Przejdź do głównej treści
BUD.18-01-25.06-SGCzerwiec 2025 · 40 kroków · ok. 58 min · 47 kryteriów z klucza

Rozwiązanie krok po kroku: Pomiar kontrolny fundamentu budynku

Kontrola posadowienia fundamentu: na podłodze sali są zasygnalizowane stanowisko St, punkty osnowy realizacyjnej 100 i 200 (współrzędne w układzie 2000, punkt 100 ma też wysokość 260,35 m) i punkt 1 przecięcia osi budynku. Tachimetrem mierzy się z St odległości do 100, 200 i 1, kąt poziomy α1 (między kierunkami na 200 i 1) i kąty pionowe na 100 i 1, a potem liczy na papierze przewyższenia i wysokość punktu 1. Na komputerze: współrzędne St wcięciem liniowym, punktu 1 metodą biegunową, punkty 2, 3, 4 metodą domiarów prostokątnych na linii 200-1 (budynek 22,00 × 10,00 m z rysunku 1), długości boków i przekątnych - w raporcie PDF - oraz szkic pomiaru kontrolnego w PDF.

Model „wk”. Część zadania wykonuje się na papierze (dzienniki pomiarowe i tabele w arkuszu - wpisy odręczne, granatowe), a część na komputerze: raport z programu do obliczeń geodezyjnych i szkic z programu graficznego zapisane jako PDF (w podglądzie krojem komputerowym). Pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.

Czego nie da się pokazać z arkusza. Pomiar wykonuje się tachimetrem na punktach zasygnalizowanych na podłodze sali, a arkusz nie podaje położenia stanowiska. Surowych odczytów i odległości nie zna więc nikt poza zdającym - klucz ocenia je jako „zapisane” i sprawdza, czy obliczenia z nich wynikają. W podglądzie takie pola mają szary opis w ramce (np. „pomiar I”), a nie wymyślone liczby. Wszystkie wartości, które podaje arkusz albo klucz (z tolerancją), są w skrypcie policzone i porównane z kluczem. Z danych arkusza i klucza wynikają: różnica przewyższeń h100 - h1 = 0,20 m i wysokość H1 = 260,15 m, współrzędne punktu 1 (wartość oczekiwana z klucza z tolerancją ±0,10 m), miary bieżące i domiary punktów 2-4, ich współrzędne, długości boków i przekątnych - to wszystko jest wpisane liczbami.

Data i PESEL. Raport i szkic mają datę opracowania „datę egzaminu” - w podglądzie 02.06.2025, pierwszy dzień części praktycznej sesji czerwcowej 2025 w harmonogramie CKE (model „d”); część praktyczna w modelu „wk” trwa kilka dni, więc na egzaminie wpisuje się dzień, w którym się zdaje. Zamiast numeru PESEL w podglądzie jest „Bartosz Bryniarski” - na egzaminie wpisuje się własny PESEL.

To jedno z możliwych rozwiązań: program do obliczeń geodezyjnych i graficzny może być dowolny, liczy się zawartość raportu i szkicu.

Jak liczą się punkty. Klucz ma 47 kryteriów: 43 w rezultatach i 4 za przebieg pomiarów, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 36 punktów - można stracić 11 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej punktów (17) dają raport i szkic - wszystkie da się zdobyć nawet przy niewielkich odchyłkach pomiaru, bo klucz sprawdza zgodność z Twoimi tabelami i wartości z tolerancją.

  1. Etap 1: Przygotowanie instrumentu na stanowisku St

    Krok 1 · po tym etapie masz 2 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 1: Centrowanie i poziomowanie tachimetru nad St

    Kryteria: ,

    P.1.1 Zdający: spoziomował instrument

    P.1.2 Zdający: scentrował instrument

    ok. 3 min
    Polecenie z arkusza

    Po spoziomowaniu i scentrowaniu instrumentu zgłoś Przewodniczącemu ZN przez podniesienie ręki gotowość do wykonania pomiarów.

