Rozwiązanie krok po kroku: Ocena stanu środowiska

Temperatura: granice z tabeli C - klasa I ≤22 °C, klasa II ≤24 °C. Wyniki 8, 7 i 5 °C mieszczą się w granicy klasy I → A: I, B: I, C: I.

Granice wpisuję do kolumn 9 i 10 razem ze znakiem „≤”, bo to on mówi, w którą stronę liczyć. Kolumna 11 ma nadruk: dla klas III ÷ V granic się nie ustala.

Azot amonowy: klasa I ≤0,130, klasa II ≤0,563 mg N-NH₄/l. A = 0,034 i B = 0,068 → I; C = 0,435 jest większe od 0,130, ale mniejsze od 0,563 → II.

Fosfor fosforanowy(V): klasa I ≤0,065, klasa II ≤0,101 mg P-PO₄/l. A = 0,054 i B = 0,059 → I; C = 0,095 → II.

BZT₅ (biochemiczne zapotrzebowanie tlenu - miara materii organicznej rozkładanej przez bakterie): klasa I ≤2,1, klasa II ≤3,3 mg O₂/l. A = 2,01 → I; B = 3,03 i C = 3,29 → II (C mieści się w klasie II z zapasem zaledwie 0,01).

Tlen rozpuszczony - tu granice działają odwrotnie: klasa I ≥8,4, klasa II ≥7,6 mg O₂/l. A = 9,0 → I; B = 7,7 (mniej niż 8,4, ale co najmniej 7,6) → II; C = 6,6 nie osiąga nawet 7,6 → NSW.

ChZT-Cr (chemiczne zapotrzebowanie tlenu metodą dwuchromianową): klasa I ≤25, klasa II ≤30 mg O₂/l. A = 23 → I; B = 29,01 → II; C = 45,62 → NSW.

Ogólna klasa to najgorszy wynik w kolumnie danego punktu:

• A: wszystkie wskaźniki w klasie I → I,
• B: BZT₅, tlen i ChZT-Cr w klasie II → II,
• C: tlen i ChZT-Cr nie spełniają wymagań → NSW.

Woda pogarsza się z biegiem rzeki (A → B → C), czyli za kolejnymi zrzutami ścieków.

Punkt A: klasa I, czyli taka sama jak klasa rzeki podana w treści zadania. Skoro woda nie pogorszyła się poniżej I klasy, składowisko nie wpływa na stan czystości rzeki. Skreślam „II/NSW” i „wpływa”.

Uwaga: treść zadania i karta mówią o składowisku odpadów komunalnych, a opis pod tabelą A o składowisku odpadów obojętnych. Na wniosek to nie ma wpływu - liczy się wynik w punkcie A.

Punkt B: klasa II - woda jest gorsza niż I klasa rzeki, a punkt leży za zrzutem ścieków z zakładu Z1 (w punkcie A przed zrzutem była klasa I). Zakład Z1 wpływa na stan czystości rzeki.

Punkt C: NSW - woda nie spełnia wymagań nawet klasy II (za mało tlenu, wysokie ChZT-Cr), a punkt leży za zrzutem z zakładu Z2. Zakład Z2 wpływa na stan czystości rzeki - i to silniej niż Z1.

Wszystkie wyniki w tabeli B są średnimi z roku kalendarzowego („r.k.”), więc z tabeli D biorę wiersze dla roku kalendarzowego, a nie dla godziny ani doby:

• dwutlenek azotu 40 µg/m³ (200 dotyczy jednej godziny),
• dwutlenek siarki 20 µg/m³ - w karcie okres to „rok kalendarzowy i pora zimowa”, dokładnie tak jak w tabeli D (125 i 350 to doba i godzina),
• pył PM2,5 20 µg/m³,
• pył PM10 40 µg/m³ (50 dotyczy 24 godzin),
• ołów 0,5 µg/m³,
• benzen 5 µg/m³.

Dwutlenek azotu, norma 40: I = 21 i II = 38 → NP, III = 90 → P.

Dwutlenek siarki, norma 20: I = 18 → NP, II = 86 i III = 135 → P.

Pył PM2,5, norma 20: 22, 48 i 95 - wszystkie powyżej normy → P, P, P. Nawet w punkcie I przy składowisku przekroczenie jest niewielkie (2 µg/m³), ale jest.

Pył PM10, norma 40: 55, 84 i 61 → P, P, P. Tu najwyższy wynik jest w punkcie II, a nie III.

Ołów, norma 0,5: I = 0,45 i II = 0,24 → NP, III = 3,8 → P (ponad siedmiokrotnie).

Benzen, norma 5: 8, 13 i 21 → P, P, P.

Punkt I: „P” mają pył PM2,5, pył PM10 i benzen. Skreślam „nie zostały” i wypisuję te trzy substancje.

Punkt II: „P” mają dwutlenek siarki, pył PM2,5, pył PM10 i benzen. Dwutlenek azotu (38) i ołów (0,24) mieszczą się w normach.

Punkt III: „P” w każdym wierszu. Klucz dopuszcza wypisanie wszystkich sześciu substancji albo stwierdzenie, że przekroczone zostały wszystkie poziomy - wpisuję jedno i drugie, żeby zapis był jednoznaczny.

Na wierzchu zrekultywowanego składowiska są dwie warstwy gruntu: 1 - grubsza brązowa warstwa przykrywająca składowisko, to warstwa nasypowa; 2 - cienka górna warstwa, na której rosną drzewa, to warstwa humusu do rekultywacji terenu (gleba urodzajna, w której mogą się ukorzenić rośliny).

