Rozwiązanie krok po kroku: Mapa powykonawcza przyłącza wodociągowego działki 426

Statyw rozstawiasz nad p5 tak, by głowica była mniej więcej pozioma, a pion optyczny (laserowy) wskazywał punkt. Libellę pudełkową doprowadzasz nogami statywu, rurkową (elektroniczną) śrubami spodarki, a na końcu przesuwasz spodarkę na głowicy, aż pion trafi dokładnie w punkt. Oba warunki egzaminator sprawdza, zanim pozwoli mierzyć.

Stanowisko p5 wpisujesz w kol. 1, cele p2 (lewe ramię kąta) i 15 (prawe) w kol. 2. W I położeniu celujesz na p2, potem na 15, i zapisujesz odczyty w kol. 3; po przełożeniu lunety (II położenie) celujesz w tej samej kolejności i zapisujesz odczyty w kol. 4 - różnią się od pierwszych o około 200g. Odczytów nie da się podać z góry, zależą od ustawienia instrumentu.

Kąt = odczyt na 15 − odczyt na p2 (gdy wynik ujemny, dodajesz 400g), osobno z odczytów I położenia i osobno z II położenia. Obie wartości w kol. 5 powinny różnić się najwyżej o kilkadziesiąt cc.

Średnia w kol. 6 = (kąt z I + kąt z II) : 2, zapisana w kratkach g, c, cc. Klucz podaje wartość oczekiwaną 50,1844g z tolerancją ±0,5000g - taka jest wpisana w podglądzie; Twoja wyjdzie z własnego pomiaru.

Dla każdego kierunku sumujesz odczyt z I położenia i odczyt z II położenia zmniejszony albo zwiększony o 200g (kol. 7). Połowa różnicy sum dla dwóch kierunków (kol. 8) musi dać dokładnie średni kąt z kol. 6 - dlatego w podglądzie w kol. 8 stoi ta sama liczba. Gdy wychodzi inna, szukasz błędu w odejmowaniu albo w średniej.

W Tabeli 5 w kol. 1 wpisujesz stanowisko p5, w kol. 2 cel 15 - to dwa osobne punkty w kluczu.

Odległość poziomą (nie skośną!) odczytujesz z dalmierza w I położeniu i drugi raz w II położeniu lunety, każdą z dokładnością 0,01 m. Obie powinny różnić się najwyżej o 1-2 cm.

Średnia = (I pomiar + II pomiar) : 2, zaokrąglona do 0,01 m. Klucz oczekuje 4,94 m ±0,05 m - taka wartość jest w podglądzie.

Instrument do futerału, statyw złożony, lustro odniesione. W tym arkuszu klucz nie ma za to osobnego punktu, ale egzaminator odnotowuje porządek w przebiegu egzaminu.

Wzór jest w nagłówku tabeli: H = Hst + i + h − s. Z Tabeli 2: Hp4 = 201,00 m, i = 1,65 m, h = -0,65 m, s = 2,50 m, więc H9 = 201,00 + 1,65 + (-0,65) − 2,50 = 199,50 m. Przewyższenie jest ujemne - punkt leży niżej niż oś celowa.

Wzór jest w nagłówku tabeli: H = Hst + i + h − s. Z Tabeli 2: Hp4 = 201,00 m, i = 1,65 m, h = -0,55 m, s = 2,50 m, więc H10 = 201,00 + 1,65 + (-0,55) − 2,50 = 199,60 m. Przewyższenie jest ujemne - punkt leży niżej niż oś celowa.

Obie wysokości mają dwie cyfry po przecinku (np. 200,50, a nie 200,5). Klucz ocenia precyzję osobnym punktem, niezależnie od tego, czy wynik jest poprawny.

Plik pkt426.txt z pulpitu wczytujesz do wykazu punktów (import pliku tekstowego: numer, X, Y). Po imporcie warto porównać kilka punktów z Tabelą 3 - zamieniona kolejność kolumn X i Y to najczęstsza pułapka.

Tytuł, data i PESEL nie mają osobnych punktów w kluczu, ale raport ma je zawierać. Kolejność obliczeń w raporcie jest ważna: p5 trzeba policzyć pierwsze, bo jest stanowiskiem dla metody biegunowej.