    Statyw rozstawia się nad St tak, żeby głowica była mniej więcej pozioma, a pion optyczny (albo laserowy) celował w punkt. Potem: centrowanie śrubami ustawczymi na punkt, poziomowanie zgrubne libellą okrągłą (wysuwając nogi statywu) i dokładne libellą rurkową lub elektroniczną śrubami ustawczymi, na koniec poprawka centrowania przesunięciem spodarki na głowicy. Kolejność i technika to ogólna wiedza z obsługi instrumentu - egzaminator ocenia efekt (P.1.1, P.1.2), nie liczby. Rysunki 2 i 3 pokazują, co będzie mierzone.

    Typowe błędy

    Pomiar bez zgłoszenia gotowości albo z rozcentrowanym instrumentem - egzaminator sprawdza ustawienie przed pomiarami.

    Dokument po tym kroku
  2. Etap 2: Tabela 2. Dziennik pomiaru odległości poziomych

    Kroki 2-4 · po tym etapie masz 9 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 2: Odległość St-100

    Kryteria: ,

    R.1.1 w kol. 3 i 4 wyniki pomiarów odległości poziomej dSt-100

    R.1.4 w kol. 5 obliczona średnia odległość pozioma dSt-100 wynikająca z uśrednienia pomiarów z kol. 3 i 4

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz odległości poziome dSt-100, dSt-200 i dSt-1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 2.

    Celuje się w pryzmat na punkcie 100 i mierzy odległość poziomą (tryb HD tachimetru, nie skośną). Pomiar wykonuje się dwa razy - w I i II położeniu lunety - i oba wyniki wpisuje do kolumn 3 i 4, a średnią do kolumny 5. Liczb nie ma w arkuszu: zależą od miejsca St w sali, więc klucz ocenia, czy są zapisane i czy średnia z nich wynika.

    Dokument po tym kroku
  3. Krok 3: Odległość St-200

    Kryteria: ,

    R.1.2 w kol. 3 i 4 wyniki pomiarów odległości poziomej dSt-200

    R.1.5 w kol. 5 obliczona średnia odległość pozioma dSt-200 wynikająca z uśrednienia pomiarów z kol. 3 i 4

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz odległości poziome dSt-100, dSt-200 i dSt-1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 2.

    Tak samo na punkt 200: dwa pomiary odległości poziomej i ich średnia. Średnie dSt-100 i dSt-200 pójdą do wcięcia liniowego w raporcie, więc muszą być przepisane bez zmian.

    Dokument po tym kroku
  4. Krok 4: Odległość St-1 i precyzja średnich

    Kryteria: , ,

    R.1.3 w kol. 3 i 4 wyniki pomiarów odległości poziomej dSt-1

    R.1.6 w kol. 5 obliczona średnia odległość pozioma dSt-1 wynikająca z uśrednienia pomiarów z kol. 3 i 4

    R.1.7 wszystkie średnie wartości odległości z precyzją 0,01 m

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz odległości poziome dSt-100, dSt-200 i dSt-1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 2.

    Trzecia odległość - do punktu 1 przecięcia osi. Średnie zapisuje się z precyzją 0,01 m (tak każe arkusz), np. 4,195 zaokrągla się do 4,20. Precyzja wszystkich trzech średnich to osobny punkt.

    Typowe błędy

    Wpisanie średniej z trzema miejscami po przecinku (np. 4,196) - kryterium precyzji przepada dla całej tabeli.

    Dokument po tym kroku
  5. Etap 3: Tabela 3. Dziennik pomiaru kątów poziomych

    Kroki 5-10 · po tym etapie masz 16 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 5: Stanowisko i cele w dzienniku kątów

    Kryteria:

    R.2.1 w kol. 1 oznaczenie stanowiska St oraz w kol. 2 oznaczenie celu 200 i 1

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    Kąt α1 leży przy St między kierunkami na 200 (nawiązanie, cel lewy) i 1 (cel prawy) - rysunek 2. W kolumnie 1 wpisuje się St, w kolumnie 2 kolejno 200 i 1, bo kąt liczy się jako „prawy minus lewy”.

