Rozwiązanie krok po kroku: Dokumentacja produkcji stołu Jordel

Rysuje się na szablonie z folderu EGZAMIN DRM.10 (ramka, tabliczka, warstwy linii). Formatka to prostopadłościan, więc wystarczą dwa rzuty: z przodu (długość × grubość) i z góry (długość × szerokość) pod nim - układ europejski. Osie symetrii w rzucie z góry to linie punktowe cienkie.

Wymiary formatki = wymiary płyty z tabeli 1 + naddatek dla płyty stolarskiej komórkowej z tabeli 2 (4 mm na długości i 4 mm na szerokości): 1300 + 4 = 1304, 450 + 4 = 454. Grubość to grubość materiału podstawowego - 40 mm (fornir 0,6 mm okleja się później). Wymiary wpisuje się w milimetrach, bez jednostki, nad liniami wymiarowymi.

Krawędzie widoczne formatki - linia gruba ciągła, linie wymiarowe i pomocnicze - linia cienka ciągła (osie - cienka punktowa). W programie CAD wystarczy rysować na odpowiednich warstwach szablonu; egzaminator sprawdza to w pliku DXF.

W tabliczce zdający wpisuje swój numer PESEL (w tym przykładzie: imię i nazwisko autora rozwiązania). Podziałkę 1:10 też warto wpisać - tabliczka szablonu ma na nią miejsce.

„Zapisz jako” → typ pliku DXF, nazwa = numer PESEL (np. 12345678901.dxf). Po nagraniu płyty zgłasza się gotowość, otwiera plik z płyty na stanowisku sprawdzania i dopiero wtedy opisuje płytę numerem PESEL.

W oknie drukowania ustawia się skalę 1:10 (1 mm na papierze = 10 mm w rzeczywistości, przy rysowaniu w milimetrach), nie „dopasuj do strony”. Formatka 1304 mm daje na wydruku 130,4 mm - zmierzona linijką musi się zgadzać.

Płyta jest długa i wąska, więc arkusz kładzie się poziomo. Wydruk ma być czytelny: czarne linie o różnej grubości, wymiary nienachodzące na rysunek. Gotowość do druku zgłasza się przewodniczącemu ZN; nieudane kartki oznacza się słowem BRUDNOPIS.

W Tabeli A wpisuje się wymiary gotowej płyty z tabeli 1: 1300 × 450 × 41 mm - lakieruje się płytę już oklejoną fornirem, nie formatkę.

Wykańcza się dwie szerokie płaszczyzny (tabela 1: „obustronnie”): 2 × 1,300 m × 0,450 m = 1,1700 m² - wymiary w metrach, wynik z czterema miejscami po przecinku (uwaga pod tabelą). Ta sama powierzchnia dla podkładu i nawierzchni.

Z tabeli 3: materiał podkładowy nakładają nakładarki 1 i 2 (dwie warstwy) - 27 + 10 = 37 g/m².

Nawierzchnię nakładają nakładarki 3 i 4: 10 + 6 = 16 g/m². Kreski w tabeli 3 znaczą, że dana nakładarka tego materiału nie nakłada.

Powierzchnia × zużycie jednostkowe: 1,1700 m² × 37 g/m² = 43,29 g (dwa miejsca po przecinku).

1,1700 m² × 16 g/m² = 18,72 g.

Kolumna 06 Tabeli B to kolumna 09 Tabeli A: 43,29 g podkładu i 18,72 g nawierzchni na jedną płytę. Liczby elementów (1 w stole, 2 500 razem) są już wydrukowane.

2 500 × 43,29 g = 108 225 g, a w kilogramach (: 1000) = 108,225 kg → 108,23 kg (zaokrąglenie do dwóch miejsc w górę, bo trzecia cyfra to 5).

2 500 × 18,72 g = 46 800 g = 46,80 kg - zero na końcu zostaje, bo uwaga każe zapisać dwa miejsca po przecinku.

Od planowanego czasu odejmuje się zatrzymania: 290 − 30 = 260 min. Działanie zapisuje się w miejscu na obliczenia - tu zapisy podlegają ocenie.

A = 260 : 290 × 100% = 89,655...% → 89,7% (jedno miejsce po przecinku). Od tej chwili w miejscu na obliczenia są dwa działania, a klucz wymaga co najmniej dwóch.

