Rozwiązanie krok po kroku: Ocena izolacji wirnika generatora

Oś pionowa to R₆₀ w MΩ, pozioma U₀ w V - opis osi z jednostką to osobne kryterium. Skala liniowa od zera: jedno oczko siatki to 50 V na osi poziomej i 100 MΩ na pionowej, podziałki co 200 V i co 500 MΩ. Tak dobrana skala mieści 1 200 V i 2 000 MΩ w polu wykresu.

Dziesięć punktów z tabeli 2, poz. 1 (od 200 V i 2 000 MΩ do 1 200 V i 1 750 MΩ), połączonych linią ciągłą. Rezystancja maleje z napięciem bardzo łagodnie - to cecha zdrowej izolacji.

Oś pionowa Uod w V, pozioma t w s; skala liniowa: oczko = 12,5 s i 10 V, podziałki co 50 s i co 20 V.

Sześć punktów z tabeli 2, poz. 2: napięcie odbudowuje się od 40 V (50 s) do maksimum 110 V przy 250 s, a potem lekko spada (105 V przy 300 s).

Oś pionowa ip w μA, pozioma t w s, skala liniowa: oczko = 2,5 s i 0,1 μA. Dwanaście punktów z tabeli 2, poz. 3 - prąd upływu maleje od 1,20 μA do 0,38 μA (prąd absorpcji zanika). Na wszystkich trzech wykresach punkty łączy linia ciągła - to jedno kryterium wspólne dla rysunku.

UN wirnika = znamionowe napięcie wzbudzenia 600 V (tabela 1). Napięcia przebicia nie da się odczytać z pomiarów (izolacji nie przebijano), więc zgodnie z uwagą w tabeli A: Up = 3,5 · 600 = 2 100 V i Up/UN = 3,50.

Z tabeli 2: przy U₀ = 600 V R₆₀ = 1 900 MΩ. Ułamek w tabeli A ma jednostki kΩ i V: 1 900 MΩ = 1 900 000 kΩ, 1 900 000 / 600 = 3 166,67 kΩ/V (klucz: 3 167 ± 33).

Największe napięcie odbudowane to 110 V (przy 250 s), a pomiar był przy U₀ = UN = 600 V: 110 / 600 = 0,183 ≈ 0,18. Czas odbudowy to czas dojścia do maksimum: 250 s.

Z tabeli 2, poz. 3: ip15 = 0,70 μA, ip60 = 0,38 μA; stosunek 0,70 / 0,38 = 1,84 (jednostki się skracają).

Wartości wyznaczone przenosi się z tabeli A. Kryteria z tabeli 3 dla oceny 5: Up/UN > 3 i R₆₀N/UN > 50 (wiersz „przy UN ≤ 1 kV”). Rezystancja w karcie ma jednostkę MΩ/kV - liczbowo to to samo co kΩ/V z tabeli A. 3,50 > 3 i 3 166,67 > 50, więc oba parametry dostają 5.

Uod max/U0 = 0,18 przy kryterium > 0,1; czas odbudowy 250 s przy kryterium > 120 s (dla UN ≤ 1 kV). Oba na ocenę 5. Czas zwarcia tz = 10 s (poz. 3) jest już wpisany w arkuszu.

ip15/ip60 = 1,84 przy kryterium > 1,3 (dla UN ≤ 1 kV) - ocena 5. W kolumnie „Ocena punktowa” przy poz. 1, 2, 4, 5 i 6 stoi więc 5 - to jedno wspólne kryterium dla całej kolumny.

Wszystkie cząstkowe oceny to 5, a punkt 6 tabeli 3 opisuje ocenę 5 jako izolacja bardzo dobra.

Kółko szeregowo ze źródłem (pod łącznikiem „zał.”) to μA - mierzy prąd ładowania izolacji; kółko dołączone równolegle do źródła to V - pokazuje napięcie zasilacza. Odczytanie roli miernika z jego połączenia (szeregowo = prąd, równolegle = napięcie) to wiedza ogólna z miernictwa.

Kółko w dolnym przewodzie, między zaciskiem „−” zasilacza a punktem B konektora, to mikroamperomierz μA (prąd upływu). Kółko w środkowej gałęzi to woltomierz V - jego dolny zacisk jest już połączony z „−”, a górny trzeba połączyć z punktem A (krok z K1). Tabela 3 wymaga woltomierza o rezystancji wewnętrznej > 1 TΩ, żeby nie rozładowywał izolacji w czasie odbudowy napięcia.

Przewód od zacisku „+” zasilacza prowadzi przez K1 do punktu A konektora, a do tego przewodu (za K1) dołączona jest górna końcówka woltomierza. W czasie rozładowania układu izolacyjnego K1 jest otwarty - napięcie zasilające jest odłączone (opis metody w tabeli 3, poz. 3).

K2 łączy punkty A i B konektora, czyli zwiera układ izolacyjny. W czasie rozładowania (czas zwarcia tz) K2 jest zamknięty, a po jego otwarciu mierzy się odbudowę napięcia. Symbol oznaczony K2.

Symbol uziemienia dołącza się do punktu B - strony badanego obwodu połączonej z korpusem (jak „korpus stojana” na przykładzie w tabeli 3). Na koniec trzeba sprawdzić, że nie ma żadnych innych symboli, połączeń ani oznaczeń - za dodatkowe elementy klucz odbiera punkt.