    Dokument po tym kroku
  6. Krok 6: Odczyty w I położeniu lunety

    Kryteria:

    R.2.2 w kol. 3 odczyty kierunków w I położeniu lunety

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    W I położeniu (koło pionowe zwykle po lewej) celuje się na 200, odczytuje kierunek, potem na 1 i odczyt. Częsta praktyka to ustawienie na nawiązaniu odczytu bliskiego 0,0000g - ułatwia rachunek, ale nie jest wymagane (wiedza ogólna). Odczyty zapisuje się w gradach, centygradach i decymiligradach (g, c, cc).

    Dokument po tym kroku
  7. Krok 7: Odczyty w II położeniu lunety

    Kryteria:

    R.2.3 w kol. 4 odczyty kierunków w II położeniu lunety

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    Lunetę przekłada się przez zenit, obraca alidadę o ok. 200g i powtarza celowania: najpierw 1, potem 200 (albo w tej samej kolejności - ważne, żeby każdy odczyt trafił do wiersza swojego celu). Odczyty w II położeniu różnią się od I o ok. 200g.

    Dokument po tym kroku
  8. Krok 8: Kąt z I i II położenia

    Kryteria:

    R.2.4 w kol. 5 obliczone wartości kąta α1 z I i II położenia lunety

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    Kąt = odczyt na cel prawy minus odczyt na cel lewy: αI = OI(1) - OI(200), αII = OII(1) - OII(200). Gdy wynik wyjdzie ujemny, dodaje się 400g. Obie wartości powinny różnić się najwyżej o kilka-kilkanaście cc.

    Typowe błędy

    Odejmowanie w odwrotnej kolejności (200 minus 1) - wychodzi kąt dopełniający do 400g.

    Dokument po tym kroku
  9. Krok 9: Średnia wartość kąta α1

    Kryteria: ,

    R.2.5 w kol. 6 średnia wartość kąta poziomego α1 wynikająca z położenia I i II (kol. 5)

    R.2.7 wszystkie wartości kątów poziomych z precyzją 0,0001g

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    Średnia α1 = (αI + αII) / 2 w kolumnie 6, z precyzją 0,0001g - jak każdy kąt w tej tabeli. Ta wartość idzie do raportu jako kierunek na punkt 1 (przy kierunku nawiązania 0,0000g).

    Dokument po tym kroku
  10. Krok 10: Obliczenia kontrolne kąta

    Kryteria:

    R.2.6 w kol. 8 obliczona kontrolnie wartość kąta α1 zgodna z wartością kąta α1 w kol. 6

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąt poziomy α1 metodą pojedynczego kąta w nawiązaniu do punktu 200. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 3.

    Kontrola niezależna od kolumny 5: dla każdego kierunku suma odczytów I + II (± 200g, żeby wyrównać przełożenie lunety) - kolumna 7, potem różnica sum (1 minus 200) i jej połowa - kolumna 8. Połowa różnicy musi dać tę samą wartość co średnia w kolumnie 6 - jeśli nie, jest błąd rachunkowy.

    Dokument po tym kroku
  11. Etap 4: Tabela 4. Dziennik pomiaru kątów pionowych

    Kroki 11-15 · po tym etapie masz 23 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 11: Odczyty kątów pionowych w I położeniu

    Kryteria:

    R.3.1 w kol. 3 odczyt kątów pionowych z100 i z1 w I położeniu lunety

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąty pionowe z100 i z1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 4.

    Tachimetr mierzy kąt zenitalny (od pionu w górę - rysunek 3), więc odczyt w I położeniu to od razu zI. Celuje się w środek pryzmatu na 100 i na 1 (tyczki mają te same wysokości) i wpisuje odczyty do kolumny 3.

