Punkty główne łuku kołowego o promieniu 60,00 m

Część praktyczna egzaminu z kwalifikacji BUD.18 „Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów” z sesji czerwiec 2022 (zadanie 04) trwa 180 minut. Zdający wyznacza położenie punktów głównych P, S i K łuku kołowego o promieniu 60,00 m. Punkty pomocnicze 100 i 101 wyznaczają kierunki stycznych głównych łuku, a ich wzajemne położenie z wierzchołkiem W pokazuje rysunek 1. Po spoziomowaniu i scentrowaniu instrumentu na stanowisku W zdający zgłasza gotowość i mierzy kąt wierzchołkowy beta oraz odległości poziome do punktów 100 i 101, zapisując wyniki w dziennikach.

W arkuszu oblicza kąt, średnie odległości oraz parametry tyczenia: kąt zwrotu stycznych alfa, długość stycznej głównej, odcinki od punktów pomocniczych do P i K, odległość wierzchołka od środka łuku, długość łuku P-S-K i długość cięciwy P-K. Arkusz podaje wzory pomocnicze: alfa równe 200 gradów minus beta, styczna jako promień razy tangens połowy alfa, cięciwa jako dwa promienie razy sinus połowy alfa i długość łuku z kąta zwrotu. Współrzędne punktów P, S, K, 100 i 101 liczy w lokalnym układzie z początkiem w W (500,00; 500,00), osią X w kierunku K i osią Y w kierunku P.

W programie geodezyjnym, ze stanowiska w punkcie 100 z orientacją na W równą zero, oblicza dane do wytyczenia P, S i K metodą biegunową i zapisuje raport jako PDF z nazwą PESEL_RAPORT. Następnie w arkuszu rysuje szkic do tyczenia z punktami 101, W, P, S, K, ich współrzędnymi, miarami biegunowymi i miarą kontrolną cięciwy. Odległości i współrzędne podaje się z dokładnością 0,01 m, kąty 0,0001 grada.

Ocenie podlega sześć rezultatów: pomiar odległości, pomiar kąta, parametry tyczenia, współrzędne punktów, raport z danymi do tyczenia i szkic, a także przebieg pomiarów.