Rozwiązanie krok po kroku: Ocena środowiska i emisji

Dla tlenu im więcej, tym lepiej, więc granice są „co najmniej”: klasa I ≥ 8,9 mg O₂/l, klasa II ≥ 7,6 mg O₂/l.

• A: 8,0 - nie spełnia klasy I, ale ≥ 7,6 → II,
• B: 5,5 < 7,6 → powyżej kl. II,
• C: 8,5 → II.

BZT₅ mierzy tlen zużywany na rozkład materii organicznej - im mniej, tym lepiej: klasa I ≤ 2,3, klasa II ≤ 3,5 mg O₂/l.

• A: 2,0 → I,
• B: 4,5 > 3,5 → powyżej kl. II,
• C: 2,5 → II.

Granice „nie więcej niż”: klasa I ≤ 0,17, klasa II ≤ 0,33 mg P/l.

• A: 0,30 → II,
• B: 0,32 → II,
• C: 0,17 - równa granicy, a „≤” ją obejmuje → I.

Granice: klasa I ≤ 2,00, klasa II ≤ 3,30 mg N/l.

• A: 1,8 → I,
• B: 2,0 - równa granicy → I,
• C: 2,6 → II.

Klasa końcowa punktu to klasa najgorszego wskaźnika - woda jest tak dobra, jak jej najsłabszy parametr:

• A: wskaźniki II, I, II, I → II,
• B: wskaźniki powyżej kl. II, powyżej kl. II, II, I → powyżej kl. II,
• C: wskaźniki II, II, I, II → II.

Punkt B wyraźnie odstaje - mało tlenu i wysokie BZT₅ to typowy ślad ścieków z dużą ilością materii organicznej.

Z tabeli 4 biorę poziom dla tego samego okresu uśrednienia, co pomiar w tabeli 2:

• SO₂, rok kalendarzowy → 20 µg/m³ (dla dwutlenku siarki w roku kalendarzowym tabela podaje tylko poziom ze względu na ochronę roślin),
• NO₂, rok kalendarzowy → 40 µg/m³,
• tlenek węgla, osiem godzin → 10 000 µg/m³,
• pył PM10, rok kalendarzowy → 40 µg/m³ (50 µg/m³ dotyczy 24 godzin).

Przekroczenie jest wtedy, gdy wynik jest większy od poziomu dopuszczalnego. Wynik równy poziomowi go nie przekracza.

• SO₂ (20): D 19 → NP, E 22 → P, F 18 → NP,
• NO₂ (40): D 39 → NP, E 40 → NP (równy poziomowi), F 39 → NP.

• tlenek węgla (10 000): D 9 800 → NP, E 10 100 → P, F 10 200 → P,
• pył PM10 (40): D 38 → NP, E 41 → P, F 45 → P.

Klucz dopuszcza obok „NP” zapis „N”, ale polecenie podaje symbol NP, więc trzymam się go w całej tabeli.

Wniosek przepisuje oceny z wiersza tabeli, a niepasujące słowa skreślam:

• wniosek 1 (SO₂): stężenie zostało przekroczone w punkcie E - skreślam „nie zostało”, „punktach” i „żadnym z punktów”,
• wniosek 2 (NO₂): stężenie nie zostało przekroczone w żadnym z punktów - skreślam „zostało”, „punkcie” i „punktach”, a w miejscu na punkty stawiam kreskę.

• wniosek 3 (tlenek węgla): zostało przekroczone w punktach E i F,
• wniosek 4 (pył PM10): zostało przekroczone w punktach E i F.

W obu przypadkach skreślam „nie zostało”, „punkcie” i „żadnym z punktów”. Klucz uznaje też zapis odwrotny („nie zostało przekroczone w punkcie D”), ale wskazanie punktów z przekroczeniem jest bardziej czytelne.

Kotłownia ma moc 10 MW, więc z tabeli 7 biorę kolumnę „wydajność cieplna 3-12 MW”. Tam, gdzie wskaźnik zależy od paliwa, podstawiam dane z tabeli 5 (s = 3%, A = 5%):

• SO₂: 16 · s = 16 · 3 = 48,
• NOₓ (jako dwutlenek azotu): 4,
• CO: 10,
• CO₂: 2100,
• pył: 2,5 · A = 2,5 · 5 = 12,5,
• sadza: 0,004 · A = 0,004 · 5 = 0,02,
• benzo(a)piren: 0,0016.