    Dokument po tym kroku
  12. Krok 12: Odczyty kątów pionowych w II położeniu

    Kryteria:

    R.3.2 w kol. 4 odczyt kątów pionowych z100 i z1 w II położeniu lunety

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąty pionowe z100 i z1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 4.

    Po przełożeniu lunety odczyt OII jest bliski 400g - zI (dla celu w poziomie: ok. 300g zamiast 100g). Wpisuje się go do kolumny 4 w wierszu tego samego celu.

    Dokument po tym kroku
  13. Krok 13: Kąt z100 z obu położeń

    Kryteria:

    R.3.3 w kol. 5 wartość kąta pionowego z100 z I i II położenia lunety

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąty pionowe z100 i z1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 4.

    Kolumna 5: zI = OI i zII = 400g - OII. Obie wartości różnią się o podwójny błąd indeksu (zwykle kilka-kilkanaście cc).

    Dokument po tym kroku
  14. Krok 14: Kąt z1 z obu położeń

    Kryteria:

    R.3.4 w kol. 5 wartość kąta pionowego z1 z I i II położenia lunety

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąty pionowe z100 i z1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 4.

    To samo dla celu 1: zI = OI, zII = 400g - OII.

    Dokument po tym kroku
  15. Krok 15: Średnie kąty pionowe i kontrola

    Kryteria: , ,

    R.3.5 w kol. 6 średnia wartość kąta pionowego z100 wynikająca z położenia I i II (kol. 5)

    R.3.6 w kol. 6 średnia wartość kąta pionowego z1 wynikająca z położenia I i II (kol. 5)

    R.3.7 wszystkie wartości kątów pionowych z precyzją 0,0001g

    ok. 3 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku pomiarowym St wykonaj pomiary i oblicz kąty pionowe z100 i z1. Wyniki pomiarów i obliczeń zapisz w dzienniku pomiarowym w tabeli 4.

    Kolumna 6: z = ½ (zI + zII) = ½ (OI - OII + 400g), z precyzją 0,0001g. Kontrola (kolumny 7-8, klucz jej nie punktuje): błąd indeksu μ = ½ (OI + OII - 400g), a potem z = OI - μ musi dać to samo co kolumna 6.

    Dokument po tym kroku
  16. Etap 5: Tabele 5 i 6. Przewyższenia i wysokość punktu 1

    Kroki 16-19 · po tym etapie masz 28 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 16: Przewyższenie do punktu 100

    Kryteria:

    R.4.1 obliczona wartość przewyższenia h do punktu 100

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na podstawie wykonanych pomiarów i podanych wielkości oblicz i zapisz w arkuszu egzaminacyjnym wielkości przewyższeń h od stanowiska pomiarowego St do punktów 100 i 1 w tabeli 5.

    Wzór pomocniczy z arkusza: h = d · ctg z (d - średnia odległość pozioma z tabeli 2, z - średni kąt zenitalny z tabeli 4). Dla z < 100g przewyższenie jest dodatnie (cel wyżej niż oś lunety), dla z > 100g ujemne. Wysokość instrumentu i pryzmatu nie są potrzebne - wypadną przy odejmowaniu, bo tyczki na 100 i 1 mają tę samą wysokość.

    Dokument po tym kroku
  17. Krok 17: Przewyższenie do punktu 1

    Kryteria:

    R.4.2 obliczona wartość przewyższenia h do punktu 1

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na podstawie wykonanych pomiarów i podanych wielkości oblicz i zapisz w arkuszu egzaminacyjnym wielkości przewyższeń h od stanowiska pomiarowego St do punktów 100 i 1 w tabeli 5.

    Tak samo: h1 = dSt-1 · ctg z1. Kalkulator musi pracować w gradach (GRAD), a ctg z = 1 / tg z.

    Typowe błędy

    Kalkulator w stopniach (DEG) - przewyższenia wychodzą zupełnie inne i różnica przewyższeń nie mieści się w tolerancji.

