Rozwiązanie krok po kroku: Modernizacja instalacji oświetlenia klatki

Wynik rzędu 0,05-0,21 Ω to rezystancja odcinka kabla 1,5 mm² - połączenie jest ciągłe, więc „+”. Wynik ∞ oznacza przerwę, więc „-”. Przerwy są trzy: poz. 7 (AS:1 - P3:L), poz. 9 (PZ:3 - P2:PE) i poz. 16 (AS:2 - E3:L); pozostałe 20 pozycji dostaje „+”.

Sprawny przycisk ma między L i 1 ∞ w pozycji wyłączenia i 0 w pozycji załączenia. P2 załączony pokazuje ∞ - styk się nie zwiera, więc poz. 4 to „-”. Oprawy mierzono przy wymontowanych źródłach światła, więc między każdą parą zacisków poprawny wynik to ∞; E3 ma 0 między L i N - zwarcie, poz. 13 to „-”. Reszta pozycji: „+”.

Wiersz 1: pomiary L - PZ:1, N - PZ:2 i PE - PZ:3 (tabela 3, poz. 1-3) mają ciągłość - TAK. Wiersz 6: przewód N biegnie z PZ:2 do AS:3 zgodnie ze schematem, a poz. 23 (PZ:2 - AS:3) ma ciągłość - TAK.

Wiersz 2: przyciski tylko pobudzają automat, a automat zasila wszystkie trzy lampy z jednego zacisku AS:2 - P1 nie może załączyć wyłącznie E1, więc NIE (tak działa schemat z rysunku 1, niezależnie od usterek). Wiersz 3: przewód AS:2 - E3:L jest przerwany (tabela 3, poz. 16), a oprawa E3 ma zwarcie L-N (tabela 4, poz. 13) - NIE.

Wiersz 4 pyta o P1 i P2: odcinki AS:1 - P1:L, AS:1 - P2:L, AS:2 - P1:1 i AS:2 - P2:1 (poz. 5, 6, 11, 12) są ciągłe - TAK (przerwa AS:1 - P3:L dotyczy przycisku P3, którego to pytanie nie obejmuje). Wiersz 5: AS:2 - E1:L (poz. 14) ma ciągłość - TAK.

Wiersz 7: przycisk P2 nie zwiera styku (tabela 4, poz. 4) - NIE. Wiersz 8: w oprawie E3 jest zwarcie (tabela 4, poz. 13) - NIE.

Każdy „-” z tabeli 3 to osobna usterka w osobnym wierszu: AS:1 - P3:L, PZ:3 - P2:PE i AS:2 - E3:L. Rodzaj: brak ciągłości połączenia. Usunięcie: najpierw sprawdza się i poprawia połączenie kabla z zaciskami na obu końcach odcinka, a gdy przerwa jest w samym kablu - wymienia się kabel (klucz przyjmuje oba zapisy). Kryterium miejsca jest spełnione tylko przy wskazaniu wszystkich trzech odcinków.

Z tabeli 4, poz. 4: styk P2 nie zwiera się po wciśnięciu. Miejsce: P2 (zaciski P2:L - P2:1), rodzaj: uszkodzony przycisk, usunięcie: wymiana przycisku - przycisków instalacyjnych się nie naprawia.

Z tabeli 4, poz. 13: 0 Ω między E3:L i E3:N przy wykręconym źródle światła. Miejsce: E3 (zaciski E3:L - E3:N), rodzaj: zwarcie w oprawie (uszkodzona oprawa oświetleniowa), usunięcie: wymiana oprawy oświetleniowej (klucz przyjmuje też „usunięcie zwarcia”).

Do odkręcenia zacisków w puszkach, przycisku i oprawie - komplet wkrętaków; do skrócenia żył i kabla - szczypce boczne (albo uniwersalne); do zdjęcia izolacji z żył przed ponownym podłączeniem - przyrząd do ściągania izolacji. Każde z trzech narzędzi to osobne kryterium.

Usterki zlokalizowano pomiarem rezystancji, a po naprawie trzeba sprawdzić ciągłość połączeń - wystarczy multimetr (klucz przyjmuje też miernik uniwersalny albo omomierz).