Element 3 to rury w warstwie żwiru tuż nad odpadami, pod uszczelnieniem górnym. Odpady komunalne rozkładają się i wydzielają gaz (strzałka „biogaz” w górę), który zbiera się pod przykryciem - to rury do odprowadzania biogazu ze składowiska.

Element 5 wskazuje dwie cienkie linie po obu stronach warstwy żwiru pod uszczelnieniem. Rozdzielają warstwy i chronią żwir przed zamuleniem - to włóknina filtracyjna. W tabeli E włóknina występuje dwa razy, bo na schemacie jest w dwóch miejscach (5 i 10).

Element 6 to rury nad geomembraną (4), w gruncie przykrywającym. Zbierają wodę deszczową, która przesiąka przez nasyp, zanim dotrze do uszczelnienia - to drenaż górny do odprowadzania wód opadowych.

7 - rury w rowach po obu stronach składowiska, na jego obrzeżu: drenaż opaskowy wokół składowiska (przechwytuje wody spływające z terenu). 8 - rury pod dnem, już poza uszczelnieniem: drenaż kontrolny - jeśli pojawi się w nim odciek, uszczelnienie przecieka.

Element 9 to duże rury na dnie składowiska, wewnątrz uszczelnienia, w które spływa odciek (strzałka „odciek” w dół) - to drenaż odciekowy.

10 - najniższa linia pod uszczelnieniem dna: druga włóknina filtracyjna. 12 - warstwa żwiru na dnie i skarpach między odpadami a geomembraną (11), w której leżą rury drenażu odciekowego: warstwa filtracyjna.

Po tym kroku wszystkie nazwy z tabeli E są wykorzystane, a włóknina dwukrotnie.

1 - urządzenie z płomieniem na początku schematu, z którego wychodzą spaliny: kocioł. To źródło spalin zawierających SO₂.

2 - zbiornik z dyszami rozpylającymi nad przewodem spalin: system wtrysku wody (nawilżenie i schłodzenie spalin poprawia wiązanie SO₂). 3 - zasobnik z lejem, z którego przewód doprowadza substancję do wieży: system dozowania reagentu (sorbent, np. wapno).

4 - wysoki zbiornik, do którego wchodzą jednocześnie spaliny, woda i reagent: wieża reakcyjna. Tu SO₂ reaguje z suchym sorbentem.

5 - duży prostopadłościan z lejami na dole, przez który przechodzą spaliny za wieżą: filtr workowy. Zatrzymuje pył i produkty reakcji, które spadają do lejów.

6 - komin, przez który spaliny opuszczają instalację; 10 - strzałki nad kominem to spaliny oczyszczone.

9 - prostokąt, do którego trafia część pyłu z lejów filtra, a strzałka wraca z niego do wieży reakcyjnej: recyrkulacja produktów ubocznych (nieprzereagowany sorbent wraca do procesu). Pozostała część idzie do składowania (7) albo jako użytkowe produkty uboczne (8) - te dwa opisy są nadrukowane w karcie.

Osady z oczyszczalni zakładów mięsnych: grupa 02 (przetwórstwo żywności), podgrupa 02 02 (produkty pochodzenia zwierzęcego) → 02 02 04 „Osady z zakładowych oczyszczalni ścieków”. Bez gwiazdki → N.

Zasada dla całej karty: odpad z gwiazdką „*” jest odpadem niebezpiecznym, więc oceniam go jako S, a odpad bez gwiazdki jako N.

Niebezpieczne osady z oczyszczalni zakładu chemicznego: grupa 06 (chemia nieorganiczna), 06 05 02* „... zawierające substancje niebezpieczne”. Gwiazdka → S.

Przeterminowane produkty spożywcze z zakładów mięsnych: odpad klasyfikuje się najpierw według źródła powstawania (grupa 02), więc wpisuję 02 02 03 „Surowce i produkty nienadające się do spożycia i przetwórstwa”. Klucz uznaje też 16 03 80 „Produkty spożywcze przeterminowane”. N.

Torebki foliowe i folia stretch to opakowania z tworzyw sztucznych → 15 01 02, N.

Opakowania tekturowe → 15 01 01 „Opakowania z papieru i tektury”, N. Podgrupa 15 01 ma pierwszeństwo przed 20 01 01, bo to odpady opakowaniowe.

Odpadowa tkanka zwierzęca bez cech niebezpiecznych → 02 02 02, N (02 02 80* dotyczy tkanki wykazującej właściwości niebezpieczne).

Syntetyczny olej silnikowy → 13 02 06* „Syntetyczne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe”, gwiazdka → S. Oleje mineralne (13 02 04*, 13 02 05*) mają inne kody.

Zużyte opony → 16 01 03, N.

Zniszczone dokumenty z biur to papier, nie opakowania → 20 01 01 „Papier i tektura”, N.

Resztki jedzenia → 20 01 08 „Odpady kuchenne ulegające biodegradacji”, N.

Na koniec czytam karty jako całość:

• karta 1: granice ze znakami ≤ / ≥, klasy zgodne z granicami, ogólna klasa = najgorsza w kolumnie, we wnioskach skreślone dokładnie po jednym słowie z każdej pary,
• karta 2: poziomy dopuszczalne dla roku kalendarzowego, listy we wnioskach zgodne z „P” w kolumnach 7 ÷ 9,
• karta 3: dziesięć nazw z tabeli E (włóknina dwa razy),
• karta 4: osiem nazw z tabeli F, każda raz,
• karta 5: sześciocyfrowe kody z tabeli G, gwiazdka przy odpadach niebezpiecznych i ocena S tylko przy nich.