    Dokument po tym kroku
  18. Krok 18: Różnica przewyższeń h100 - h1

    Kryteria:

    R.4.3 różnica przewyższeń h100-h1 [m] = 0,20 ±0,05

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na podstawie wykonanych pomiarów i podanych wielkości oblicz i zapisz w arkuszu egzaminacyjnym wielkości przewyższeń h od stanowiska pomiarowego St do punktów 100 i 1 w tabeli 5.

    Różnica h100 - h1 nie zależy od miejsca stanowiska - to różnica wysokości punktów 100 i 1 w sali. Klucz podaje ją wprost: 0,20 m (± 0,05 m), i taka wartość powinna wyjść z Twoich przewyższeń. Uwaga na znaki: odejmuje się z zachowaniem znaków h100 i h1.

    Dokument po tym kroku
  19. Krok 19: Wysokość punktu 1

    Kryteria: ,

    R.4.4 obliczona wysokość H punktu 1 [m] = 260,15 ±0,05

    R.4.5 wysokość z precyzją 0,01 m

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na podstawie wykonanych pomiarów i podanych wielkości oblicz i zapisz w arkuszu egzaminacyjnym wysokość H punktu 1 w nawiązaniu do punktu wysokościowego 100 w tabeli 6.

    Wzór z arkusza: H1 = H100 - h100 + h1 = H100 - (h100 - h1) = 260,35 - 0,20 = 260,15 m (klucz: 260,15 ± 0,05 m). Wynik z precyzją 0,01 m. Punkt 100 jest reperem roboczym, więc to od niego przenosi się wysokość.

    Dokument po tym kroku
  20. Etap 6: Raport z obliczeń (program do obliczeń geodezyjnych)

    Kroki 20-32 · po tym etapie masz 38 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 20: Nagłówek raportu

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Przygotuj raport z obliczeń w kolejności ich wykonania. Raport powinien zawierać: tytuł: Raport z obliczeń, datę opracowania raportu: datę egzaminu, dane sporządzającego raport: Twój numer PESEL, wykonane obliczenia.

    Na stanowisku komputerowym w programie do obliczeń geodezyjnych zakłada się projekt i nagłówek raportu: tytuł Raport z obliczeń, datę egzaminu (02.06.2025 w podglądzie) i własny PESEL (w podglądzie Bartosz Bryniarski). Kolejne obliczenia dopisują się w kolejności wykonania.

    Dokument po tym kroku
  21. Krok 21: Wcięcie liniowe: dane

    Kryteria: ,

    R.5.1 współrzędne X, Y punktów 100 i 200: X100 = 5 893 278,37; Y100 = 6 567 276,87 oraz X200 = 5 893 282,08; Y200 = 6 567 278,83

    R.5.2 odległości poziome dSt-100 i dSt-200 zgodne z pomierzonymi (tabela 2)

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y stanowiska St metodą wcięcia liniowego.

    Do wcięcia liniowego potrzebne są dwa punkty znane i dwie odległości: 100 (5 893 278,37; 6 567 276,87) i 200 (5 893 282,08; 6 567 278,83) z tabeli 1 oraz średnie dSt-100 i dSt-200 z tabeli 2 - dokładnie te same liczby.

    Dokument po tym kroku
  22. Krok 22: Wcięcie liniowe: współrzędne St

    Kryteria:

    R.5.3 obliczone współrzędne X, Y punktu St metodą wcięcia liniowego

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y stanowiska St metodą wcięcia liniowego.

    Dwa okręgi o środkach w 100 i 200 przecinają się w dwóch punktach - program pyta o stronę albo kolejność punktów. Według rysunków 1 i 2 stanowisko leży po tej samej stronie linii 100-200 co budynek i punkt 1 (patrząc od 100 do 200 - po prawej). Wynik zależy od Twoich odległości, dlatego w podglądzie są opisy zamiast liczb.

    Typowe błędy

    Wybór drugiego rozwiązania wcięcia (punkt po złej stronie linii 100-200) - wtedy błędne są też współrzędne punktu 1.