Jedyny element do wymiany, którego wymaga klucz, to przycisk w miejsce uszkodzonego P2. Przerwy w kablach usuwa się tu poprawieniem połączeń na zaciskach, a zwarcie E3 - usunięciem zwarcia albo wymianą oprawy (klucz punktuje tylko przycisk).

Tabela 1 podaje maksymalne obciążenie 1 200 W. Przy obciążeniu rezystancyjnym (cos φ = 1) prąd to I = P / U, a za napięcie podstawia się napięcie znamionowe sieci 230 V (zestyk czujnika pracuje w zakresie 220÷240 V AC). W kolumnie 2 obie wartości z jednostkami.

I = 1 200 W / 230 V ≈ 5,22 A - tyle wytrzyma zestyk czujnika (klucz przyjmuje 5,0÷5,5 A). Wyłącznik nie może ograniczać czujnika, więc jego prąd znamionowy musi być co najmniej 5,22 A - najbliższa wartość typoszeregu instalacyjnego (6, 10, 13, 16, 20 ... A) to 6 A. Jednocześnie 6 A jest dużo poniżej obciążalności kabla 18,5 A podanej pod tabelą.

Instalacja jest jednofazowa (L, N, PE), więc wybiera się wyłącznik dwubiegunowy P 302. Prąd znamionowy 25 A wystarcza, bo za nim stoi wyłącznik główny 16 A, a w obwodach oświetlenia stosuje się 30 mA - to wartość zapewniająca ochronę uzupełniającą przed porażeniem (wiedza ogólna o doborze RCD): P 302 25-30-AC.

Q0 chroni kabel o obciążalności 18,5 A, więc jego prąd znamionowy nie może jej przekroczyć (B20 i B25 odpadają). Jednocześnie musi przenieść pracę wszystkich trzech obwodów naraz: 3 × 5,22 A ≈ 15,7 A. Spełnia to S301 B16 (jednobiegunowy, bo obwód jest jednofazowy, charakterystyka B dla obciążenia rezystancyjnego).

Każdy obwód kondygnacji jest załączany zestykiem czujnika, więc stosuje się wynik z tabeli 8: S301 B6 dla Q1, Q2 i Q3. Wyłącznik 6 A jest mniejszy od głównego 16 A, więc zwarcie na jednej kondygnacji wyłączy tylko jej obwód.

Przewód fazowy wychodzi z rozdzielnicy za wyłącznikiem Q0 i rozgałęzia się do zacisków 1 wyłączników Q1, Q2 i Q3. Wszystkie połączenia rysuje się liniami prostymi (poziomymi i pionowymi), a w każdym miejscu rozgałęzienia stawia się węzeł (kropkę). Skrzyżowanie bez kropki oznacza, że przewody nie są połączone.

Uproszczony symbol z rysunku 2 ma trzy zaciski: L (faza zasilająca, z lewej), N (przewód neutralny, u góry) i Lo (wyjście do lampy, z prawej). Podpisuje się je przy każdym z trzech czujników.

Zacisk L każdego czujnika łączy się z wyjściem 2 jego wyłącznika (Q1 - czujnik na 1. kondygnacji itd.), a zacisk N - z przewodem neutralnym z rozdzielnicy. Wtedy każdy czujnik jest zasilany przez swój wyłącznik nadprądowy. Przewód N do czujników odchodzi od szyny N węzłem, a każdy czujnik jest do niego podłączony węzłem.

Wyjście Lo czujnika łączy się z zaciskiem L lampy na tej samej kondygnacji, a zaciski N wszystkich lamp - z przewodem neutralnym. Tak jak na rysunku 2: czujnik podaje fazę na lampę, gdy wykryje ruch. Każda lampa ma osobny czujnik, więc światło zapala się tylko na kondygnacji, na której ktoś jest.

Przewód PE z szyny ochronnej rozdzielnicy doprowadza się do zacisków PE wszystkich trzech opraw (węzły na rozgałęzieniach). Oprawy z zaciskiem PE są w I klasie ochronności - bez tego połączenia obudowa nie jest chroniona.