Zakład stolarski ma wykonać elementy 100 szuflad bez czół: dwa boki 400 × 150 × 18 mm i tył 467 × 132 × 18 mm z płyty wiórowej laminowanej (I klasa, biała) oraz dno 488 × 411 × 3 mm z płyty HDF. Boki i tył łączą wkręty typu konfirmat Ø7 × 50, dno siedzi we wpuście 12 × 3 mm i jest przykręcone wkrętami 3 × 25, a czoło (wykonywane osobno) mocuje złącze mimośrodowe Minifix 15 i dwa kołki. Górne wąskie płaszczyzny boków i tyłu są oklejone taśmą PVC 1 mm. Dokumentacja: rysunek wykonawczy boku szuflady (podziałka 1:1 lub 1:2), schemat procesu dla trzech elementów, zapotrzebowanie płyt (Tabela 1) i obrzeża (Tabela 2).
Wszystko w arkuszu. W tym starszym układzie arkusza rysunek wykonuje się ręcznie na formularzu (strona 6), a schemat i tabele wypełnia ręcznie na stronach 7-9. Tłem podglądu są strony arkusza, wpisy są granatowe i odręczne, a elementy z bieżącego kroku - na żółto.
Skąd wymiary boku. Wszystko jest na rysunku złożeniowym (Załącznik 2): bok 400 × 150 × 18 w tabeli elementów, otwory pod konfirmaty 37 i 37 + 64 mm od górnej krawędzi w przekroju A-A, a w szczegółach A i B (1:1) - trzy gniazda Ø8 × 25 w czole (49 mm od dolnej krawędzi, rozstaw 32 i 32), gniazdo Ø15 × 14 złącza Minifix 34 mm od czoła oraz wpust 3 × 12 mm 15 mm od dolnej krawędzi. Średnicę otworu pod konfirmat Ø7 × 50 bierze się z katalogu ze strony 3 (D = 7,0, łeb D1 = 9,5-10,5 mm). Obrzeże, kreskowanie płyty wiórowej i układ rzutów to ogólne zasady rysunku technicznego (wiedza ogólna). Dwa boki szuflady są lustrzanym odbiciem (lewy i prawy) - rysuje się jeden.
Obliczenia. Zapotrzebowanie płyt liczy się w m² dla 100 kompletów (200 boków, 100 tyłów, 100 den): netto = liczba sztuk × długość × szerokość, przy czym uwaga pod Tabelą 1 każe szerokości boku i tyłu zmniejszyć o 1 mm obrzeża (149 i 131 mm); ogółem = netto : wskaźnik wydajności 85% (I klasa, Załącznik 4); odpad = ogółem - netto. Obrzeże - długość elementu + 30 mm naddatku, tylko na górnej płaszczyźnie boku i tyłu.
To jedno z możliwych rozwiązań: klucz dopuszcza inne poprawne nazwy operacji i maszyn oraz inny układ rzutów.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 37 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 28 punktów - można stracić 9 kryteriów i nadal zdać. Rysunek, schemat i Tabela 1 dają po 10 punktów, Tabela 2 - 7.
Kroki 1-11 · po tym etapie masz 10 z 37 kryteriów (pkt)
Rysunek wykonawczy boku szuflady, podziałka (do wpisania pod ramką formularza)
Bok ma 400 × 150 mm, a ramka formularza - ok. 176 × 233 mm. W 1:1 nie zmieściłby się nawet z przerwaniem razem z drugim rzutem i przekrojem, więc wybór to 1:2, wpisany w miejscu kropek pod ramką. Długość i tak trzeba pokazać z przerwaniem (200 mm w 1:2), a wymiary wpisuje się rzeczywiste.
Do opracowania dokumentacji wykorzystaj: Rysunek złożeniowy szuflady – fragment (Załącznik 2)
Widokiem głównym jest lico wewnętrzne boku (na nim są gniazdo Minifix i wpust), czoło przednie po lewej, długość z przerwaniem. Po prawej, zgodnie z europejskim układem rzutów, widok z lewej - czoło przednie z gniazdami na kołki i złącze. Na razie same obrysy.
Wymiary gabarytowe: 503 x 414 x 150 mm
Gabaryty boku z tabeli elementów rysunku złożeniowego (poz. 8): 400 (przez przerwanie, wymiar rzeczywisty), 150 i 18 (w widoku z lewej). Gabaryty z opisu (503 × 414 × 150) dotyczą całej szuflady - tylko wysokość jest wspólna.
Wpisanie wymiarów zmierzonych na rysunku w podziałce (200, 75) zamiast rzeczywistych.
płyta wiórowa laminowana, l kasa, o grubości 18 mm, kolor biały.
Płytę wiórową oznacza się w przekroju: kreskowanie ukośne cienkimi liniami z kropkami (wiedza ogólna - oznaczenie tworzyw drzewnych na rysunkach meblowych; samo kreskowanie oznaczałoby drewno lite). Przekrój A-A prowadzi się przez gniazdo Minifix, linia cięcia z oznaczeniem kierunku patrzenia stoi na widoku głównym; odnośnik dopowiada nazwę materiału.