    Dokument po tym kroku
  23. Krok 23: Metoda biegunowa: stanowisko i nawiązanie

    Kryteria:

    R.5.4 stanowisko w punkcie St oraz nawiązanie na pkt 200

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktu 1 metodą biegunową w nawiązaniu do punktu 200.

    Stanowisko: St ze współrzędnymi z wcięcia, nawiązanie: 200 z kierunkiem 0,0000g. Program liczy azymut St-200 i od niego odkłada kierunki na pikiety.

    Dokument po tym kroku
  24. Krok 24: Metoda biegunowa: kierunek na punkt 1

    Kryteria:

    R.5.5 wpisany kierunek poziomy do punktu 1 zgodny z pomierzonym (tabela 3)

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktu 1 metodą biegunową w nawiązaniu do punktu 200.

    Kierunek na punkt 1 = średni kąt α1 z tabeli 3 (bo na nawiązaniu jest 0,0000g). Liczba musi być ta sama co w dzienniku.

    Dokument po tym kroku
  25. Krok 25: Metoda biegunowa: odległość do punktu 1

    Kryteria:

    R.5.6 wpisana odległość pozioma do punktu 1 zgodna z pomierzoną (tabela 2)

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktu 1 metodą biegunową w nawiązaniu do punktu 200.

    Odległość pozioma St-1 = średnia z tabeli 2.

    Dokument po tym kroku
  26. Krok 26: Metoda biegunowa: współrzędne punktu 1

    Kryteria:

    R.5.7 współrzędna X, Y punktu 1: X1 = 5 893 280,12 ±0,10 m; Y1 = 6 567 282,54 ±0,10 m

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktu 1 metodą biegunową w nawiązaniu do punktu 200.

    Wynik: X1 = 5 893 280,12, Y1 = 6 567 282,54 - to wartość z klucza (± 0,10 m), bo punkt 1 jest zasygnalizowany w sali w znanym miejscu. Wynik z Twojego pomiaru może się różnić o kilka centymetrów i nadal daje punkt. Dalsze obliczenia w podglądzie idą od tej wartości.

    Dokument po tym kroku
  27. Krok 27: Odległość 200-1 ze współrzędnych

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz odległość poziomą pomiędzy punktami 200-1.

    Odległość ze współrzędnych: √(ΔX² + ΔY²) = 4,20 m. Ta liczba to od razu miara bieżąca punktu 1 na linii pomiarowej 200-1 - potrzebna do domiarów (klucz tego wiersza nie punktuje osobno).

    Dokument po tym kroku
  28. Krok 28: Domiary: punkt 2

    Kryteria:

    R.5.8 do obliczenia punktu 2, wpisana rzędna i odcięta dla linii pomiarowej 200-1: miara bieżąca 4,20 ±0,10 m i domiar prostokątny -10,00

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktów przecięcia osi budynku 2, 3 i 4 metodą domiarów prostokątnych, jeżeli punkty 200 i 1 tworzą linię pomiarową, która pokrywa się z osią budynku przechodzącą przez punkty 1 i 4. Początek linii pomiarowej oraz punkt zaczepienia znajduje się w punkcie 200.

    Linia pomiarowa biegnie od 200 przez 1 do 4 (oś 1-4). Punkt 2 leży na prostopadłej do tej linii w punkcie 1: miara bieżąca 4,20 (= odległość 200-1) i domiar -10,00 - wymiar 10,00 m z rysunku 1, ze znakiem minus, bo punkt 2 leży na lewo od kierunku 200 → 1 (w programach domiar dodatni jest w prawo - wiedza ogólna; sprawdź konwencję swojego programu).

    Typowe błędy

    Domiar ze znakiem plus - punkt ląduje po drugiej stronie osi 1-4 i cały budynek odbija się lustrzanie.