Dla gazów (SO₂, NO₂, CO₂, CO), sadzy i benzo(a)pirenu tabela 6 podaje wzór E = B · W: zużycie paliwa razy wskaźnik.

SO₂: E = 400 Mg · 48 kg/Mg = 19 200,00 kg.

• NO₂: E = 400 Mg · 4 kg/Mg = 1 600,00 kg,
• CO: E = 400 Mg · 10 kg/Mg = 4 000,00 kg.

CO₂: E = 400 Mg · 2100 kg/Mg = 840 000,00 kg, czyli 840 Mg. Ta druga postać przyda się w karcie 4, bo stawka za CO₂ jest podana w zł/Mg.

Dla pyłu tabela 6 podaje wzór z odpylaniem:

[ E = \frac{B \cdot W \cdot (100 - n)}{100 - k} ]

gdzie n = 90% (sprawność cyklonu), k = 25% (części palne w pyle):

[ E = \frac{400 \cdot 12{,}5 \cdot (100 - 90)}{100 - 25} = \frac{50\,000}{75} = 666{,}67 \text{ kg} ]

Cyklon zatrzymuje 90% pyłu, więc do powietrza trafia tylko 10%; mianownik przelicza wynik na pył razem z częściami palnymi.

• sadza: E = 400 Mg · 0,02 kg/Mg = 8,00 kg,
• benzo(a)piren: E = 400 Mg · 0,0016 kg/Mg = 0,64 kg.

Opłata to O = E · S: emisja z karty 3 razy stawka z tabeli 8. W kolumnie 3 przepisuję emisję, w kolumnie 4 stawkę.

• SO₂: 19 200,00 kg · 0,61 zł/kg = 11 712,00 zł,
• NO₂ (stawka „tlenki azotu w przeliczeniu na NO₂”): 1 600,00 kg · 0,61 zł/kg = 976,00 zł.

• CO: 4 000,00 kg · 0,12 zł/kg = 480,00 zł,
• CO₂: stawka jest podana w zł/Mg, więc emisję zamieniam na megagramy: 840 000 kg = 840 Mg; 840 Mg · 0,34 zł/Mg = 285,60 zł.

• pył (stawka „pyły ze spalania paliw”): 666,67 kg · 0,41 zł/kg = 273,33 zł,
• sadza (stawka „pyły węglowo-grafitowe, sadza”): 8,00 kg · 1,68 zł/kg = 13,44 zł,
• benzo(a)piren: 0,64 kg · 439,37 zł/kg = 281,1968 → 281,20 zł.

Benzo(a)pirenu jest niespełna kilogram, a opłata za niego jest większa niż za 666 kg pyłu - stawka odzwierciedla jego szkodliwość.

Sumuję opłaty z wierszy 1 ÷ 7:

11 712,00 + 976,00 + 480,00 + 285,60 + 273,33 + 13,44 + 281,20 = 14 021,57 zł.

Odpowiedź jest pod tabelą 8: zgodnie z art. 292 ustawy Prawo ochrony środowiska przy braku pozwolenia podmiot ponosi opłaty podwyższone o 500%.

„Podwyższona o 500%” znaczy: opłata zwykła (100%) plus 500%, razem 600%, czyli sześć razy więcej:

14 021,57 zł · 6 = 84 129,42 zł.

Idę za ściekami od dopływu. Po kratach:

• 1 oddaje piasek do separatora → Piaskownik,
• 2 oddaje tłuszcze i oleje → Odtłuszczacz,
• 6 dostaje skratki z krat i oddaje je na składowisko → Praska do skratek (odwadnia i zagęszcza skratki).

• 3 oddaje „osad wstępny” → Osadnik wstępny,
• 4 dostaje sprężone powietrze i osad czynny → Komory osadu czynnego (oczyszczanie biologiczne),
• 5 oddaje osad czynny z powrotem do komór i osad nadmierny, a ścieki płyną do odbiornika → Osadnik wtórny.

• 7 zbiera osad wstępny i nadmierny → Zagęszczacz,
• 8 wytwarza gaz kierowany do zbiornika gazu i kotłowni → Komora fermentacji,
• 9 oddaje osad na składowisko lub do rolniczego wykorzystania → Urządzenia do odwadniania i suszenia osadu.

10 dostarcza sprężone powietrze do komór osadu czynnego (i do odtłuszczacza) → Stacja dmuchaw lub wentylatorów.