Anilinę otrzymuje się przez katalityczną redukcję nitrobenzenu wodorem w fazie gazowej: sprężony i ogrzany wodór odparowuje nitrobenzen (z dodatkiem surowej aniliny), mieszanina reaguje w rurach reaktora na katalizatorze miedziowym w 170-250 °C, a po schłodzeniu i rozdzieleniu surową anilinę oczyszcza się destylacją pod zmniejszonym ciśnieniem. Trzeba wypełnić kartę technologiczną, policzyć zapotrzebowanie na nitrobenzen i wodór do 1 tony aniliny, opisać schemat technologiczny i narysować schemat blokowy procesu.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie do tabel wydrukowanych w arkuszu nazwy procesów, operacji i aparatów, równania reakcji, wartości parametrów, obliczenia i środki ochrony indywidualnej. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kroki idą za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie tabeli - za kryteriami klucza. Schemat blokowy na stronie 8 rysuje zdający - w podglądzie jest narysowany granatową linią, blok po bloku.
Skąd brać odpowiedzi. Prawie wszystko jest w arkuszu: opis procesu (równania, parametry, aparaty), wykaz danych technologicznych (masy molowe, gęstości, wydajność), schematy i wyciąg z karty charakterystyki. Obliczenia policzyłem w skrypcie i porównałem z kluczem oceniania CKE; zaokrąglam tak, jak każe arkusz, i do kolejnego etapu biorę wynik już zaokrąglony. Wpisy słowne są sprawdzone z tekstem kryteriów klucza. Indeksy we wzorach piszę jako indeksy dolne (H₂O) - na egzaminie tak samo, odręcznie.
To jedno z możliwych rozwiązań: schemat blokowy można narysować w innym układzie, byle zawierał substraty, wszystkie operacje we właściwej kolejności, zawracanie surowej aniliny i produkt - tak go ocenia klucz.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 35 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 27 punktów - można stracić 8 kryteriów i nadal zdać. Karta technologiczna, opis schematu i schemat blokowy dają po 10 punktów, obliczenia - 5.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.