    Dokument po tym kroku
  29. Krok 29: Domiary: punkt 3

    Kryteria:

    R.5.9 do obliczenia punktu 3 wpisane rzędna i odcięta dla linii pomiarowej 200-1: miara bieżąca 26,20 ±0,10 m i domiar prostokątny -10,00

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktów przecięcia osi budynku 2, 3 i 4 metodą domiarów prostokątnych, jeżeli punkty 200 i 1 tworzą linię pomiarową, która pokrywa się z osią budynku przechodzącą przez punkty 1 i 4. Początek linii pomiarowej oraz punkt zaczepienia znajduje się w punkcie 200.

    Punkt 3: miara bieżąca 4,20 + 22,00 = 26,20, domiar -10,00 (narożnik naprzeciw 2).

    Dokument po tym kroku
  30. Krok 30: Domiary: punkt 4

    Kryteria:

    R.5.10 do obliczenia punktu 4 wpisane rzędna i odcięta dla linii pomiarowej 200-1: miara bieżąca 26,20 ±0,10 m i domiar prostokątny 0,00

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz współrzędne prostokątne X, Y punktów przecięcia osi budynku 2, 3 i 4 metodą domiarów prostokątnych, jeżeli punkty 200 i 1 tworzą linię pomiarową, która pokrywa się z osią budynku przechodzącą przez punkty 1 i 4. Początek linii pomiarowej oraz punkt zaczepienia znajduje się w punkcie 200.

    Punkt 4 leży na samej linii pomiarowej: miara bieżąca 26,20, domiar 0,00.

    Dokument po tym kroku
  31. Krok 31: Długości boków i przekątnych

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, wyposażonym w program do obliczeń geodezyjnych, oblicz długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4 oraz długości przekątnych 1-3, 2-4 ze współrzędnych punktów przecięcia osi budynku.

    Długości ze współrzędnych: 1-2 = 10,00, 2-3 = 22,01, 3-4 = 10,00, 1-4 = 22,01 - zgodnie z wymiarami 22,00 × 10,00 m z rysunku 1. Przekątne: 1-3 = 24,17, 2-4 = 24,17 - w prostokącie powinny być równe, co jest kontrolą całego obliczenia. Różnice o 0,01 m biorą się z zaokrągleń: miara bieżąca 4,20 jest zaokrągloną odległością 200-1 (4,196 m), a współrzędne zapisuje się do 0,01 m.

    Dokument po tym kroku
  32. Krok 32: Zapis raportu do PDF

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Gotowy raport zapisz na pulpicie komputera jako dokument PDF pod nazwą PESEL_RAPORT (PESEL to Twój numer PESEL).

    Wydruk do PDF z programu (albo drukarka PDF systemu) - nazwa pliku to własny PESEL z dopiskiem _RAPORT. Raport ocenia się tylko z pliku, więc bez zapisu przepadają wszystkie punkty rezultatu 5.

    Dokument po tym kroku
  33. Etap 7: Szkic pomiaru kontrolnego (program graficzny)

    Kroki 33-39 · po tym etapie masz 45 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 33: Osie budynku

    Kryteria:

    R.6.1 narysowane osie budynku

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Punkty 1-4 wczytuje się z wykazu współrzędnych (eksport z programu obliczeniowego) i łączy liniami osi - w podglądzie linią kreska-kropka wyprowadzoną poza narożniki, jak na rysunkach budowlanych.

    Dokument po tym kroku
  34. Krok 34: Oznaczenie punktów 1-4

    Kryteria:

    R.6.2 podpisane punkty 1, 2, 3 i 4

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Numery punktów przy narożnikach - te same co na rysunku 1.

    Dokument po tym kroku
  35. Krok 35: Współrzędne punktów 1-4

    Kryteria:

    R.6.3 wpisane współrzędne punktów 1, 2, 3 i 4 zgodne z obliczonymi w raporcie

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Przy każdym punkcie X i Y z raportu (z precyzją 0,01 m). Na szkicu muszą być te same liczby co w raporcie - klucz sprawdza zgodność, nie konkretną wartość.

