Arkusz ma dwie części obliczeniowe. Najpierw instalacja gazowa w budynku wielorodzinnym: dwa lokale, w każdym kuchenka 4-palnikowa (KG4P) i kocioł gazowy (KGGW), razem siedem odcinków z rur stalowych. Dla każdego trzeba policzyć stratę ciśnienia z długości zastępczych oporów miejscowych (tabela 2) i jednostkowych oporów liniowych (tabela 3), a potem stratę całkowitą instalacji z gazomierzem i odzyskiem ciśnienia. Druga część to sieć gazowa niskiego ciśnienia z rur PE SDR 11: obciążenia obliczeniowe sześciu odcinków, dobór średnic z nomogramu (rysunek 3) i strata ciśnienia w gazociągu. Na koniec zestawienie materiałów do fragmentu instalacji (rysunek 4) i wymagania BHP przy odpowietrzaniu i napełnianiu gazociągu.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie wyniki obliczeń i odpowiedzi do tabel wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza.
Wzory, na których opiera się zadanie. Strata na odcinku instalacji = (suma długości zastępczych + długość liniowa) × jednostkowa strata R. Odzysk ΔH = h × 5,4 Pa/m. Strata całkowita = suma strat na najniekorzystniejszej drodze + strata na gazomierzu - odzysk. W sieci obciążenie obliczeniowe zależy od rodzaju odcinka (wzory w tabeli 4), a strata odcinka = długość obliczeniowa × jednostkowa strata odczytana z nomogramu.
Dane. Wszystkie liczby pochodzą z tabel i rysunków arkusza CKE. Każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana odpowiedź - z tekstem kryterium. Wpisy w kolumnach, których klucz nie ocenia (na przykład długości zastępcze poszczególnych oporów), są wynikiem tego samego rachunku - pokazują drogę do ocenianej wartości. Odczyty z nomogramu (to obraz, nie wektor) są w skrypcie zmierzone w pikselach: linie średnic wyznaczone jako proste w skali logarytmicznej, a w krokach tabeli B narysowane przerywanymi liniami odczytu (klucz ich nie ocenia). Wiedzą ogólną, zaznaczoną w krokach, są: dodatek 10% na opory miejscowe w długości obliczeniowej sieci, wybór najmniejszej średnicy spełniającej warunek strat, nazwy kształtek do zestawienia materiałów i wymagania BHP.
To jedno z możliwych rozwiązań: kolejność wypełniania tabel jest dowolna, liczy się zapis w ocenianych polach.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 36 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 27 punktów - można stracić 9 kryteriów i nadal zdać. Część kryteriów obejmuje całą kolumnę tabeli (na przykład wszystkie średnice), więc jeden błąd w kolumnie kosztuje cały punkt.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.