Rozwiązanie krok po kroku: Przygotowanie roztworów analitycznych

Wykaz przepisuję z procedury 1 w kolejności wykonywania. Najpierw odważenie 0,8640 g hydratu - siarczanu(VI) amonu żelaza(III)–woda(1/12) - i ilościowe przeniesienie odważki do kolby miarowej 1 dm³: przez lejek, ze spłukaniem naczynka i lejka wodą z tryskawki, żeby cała odważka trafiła do kolby (od niej zależy, że 1 cm³ zawiera 0,1 mg Fe³⁺).

Odważkę rozpuszcza się w wodzie destylowanej z dodatkiem kwasu siarkowego(VI) (5 cm³ roztworu 95%) - kwas cofa hydrolizę soli żelaza(III), więc roztwór się nie mętnieje. Potem uzupełnienie do kreski i zamknięcie korkiem z wymieszaniem. Z praktyki laboratoryjnej (klucz tego nie ocenia): stężony kwas dodaje się do wody już obecnej w kolbie, nigdy wodę do kwasu.

Kwas siarkowy(VI) odmierza się w ilości 5 cm³ - pipeta jednomiarowa 5 cm³ (klucz przyjmuje też pipetę wielomiarową 5 lub 10 cm³ i cylinder 5 lub 10 cm³). Roztwór powstaje w kolbie miarowej 1 dm³, a odważkę waży się na wadze laboratoryjnej (procedura podaje masę z dokładnością do 0,0001 g). Przy sprzęcie miarowym podaję pojemność.

Do odważania: naczynko wagowe i łyżeczka, do przeniesienia: lejek i tryskawka, do pipety: gruszka, do dopełnienia do kreski: wkraplacz. Kryterium wymaga co najmniej czterech pozycji z listy klucza.

Masa molowa NH₄SCN z mas pierwiastków podanych w tabeli: 14 + 4 · 1 + 32 + 12 + 14 = 76 g/mol. W 50 g jest 50 / 76 = 0,658 mola, rozpuszczonego w 1 dm³, więc stężenie to 0,66 mol/dm³ (z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, jak każe formularz).

Cztery czynności, każda w osobnej linii: odważenie 50 g rodanku amonu, rozpuszczenie w wodzie destylowanej w kolbie miarowej 1 dm³, dopełnienie do kreski i zamknięcie korkiem z wymieszaniem. Rodanek amonu ma H312 - odważa się go w rękawicach.

Roztwór roboczy to roztwór podstawowy rozcieńczony dziesięciokrotnie: pobranie 10 cm³ roztworu podstawowego, przeniesienie do kolby miarowej 100 cm³, dopełnienie do kreski i zamknięcie z wymieszaniem. Z 0,1 mg Fe³⁺ w 1 cm³ robi się 0,01 mg w 1 cm³.

Objętość 10 cm³ musi być dokładna, bo od niej zależy stężenie wszystkich wzorców - pipeta jednomiarowa 10 cm³ (klucz przyjmuje też wielomiarową 10 cm³). Rozcieńcza się w kolbie miarowej 100 cm³.

Zlewka na porcję roztworu podstawowego (nie pipetuje się wprost z kolby), gruszka do pipety, lejek, tryskawka i wkraplacz do dopełnienia kolby. Kryterium wymaga co najmniej trzech pozycji z listy klucza.

Procedura 4 podaje masę Fe³⁺ w każdej kolbie (dla wzorca 1: 2,5 cm³ · 0,01 mg/cm³ = 0,025 mg). Roztwór ma 50 cm³, a przy gęstości 1 g/cm³ jego masa to 50 g = 50 000 mg. Stężenie procentowe: Cp = 0,025 mg · 100% / 50 000 mg = 0,00005%. Masę roztworu zamieniam na miligramy, żeby obie masy miały tę samą jednostkę.

Ten sam wzór dla kolejnych mas: 0,050 mg - 0,00010%, 0,100 mg - 0,00020%, 0,150 mg - 0,00030%, 0,200 mg - 0,00040%, 0,250 mg - 0,00050%. Wyniki zapisuję z dokładnością do pięciu miejsc po przecinku, jak każe arkusz (klucz przyjmuje też 0,0001 itd.). Obliczenia dla całej serii to warunek kryterium R.4.1.

W tabeli zestawienia przepisuję masy Fe³⁺ w kolbach (z procedury 4) i obliczone stężenia procentowe - wartości muszą być zgodne z wynikami powyżej. Stężenie rośnie proporcjonalnie do masy, bo objętość kolby jest stała.

Karty charakterystyki kwasu siarkowego(VI), siarczanu(VI) amonu żelaza(III), rodanku amonu i kwasu solnego podają te same środki: oczy - gogle ochronne, ręce - rękawice ochronne odporne na chemikalia z gumy nitrylowej, ciało - ubranie ochronne. Klucz przyjmuje też „okulary”, „rękawice” i „fartuch”.