Rozwiązanie krok po kroku: Dokumentacja wykonania parapetu

Parapet ma 1400 mm długości i 350 mm szerokości, więc w podziałce 1:1 nie zmieści się na A4 nawet z przerwaniami (sama szerokość 350 mm przekracza wysokość ramki). Wybór to 1:2. W programie CAD rysuje się w wymiarach rzeczywistych na szablonie z folderu EGZAMIN DRM.08, a podziałkę ustawia się dopiero w oknie wydruku (1 mm na papierze = 2 mm przedmiotu) i wpisuje w tabliczce.

Rzutem głównym jest rzut z góry z przerwaniami długości i szerokości (linia cienka z zygzakiem) - pokazuje oba końce parapetu i obie długie krawędzie. Grubość, wpust i fryzy widać dopiero w przekroju, dlatego w miejscu rzutu bocznego stoi przekrój poprzeczny A-A, a płaszczyzna cięcia jest zaznaczona na rzucie grubymi kreskami ze strzałkami kierunku patrzenia. W przekroju lewa krawędź to wierzch parapetu, prawa - spód.

Wymiaruje się wymiary rzeczywiste (1400, 350, 32), niezależnie od podziałki - program poda je sam, jeśli rysunek powstał w jednostkach mm w skali 1:1. Wymiar długości biegnie nad rzutem ciągłą linią wymiarową przez przerwanie, szerokość - z lewej strony rzutu, grubość - nad przekrojem. Liczby bez jednostek: na rysunku technicznym domyślną jednostką są milimetry.

Przekrój A-A przecina włókna w poprzek, więc pole przekroju dostaje kreskowanie ukośne cienkimi liniami - oznaczenie drewna litego w przekroju poprzecznym (wiedza ogólna z rysunku technicznego w meblarstwie; tak samo kreskują przekroje rysunki złożeniowe CKE w arkuszach tej kwalifikacji). Sąsiednie fryzy kreskuje się w przeciwnych kierunkach, żeby każdy był osobno czytelny. Odnośnik z opisem „dąb - drewno lite” uzupełnia wpis materiału w tabliczce.

Parapet to 12 fryzów szerokości 30 mm połączonych na styk klejem D4 (12 × 30 = 360 mm daje szerokość 350 mm z naddatkiem na obróbkę). W przekroju każda spoina klejowa jest grubą linią między fryzami, a odnośnik opisuje ją jako połączenie klejone; w rzucie z góry spoiny widać jako cienkie linie wzdłuż parapetu. Sposób oznaczenia spoiny to wiedza ogólna - klucz wymaga tylko, żeby połączenie klejone było oznaczone.

Wpust jest na spodzie, więc w rzucie z góry jego krawędzie są niewidoczne - rysuje się je linią kreskową (warstwa krawędzi niewidocznych w szablonie). W przekroju wpust jest wycięciem 20 × 10 mm w prawej (dolnej) krawędzi; kreskowanie i spoina klejowa kończą się na jego krawędzi.

W podziałce 1:2 wpust ma na papierze 10 × 5 mm - za mało na czytelne wymiary. Dlatego okolica wpustu ma szczegół B w podziałce 1:1: szerokość 20, głębokość 10 i odległość 25 od krawędzi długiej. Długość 1370 i odległość 15 od krawędzi bocznej są zwymiarowane w rzucie z góry (15 + 1370 + 15 = 1400).

Zaokrąglenie dotyczy wszystkich krawędzi zewnętrznych: w przekroju i szczególe B narożniki dostają łuki R5, a w rzucie z góry - narożniki parapetu. Promień wymiaruje się w szczególe B (1:1), gdzie łuk ma rzeczywiste 5 mm: linia wymiarowa z jedną strzałką do łuku i opis R5.

W polu tabliczki zdający wpisuje swój numer PESEL (w tym przykładzie: imię i nazwisko autora rozwiązania). PESEL trafia też do nazwy pliku DWG - po nim przypisuje się wydruk do arkusza.

Przed wydrukiem: zapis DWG, podgląd wydruku w podziałce 1:2 na A4 w poziomie, grubości linii z warstw szablonu (krawędzie widoczne grube, wymiarowe i kreskowanie cienkie, niewidoczne kreskowe) i druk w czerni. Po zgłoszeniu gotowości i zgodzie przewodniczącego drukuje się rysunek i dołącza kartkę do arkusza; wydruki nieudane oznacza się słowem BRUDNOPIS.

Wiersz 1 opisuje element: Lp. 1, nazwa parapet, 1 sztuka, klasa jakości I (z opisu technicznego). W kolumnach 6-8 wpisuje się wymiary gotowego parapetu: 1400, 350, 32 mm - schemat opisuje wyrób, nie fryzy.

W kolumnie 4 materiał podstawowy z opisu technicznego: tarcica dębowa.