Kreskowanie samymi liniami ukośnymi jak drewno lite - materiał oznaczony niezgodnie z normą.
Czoło szuflady zamocowane złączem mimośrodowym Minifix 15 i dwoma kołkami.
Ze szczegółów A i B rysunku złożeniowego: w czole przednim trzy gniazda Ø8 (dwa na kołki, środkowe na trzpień złącza) - w widoku z lewej okręgi, w widoku głównym krawędzie niewidoczne (kreskowe) z osią; na licu wewnętrznym gniazdo Ø15 na puszkę złącza Minifix. Średnice podają odnośniki 3xØ8 i Ø15.
Do opracowania dokumentacji wykorzystaj: Rysunek złożeniowy szuflady – fragment (Załącznik 2)
Gniazda Ø8 mają 25 mm głębokości (wymiar nad widokiem głównym, od czoła do dna gniazda), gniazdo Minifix - 14 mm (szczegół A: Ø15x14). Głębokość 14 widać w przekroju A-A jako wybranie w licu wewnętrznym i krawędziami niewidocznymi w widoku z lewej.
Do opracowania dokumentacji wykorzystaj: Rysunek złożeniowy szuflady – fragment (Załącznik 2)
Szczegół A: dolne gniazdo Ø8 49 mm od dolnej wąskiej płaszczyzny, kolejne co 32 mm (81 i 113 mm), w osi grubości płyty. Gniazdo Minifix leży na wysokości środkowego gniazda Ø8, 34 mm od czoła - tak, by trzpień z czoła szuflady trafił w puszkę złącza.
Wymiarowanie od górnej krawędzi - klucz ocenia położenie gniazd Ø8 od dolnej płaszczyzny.
Boki i tył połączone wkrętami typu konfirmat, dno wkrętami 3 x 25.
Przy końcu tylnym dwa otwory przelotowe pod konfirmaty: położenie z przekroju A-A rysunku złożeniowego - 37 mm od górnej wąskiej płaszczyzny i dalej 64 mm, w osi grubości tyłu, czyli 9 mm od końca boku. Średnica z katalogu na stronie 3 dla konfirmatu 7 × 50: Ø7 (D = 7,0), a pod łeb pogłębienie Ø10 (D1 = 9,5-10,5 mm) od strony zewnętrznej - na licu wewnętrznym widać je kreskowym okręgiem.
Otwór Ø5 z wkręcaniem w lico boku - Ø5 to otwór w czole tyłu, w który konfirmat się wkręca; bok musi mieć Ø7.
W bokach wykonany wpust na dno o wymiarach 12 x 3 mm.
Wpust biegnie na licu wewnętrznym przez całą długość boku: w widoku głównym dwie linie widoczne, w widoku z lewej i w przekroju A-A - wycięcie w profilu. Wymiary ze szczegółu A i B: 15 od dolnej krawędzi, szerokość 3, głębokość 12 (wymiar w przekroju).
Zamiana szerokości z głębokością (wpust 3 głęboki i 12 szeroki) - dno HDF ma 3 mm grubości.
Widoczne długie wąskie górne płaszczyzny elementów z płyty wiórowej zabezpieczone taśmą obrzeżową PVC.
Oklejoną górną wąską płaszczyznę oznacza się grubą linią wzdłuż krawędzi (w widoku głównym, z lewej i w przekroju) i odnośnikiem obrzeże PVC 22x1 (poz. 18 tabeli elementów rysunku złożeniowego).
Dokumentacja powinna zawierać: rysunek wykonawczy boku szuflady w rzutach prostokątnych w podziałce 1:1 lub 1:2,
Na gotowym rysunku krawędzie widoczne są grube, a linie wymiarowe, pomocnicze i kreskowanie - cienkie; krawędzie niewidoczne są kreskowe, osie - punktowe. Ołówkiem robi się to twardością grafitu albo naciskiem. Klucz ocenia razem rzuty prostokątne, podziałkę 1:2 i zróżnicowanie linii.
Wszystkie linie jednakowe - kryterium R.1.1 wymaga zróżnicowanej grubości linii.
Kroki 12-21 · po tym etapie masz 20 z 37 kryteriów (pkt)
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Nazwy elementów są wydrukowane. W komplecie szuflady: boki 2, tył 1, dno 1; materiał z opisu technicznego: boki i tył - płyta wiórowa laminowana, dno - płyta HDF.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Z tabeli elementów rysunku złożeniowego: bok 400 × 150 × 18, tył 467 × 132 × 18 mm (467 + 2 × 18 = 503 - szerokość szuflady; 132 = 150 - 15 - 3, bo tył stoi na dnie osadzonym we wpuście).