Z Rysunku 3: dp5-p2 = 7,19 m, dp5-p4 = 22,97 m. Dwa okręgi wokół p2 i p4 przecinają się w dwóch punktach - w programie wybiera się ten po właściwej stronie linii p2-p4 (na szkicu p5 leży po zachodniej stronie). Wynik: X = 5 578 533,12, Y = 7 514 854,25; klucz podaje 5 578 533,12 i 7 514 854,26 z tolerancją ±0,05 m (różnica 0,01 m bierze się z zaokrągleń w programie).

Stanowisko p5, nawiązanie p2 (kierunek 0,0000g). Program liczy azymut p5→p2 i dodaje do niego kąt: A = A(p5-p2) + α, a potem X = Xp5 + d · cos A, Y = Yp5 + d · sin A. Dla 15 kąt i odległość pochodzą z Twojego pomiaru; z wartościami wzorcowymi klucza (50,1844g, 4,94 m) wychodzi X = 5 578 536,21, Y = 7 514 858,11 - klucz przyjmuje ±0,10 m.

Kąty i odległości z Tabeli 1 arkusza przepisujesz do tego samego okna. Klucz daje tu tylko ±0,03 m, więc wynik musi być praktycznie identyczny jak w skrypcie: 6 (5 578 545,73; 7 514 860,40), 9 (5 578 535,74; 7 514 860,08), 10 (5 578 526,99; 7 514 858,83). Wszystkie współrzędne z dokładnością 0,01 m. Przy punkcie 6 klucz podaje wartość różną o 0,01 m - to kwestia zaokrągleń w programie, mieści się w tolerancji.

Linia pomiarowa zaczyna się na p4 (bieżąca 0,00), kończy na p3 (pomierzone 18,15 m, z współrzędnych 18,154 m). Punkt 7: bieżąca 14,85, domiar 3,50 w lewo od linii (na zachód), w programach zwykle ze znakiem minus. Program wyrównuje miary do długości obliczonej; wynik X = 5 578 542,58, Y = 7 514 873,62.

Punkt 8: bieżąca 5,24, domiar 5,42 także na lewo od linii p4-p3. Wynik X = 5 578 533,05, Y = 7 514 871,34; współrzędne zapisane z dokładnością 0,01 m.

Na końcu raportu dołącza się wykaz wszystkich policzonych punktów. Raport drukujesz do PDF na pulpit z nazwą PESEL_RAPORT - od tego pliku zależy 17 punktów rezultatów 3-5.

Po imporcie punktów łączysz punkty graniczne w kolejności obwodu: 112, 113, 114, 12, 115, 111, 11. Punkty 11 i 12 leżą na granicy (w nich przewód wodociągowy przecina granice działki). Linie granic - kolorem czarnym, tak wymaga klucz.

Numer 426 wpisujesz wewnątrz działki, w wolnym miejscu, większą czcionką niż numery punktów.

Kontur to zamknięty wielobok przez narożniki 15-6-7-8 (współrzędne z raportu). Punkt 9 leży na ścianie 15-8 - to miejsce wejścia przyłącza.

Istniejący przewód biegnie od punktu 11 do 12 przez punkt 10 (włączenie przyłącza). Opis średnicy w90 (przewód wodociągowy o średnicy 90 mm) stawia się równolegle do linii przewodu. Kolor niebieski dla sieci wodociągowej to konwencja map zasadniczych (wiedza ogólna) - klucz ocenia tu samo wkreślenie i opis.

Przyłącze to odcinek od punktu 10 na istniejącym przewodzie do punktu 9 na ścianie budynku. Rysujesz go kolorem niebieskim - klucz ma za kolor osobny punkt (inwentaryzowany przyłącz wkreślony kolorem niebieskim).

Opis w32 (średnica 32 mm, jak na szkicu z Rysunku 1) wzdłuż linii przyłącza.

Tytuł przepisujesz dosłownie z arkusza - klucz sprawdza brzmienie.

Wydruk do PDF ustawiasz w skali 1:500 (1 m w terenie = 2 mm na arkuszu A4) i wpisujesz skalę na mapie. Cała działka mieści się wtedy na kartce z zapasem.

Na mapie dopisujesz datę opracowania (data egzaminu) i dane sporządzającego (PESEL), a plik zapisujesz na pulpicie jako PESEL_MAPA.pdf. Te elementy nie mają osobnych punktów w kluczu, ale bez pliku na pulpicie przepada cały rezultat 6.