Linia w 260 min mogła wykonać 260 × 12 = 3120 elementów, wykonała 2700: E = 2700 : 3120 × 100% = 86,538...% → 86,5%.

Wszystkie wykonane minus wadliwe: 2700 − 237 = 2463 szt.

Q = 2463 : 2700 × 100% = 91,222...% → 91,2%.

⚠️ Rozbieżność arkusz-klucz: z danych arkusza wychodzi 91,2% (2463 : 2700) i taka wartość jest wpisana, klucz CKE podaje 92,2%. Wartość z klucza nie pasuje nawet do OEE z tego samego klucza (70,8% wychodzi tylko z Q = 91,2%) - to najpewniej literówka. Na egzaminie punkt daje wartość z klucza.

OEE = A × E × Q = 0,897 × 0,865 × 0,912 = 0,7076 → 70,8%. Ten sam wynik daje skrót „elementy zgodne : (planowany czas × wydajność nominalna)” = 2463 : 3480 = 70,8%.

Kolejność pakowania czyta się z rysunku 1 od dna kartonu w górę. Na dno, przy krótszych bokach, idą wypełnienia papierowe HC 461 × 40 × 12 (A, E9040232) - 2 szt.: jeden pracownik może włożyć do 2 sztuk takiego samego materiału (tabela 5), więc wystarczy jedno stanowisko R. Formierka i wózek są już na szablonie.

Płytę roboczą (G, E9040001 - 1 szt.) wkłada robot: pobiera 1 element z palety, a materiałów opakowaniowych podawać nie może (tabela 5). Dlatego robot dostaje element mebla, a wszystkie wypełnienia - stanowiska ręczne. Oznaczenie A stoi przy wydrukowanym robocie.

Wzdłuż dłuższych boków płyty - wypełnienie z tektury falistej 1296 × 40 × 6 (C, E9040301) - 2 szt. Stanowiska stoją po jednej stronie przenośnika, bo dostęp jest tylko z jednej strony (tabela 5).

Na płytę kładzie się karton okuć z nogami (B, E9039688) - 1 szt. To element mebla, ale pakuje go człowiek: robot jest jeden i zajęty płytą, a karton okuć „liczy się jak 1 element mebla” - jeden pracownik, jedno stanowisko.

Po obu stronach kartonu okuć, na końcach płyty - wypełnienie papierowe HC 460 × 250 × 50 (D, E9040235) - 2 szt.

Ostatnie wypełnienie - HC 820 × 95 × 50 (E, E9040234) - 2 szt. Razem 5 nowych stanowisk ręcznych z czterema różnymi materiałami opakowaniowymi. Instrukcję i etykietę (F, H) wkłada wydrukowane już stanowisko przed zamykarką.

Stanowiska stoją w kolejności wkładania do kartonu: A → płyta (robot) → C → B → D → E → instrukcja i etykieta → zamykarka, etykieciarka, paletyzacja. Klucz dopuszcza też 4 stanowiska ręczne (np. dwa wypełnienia o różnych indeksach u jednego pracownika) i drugi robot dla kartonu okuć.

Z treści zadania: 2 500 stołów (1 stół = 1 paczka).

Linia pracuje tempem najwolniejszego urządzenia: formierka 16 kartonów/min, robot 10 elementów/min (w paczce jest 1 płyta), zamykarka 16, paletyzacja wyrobu 1-paczkowego 12 paczek/min. Wąskie gardło = 10 szt./min.

Samo pakowanie: 2 500 : 10 = 250 min. Doliczają się planowane zatrzymania, które wypadają w czasie zlecenia: przekazanie zmiany 15 min, przezbrojenie linii do nowego zlecenia 35 min, posiłek 30 min (w 225. minucie zmiany) i jedno przezbrojenie etykieciarki (5 min po 2 000 nadrukach). Razem 250 + 85 = 335 min.

Z tabeli 5: pracę linii nadzoruje 1 brygadzista, a formierkę i robota zasila 1 operator wózka widłowego.

Po jednym operatorze: formierka, robot pakujący, zamykarka z etykieciarką (jeden człowiek obsługuje oba urządzenia), stanowisko paletyzacji - 4.

Każde stanowisko ręcznego pakowania to 1 pracownik: 5 stanowisk z mapy + 1 wydrukowane (instrukcja i etykieta) = 6. Łącznie 1 + 1 + 4 + 6 = 12 pracowników.