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Dno z płyty HDF: 488 × 411 × 3 mm.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Od kolumny 8 każda kolumna to jedna operacja: u góry stanowisko lub maszyna, niżej operacja, a w wierszu każdego elementu, który przez nią przechodzi - symbol z oznaczeń pod tabelą: □ pobranie i dobór materiału, ○ operacja. Płytę z magazynu trasuje się (rozkrój na arkuszu płyty) i tnie na formatki z naddatkiem na pilarce formatowej z podcinaczem (podcinacz chroni laminat przed wykruszeniem). Już trzy operacje we właściwej kolejności dla wszystkich elementów.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Formatki tnie się na dokładny wymiar na tej samej pilarce formatowej z podcinaczem - wszystkie trzy elementy.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Górne wąskie płaszczyzny boków i tyłu okleja się taśmą PVC na okleiniarce wąskich płaszczyzn (dno z HDF nie jest oklejane - symbol tylko w dwóch wierszach).
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Na oklejonych formatkach trasuje się gniazda i otwory (suwmiarka, kątownik). Wpust 3 × 12 mm w boku wykonuje się na pilarce tarczowej wzdłużno-poprzecznej rzazem o szerokości 3 mm (zakład nie ma frezarki - to wiedza ogólna, że wąski wpust robi się piłą). Gniazda w czołach (Ø8 w boku, pod konfirmaty w tyle) wierci wiertarka pozioma, otwory w licu (Ø7 pod konfirmaty, Ø15 Minifix) - wiertarka pionowa.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Kontrola jakości wszystkich elementów: suwmiarka i miara stolarska, symbol ∆ z oznaczeń pod tabelą.
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
Gotowe elementy wracają do magazynu do montażu szuflad - symbol □ (oznaczenia: pobranie, dobór materiału, magazynowanie).
Dokumentacja powinna zawierać: schemat procesu technologicznego obróbki wstępnej i zasadniczej elementów szuflady z uwzględnieniem operacji technologicznych oraz obrabiarek, narzędzi i urządzeń,
W wierszu każdego elementu symbole łączy się linią od pobrania do magazynowania - pokazuje drogę elementu przez stanowiska (dno omija okleiniarkę i wiertarki).
Kroki 22-29 · po tym etapie masz 30 z 37 kryteriów (pkt)
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Na 100 kompletów: 200 boków, 100 tyłów, 100 den. Materiał: płyta wiórowa laminowana dla boku i tyłu, płyta HDF dla dna; jednostka miary m² (płyty rozlicza się powierzchnią).
Liczba sztuk 2 / 1 / 1 (komplet) zamiast 200 / 100 / 100 - zlecenie dotyczy 100 kompletów.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Długości netto: 400, 467, 488 mm.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Uwaga pod tabelą: szerokość boku i tyłu pomniejsza się o grubość taśmy obrzeżowej 1 mm (obrzeże dokleja się do formatki) - 149 i 131 mm; dno 411 mm.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Grubości: 18, 18, 3 mm.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Netto = liczba sztuk × długość × szerokość: bok 200 × 0,400 × 0,149 = 11,9200 m², tył 100 × 0,467 × 0,131 = 6,1177 m², dno 100 × 0,488 × 0,411 = 20,0568 m² (4 miejsca po przecinku).
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Opis techniczny: obie płyty w I klasie; Załącznik 4 - wskaźnik wydajności dla I klasy 85% (płyta wiórowa 18 mm i HDF 3 mm).
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Ogółem = netto : 0,85: 14,0235, 7,1973, 23,5962 m².
Mnożenie przez 0,85 zamiast dzielenia - wynik mniejszy niż netto.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiałów: płyty wiórowej laminowanej i płyty HDF – Tabela 1,
Odpad = ogółem - netto: 2,1035, 1,0796, 3,5394 m². Obliczenia w miejscu pod tabelą: klucz osobno ocenia, czy co najmniej jedno obliczenie (netto, ogółem albo odpadu) jest udokumentowane według zasad - wzór, podstawienie, wynik z jednostką.
Kroki 30-32 · po tym etapie masz 37 z 37 kryteriów (pkt)
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiału: taśmy obrzeżowej PVC – Tabela 2.
Obrzeże dostają boki i tył: 200 boków i 100 tyłów (100 kompletów).
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiału: taśmy obrzeżowej PVC – Tabela 2.
Naddatek 30 mm na długość (uwaga pod tabelą): bok 400 + 30 = 430 mm, tył 467 + 30 = 497 mm.
Dokumentacja powinna zawierać: zapotrzebowanie materiału: taśmy obrzeżowej PVC – Tabela 2.
Ilość × długość w metrach: bok 200 × 0,430 = 86,00 m, tył 100 × 0,497 = 49,70 m, razem 135,70 m (2 miejsca po przecinku). Oklejana jest jedna, górna wąska płaszczyzna każdego elementu, więc nie mnoży się przez liczbę krawędzi.
Liczenie obrzeża na wszystkie cztery wąskie płaszczyzny - opis techniczny okleja tylko górne.
Symulacja ekranu w przeglądarce - w Android Studio / Visual Studio wygląd może się nieco różnić.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.
Autor rozwiązania: Bartosz Bryniarski. Licencja CC BY-NC 4.0 - kopiowanie i przeróbki do celów niekomercyjnych, z podaniem autora i źródła (link do tej strony) (zasady wykorzystania). Treść arkusza i klucza oceniania pochodzi z CKE.