Od kolumny 9 każda kolumna to jedna operacja: u góry stanowisko lub maszyna, niżej nazwa operacji, a w wierszu elementu symbol z legendy: □ pobranie i dobór materiału, ○ operacja technologiczna. Kolejność to kolejność technologiczna: tarcica z magazynu, trasowanie rozkroju, piłowanie poprzeczne na długość z naddatkiem, piłowanie wzdłużne na fryzy 30 mm.

Fryzy strugane są najpierw na strugarce wyrówniarce (płaszczyzna i krawędź bazowa), potem na strugarce grubiarce na równą grubość - dopiero równe, proste krawędzie dają szczelną spoinę klejową. Po tym kroku w schemacie jest już sześć operacji z listy klucza.

Fryzy kleją się klejem D4 na stanowisku klejenia wyposażonym w zwornicę (albo ściski stolarskie) - zwornica jest w wykazie wyposażenia zakładu. Klucz ocenia osobno, czy stanowisko klejenia ma docisk.

Sklejoną płytę tnie się na pilarce formatowej na dokładny wymiar 1400 × 350, wpust frezuje frezarką górnowrzecionową, krawędzie zaokrągla frezarką dolnowrzecionową (frez promieniowy R5), a powierzchnie szlifuje na szlifierce szerokotaśmowej papierami P80, P120 i P180 z opisu technicznego. Stanowisk z listy klucza jest już ponad siedem.

Wykończenie z opisu technicznego: lakier natryskiem pneumatycznym, przed drugą warstwą szlif papierem P320, druga warstwa. W schemacie to trzy kolejne operacje lakierowanie, szlifowanie, lakierowanie - klucz ocenia dokładnie tę kolejność. Stanowisko natrysku to kabina natryskowa z pistoletem natryskowym, a szlif międzywarstwowy robi się kostką szlifierską. Kabiny nie ma w wykazie wyposażenia zakładu, ale opis każe nanosić lakier natryskiem, a klucz przyjmuje oba urządzenia.

Ostatnia kolumna to stanowisko kontroli jakości z symbolem △ z legendy - sprawdzenie wymiarów miarą i suwmiarką, wpustu, zaokrągleń i powłoki. Po tym kroku każdy rodzaj czynności ma swój symbol: □ pobranie, ○ operacje, △ kontrola.

Symbole w wierszu elementu łączy się linią od pobrania materiału do kontroli jakości - pokazuje to przebieg procesu od kolumny do kolumny.

Element to parapet, 1 sztuka, tarcica dębowa, wymiary netto 1400 × 350 × 32 mm, czyli wymiary gotowego wyrobu.

Objętość netto w m³: wymiary zamienione na metry i pomnożone - 0,015680 m³, z dokładnością do 6 miejsc po przecinku (gwiazdka pod tabelą). Obliczenie zapisuje się w miejscu na obliczenia.

Wymiary brutto są w opisie technicznym: fryzy 30 × 38 × 1420 mm, czyli długość z naddatkiem 20 mm i grubość tarcicy 38 mm (z niej strugany jest parapet 32 mm). Na szerokość 350 mm potrzeba 12 fryzów (12 × 30 = 360 mm).

Objętość wszystkich fryzów: 12 × 1,420 × 0,030 × 0,038 = 0,019426 m³.

Klasa I z opisu technicznego, wskaźnik 36% z Tabeli A dla tarcicy dębowej grubości 25-38 mm (fryzy mają 38 mm). Tabela A nazywa go „wskaźnikiem zużycia materiału”, a Tabela 2 - „wskaźnikiem wydajności”; to ta sama liczba.

Wskaźnik mówi, jaka część kupionej tarcicy zostaje w gotowym wyrobie, więc zużycie ogółem = netto : wskaźnik = 0,015680 : 0,36 = 0,043556 m³ (tak liczy klucz). Zapisane obliczenie w miejscu na obliczenia to osobne kryterium.

Odpady to różnica tarcicy zużytej ogółem i tej, która zostaje w wyrobie: 0,043556 - 0,015680 = 0,027876 m³, także z zapisanym obliczeniem.

Element: parapet; norma z opisu technicznego: 120 g/m² przy jednokrotnym nałożeniu.

Lakierowane są wszystkie powierzchnie, więc liczy się sześć płaszczyzn: dwie 1400 × 350, dwie 1400 × 32 i dwie 350 × 32. W metrach: 1,0920 m² (4 miejsca po przecinku). Klucz liczy powierzchnię prostopadłościanu - bez korekty o wpust i zaokrąglenia.

120 g/m² × 1,0920 m² = 131,04 g, po zaokrągleniu do 1 grama 131 g.

Lakier nanosi się dwa razy, więc 2 × 131 g = 262 g. Zapisane obliczenia całego zużycia lakieru to osobne kryterium - dlatego w miejscu na obliczenia stoją wszystkie etapy.

Na ostatniej stronie arkusza zdający wpisuje, ile kartek wydruku dołącza: tu 1 kartka czystopisu (rysunek) i 0 kartek brudnopisu. Klucz tego nie ocenia, ale bez wpisu przewodniczący nie potwierdzi dołączenia wydruku.