    Dokument po tym kroku
  36. Krok 36: Długości 1-4 i 2-3

    Kryteria:

    R.6.4 wpisane długości 1-4 i 2-3 zgodne z obliczonymi w raporcie

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Dłuższe boki (1-4 = 22,01 m, 2-3 = 22,01 m) opisuje się wzdłuż osi, od zewnątrz budynku - liczby z raportu.

    Dokument po tym kroku
  37. Krok 37: Długości 1-2 i 3-4

    Kryteria:

    R.6.5 wpisane długości 1-2 i 3-4 zgodne z obliczonymi w raporcie

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Krótsze boki: 1-2 = 10,00 m i 3-4 = 10,00 m - też z raportu.

    Dokument po tym kroku
  38. Krok 38: Przekątne kontrolne

    Kryteria: ,

    R.6.6 narysowana co najmniej jedna przekątna kontrolna

    R.6.7 wartość przekątnej zgodna z obliczoną w raporcie

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Na stanowisku komputerowym, w programie graficznym do tworzenia map geodezyjnych, sporządź szkic pomiaru kontrolnego. Szkic powinien zawierać: osie budynku, oznaczenie punktów przecięcia osi budynku 1, 2, 3, 4 oraz ich współrzędne, długości 1-2, 2-3, 3-4, 1-4, przekątne kontrolne i ich długości.

    Wystarczy jedna przekątna z długością, w podglądzie są obie: 1-3 = 24,17 m, 2-4 = 24,17 m (linia przerywana, innym kolorem, żeby nie myliła się z osiami).

    Dokument po tym kroku
  39. Krok 39: Tytuł, data, autor i zapis PDF

    ok. 2 min
    Polecenie z arkusza

    Opracowanie graficzne powinno dodatkowo zawierać: tytuł: Szkic pomiaru kontrolnego, datę opracowania: datę egzaminu, dane sporządzającego: Twój numer PESEL. Szkic zapisz na pulpicie komputera jako dokument PDF pod nazwą PESEL_SZKIC (PESEL to Twój numer PESEL).

    Tytuł Szkic pomiaru kontrolnego, data (02.06.2025), PESEL (w podglądzie Bartosz Bryniarski) i strzałka północy (klucz jej tu nie wymaga, ale szkic bez niej trudno czytać). Parametry wydruku dobiera się tak, żeby opisy były czytelne, i zapisuje plik jako PESEL_SZKIC.pdf. Komputera po zapisie nie wyłącza się.

    Dokument po tym kroku
  40. Etap 8: Zakończenie pracy

    Krok 40 · po tym etapie masz 47 z 47 kryteriów (pkt)

    Krok 40: Uporządkowanie stanowiska i BHP

    Kryteria: ,

    P.1.3 Zdający: uporządkował stanowisko pracy

    P.1.4 Zdający: zachowywał zasady bezpieczeństwa i higieny pracy w trakcie posługiwania się sprzętem na stanowisku pomiarowym

    ok. 1 min
    Polecenie z arkusza

    Po zakończeniu pomiarów uporządkuj stanowisko pracy, odłóż sprzęt i instrument pomiarowy w miejsce pobrania.

    Tachimetr zdejmuje się ze statywu i chowa do futerału (najpierw zwolnić śrubę sercową, trzymając instrument za uchwyt), statyw składa, tyczki z pryzmatami odkłada w miejsce pobrania. Przez cały pomiar ocenia się też bezpieczeństwo: stabilnie rozstawiony statyw, instrument przenoszony w futerale, kable i tyczki tak, żeby nikt się nie potknął (wiedza ogólna z BHP).

    Dokument po tym kroku

Podgląd

To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.

Autor rozwiązania: . Licencja CC BY-NC 4.0 - kopiowanie i przeróbki do celów niekomercyjnych, z podaniem autora i źródła (link do tej strony) (zasady wykorzystania). Treść arkusza i klucza oceniania pochodzi z CKE.