 1: 3,25 × 2,57 = 8,35 → 9 Pa, odcinek 2: 11,6 × 0,76 = 8,82 → 9 Pa, odcinek 3: 9,35 × 0,29 = 2,71 → 3 Pa.

Gaz płynie do kuchenki kolejno przez odcinki 3, 2 i 1, więc strata instalacji to ich suma: 9 + 9 + 3 = 21 Pa.

Strata na gazomierzu - z tabeli 1, punkt 6: 50 Pa. Różnica wysokości między kurkiem głównym a kurkiem kuchenki - punkt 7: 3,0 m (znak „+” oznacza, że urządzenie jest wyżej niż kurek główny).

Odzysk ΔH = h × Δp = 3,0 × 5,4 = 16,2 → w górę 17 Pa. Strata całkowita = strata instalacji + strata na gazomierzu - odzysk: 21 + 50 - 17 = 54 Pa. Odzysk się odejmuje, bo lżejszy od powietrza gaz ziemny zyskuje ciśnienie, płynąc w górę.

Pozycje 1-3 to metry rurociągów o danej średnicy - przenosi się długości liniowe z legendy rysunku 1: DN 15 - 2,0 m, DN 20 - 5,0 m, DN 25 - 4,0 m. Do przedmiaru idzie długość rzeczywista rury, nie długość obliczeniowa z oporami miejscowymi.

Na schemacie jest jeden kurek DN 15 (przed kuchenką) - 1 szt., jedna kuchnia gazowa - 1 szt., jeden gazomierz z podejściem obustronnym DN 25 - 1 kpl. i jedna próba ciśnieniowa dla jednego lokalu (budynek jednorodzinny) - 1 lokal. Kurek główny KG leży przed gazomierzem i nie jest kurkiem DN 15 z pozycji 4.

Pięć budynków, w każdym kuchenka KG4P i kocioł 21 kW. Współczynniki z tabeli 5 dla 5 urządzeń: kuchenki 0,294, kotły 0,752. Zapotrzebowanie: 5 × 1,3 × 0,294 + 5 × 2,5 × 0,752 = 1,911 + 9,400 = 11,311 → w górę 12 m³/h. Odcinek rozdzielczy: Qo = α × qo = 0,5 × 12 = 6 m³/h.

Kotłownia na odcinku 2-3: 2 × 6,0 × 1,00 = 12 m³/h, na odcinku 2-4: 4 × 6,0 × 0,75 = 18 m³/h (współczynniki z tabeli 4, punkty 8 i 9). Przy odbiorze skupionym na końcu Qo = qz, więc obciążenia obliczeniowe są takie same: 12 i 18 m³/h.

Odbiór własny odcinka: 20 kuchenek × 1,3 × 0,162 = 4,212 → w górę 5 m³/h. Przez odcinek 1-2 płynie też cały gaz dla odcinków 2-3, 2-4 i 2-5 - to obciążenie przesyłowe qp = 12 + 18 + 12 = 42 m³/h (z zapotrzebowań z kolumny 02). Qo = qp + α × qo = 42 + 0,5 × 5 = 44,5 m³/h.

Symbole kształtek PE pochodzą z katalogów producentów kształtek elektrooporowych (wiedza ogólna): TT - trójnik siodłowy z nawiertką (klucz przyjmuje też „trójnik siodłowy”), RT - trójnik redukcyjny, BTB - trójnik do balonowania, czyli kształtka do czasowego zamknięcia przepływu balonem przy pracach na czynnym gazociągu.

Zaślepka to EC (od zamknięcia końca rury), a kolano elektrooporowe 90° - E90 (zapisywane też E90°; klucz przyjmuje samo „E”). Symbole są wiedzą ogólną z katalogów kształtek.

Gazociąg z PE to sieć uzbrojenia terenu: wymaga powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej, szkiców lokalizacyjnych armatury i protokołu badania przewodu sygnalizacyjnego (rury PE nie da się znaleźć wykrywaczem metalu, dlatego nad nią układa się przewód lokalizacyjny). Instalacja w budynku tych dokumentów nie potrzebuje: wiersze 1, 2 i 4 - NIE / TAK. Uzasadnienie to wiedza ogólna, wpisy zgodne z kluczem.

Dokumentacja zabudowanych materiałów, projekt budowlany ze zmianami naniesionymi w trakcie budowy, pozwolenie na budowę (zgłoszenie), oświadczenie kierownika budowy o uporządkowaniu terenu i kopia dziennika budowy dotyczą każdej roboty budowlanej - wiersze 3, 5, 6, 7 i 9: TAK / TAK.

Opinia zakładu kominiarskiego o podłączeniu urządzeń do przewodów kominowych dotyczy tylko instalacji w budynku - wiersz 8: TAK / NIE. Graficzny zapis próby ciśnieniowej (z rejestratora) jest wymagany dla gazociągu, a instalacji - według klucza - nie: wiersz 10: NIE / TAK.