Rozwiązanie krok po kroku: Konserwacja systemu alarmowego

Na schemacie odczytuję, jak każdy element jest podłączony do centrali (wejście - zacisk):

• SG: SA- i SO- do COM, SA+ do OUT1, SO+ do OUT2, TM1 do COM, TM2 do Z1 (obwód sabotażowy),
• PIR1 i PIR4 (rezystory R1 w czujce): NC do Z2/Z10 bezpośrednio, PIR4 przez manipulator (MN:Z10),
• PIR2: NC1 do Z4 przez R2, TM1 do Z5 przez R2; PIR3: NC1 do Z7 i TM2 do Z8 przez R2,
• K1 do Z3 przez R2, K2 do Z6 bezpośrednio, K3 do MN:Z9,
• MN magistralą KPD, DTM, CKM, COM.

Rezystor R2 w szeregu z linią oznacza linię typu EOL.

Porównuję tabelę 3 z wykonaniem instalacji:

• Z4 (PIR2 NC) i Z5 (PIR2 TM) są zaprogramowane jako 2EOL/NC, a podłączone przez jeden R2 = 2,2 kΩ, czyli jak linia EOL. Dla linii 2EOL rezystancja 2,2 kΩ oznacza naruszenie - stąd alarm z Z4 (po 30 s, bo to linia wejścia/wyjścia) i z Z5 (24h sabotażowa),
• Z1 (SG, NC, 24h sabotażowa) zgłasza alarm, choć obudowa sygnalizatora jest zamknięta - do sprawdzenia przewodów obwodu TM,
• OUT1 ma czas 2 min, OUT2 - 5 min; według schematu akustyczny SA powinien działać 2 min, a działa 5 min - do sprawdzenia przewodów OUT1/OUT2.

Pomiary na zaciskach wymagają otwarcia obudów czujek, sygnalizatora i centrali oraz odkręcenia przewodów - wkrętak, przeznaczenie: prace montażowe. Pozostałe wiersze narzędzi zostają puste.

Tabela 6 zawiera napięcie zasilające czujek (11,8 V) - multimetr jako woltomierz, przeznaczenie: pomiar napięcia.

Tabele 5 i 6 to rezystancje połączeń i styków - multimetr jako omomierz, przeznaczenie: pomiar rezystancji i ciągłości połączeń.

Pomiar po pomiarze wobec schematu:

Wyjścia OUT1 i OUT2 są zamienione, a obwód TM1 przerwany - dla elementu wpisuję niepoprawne.

Zasilanie (AUX, COM) i styki NC1 do COM - 0 Ω, a TM2 bezpośrednio do Z2 (PIR1) i do MN:Z10 (PIR4) - 0 Ω. Rezystory R1 są wewnątrz czujek, więc na przewodach nie ma rezystancji. Zgodnie ze schematem → oba poprawne.

Przewody zasilania i masy - 0 Ω. Linie do wejść Z4, Z5 (PIR2) i Z7, Z8 (PIR3) mają 2,2 kΩ, bo na schemacie każda z nich ma w szeregu rezystor R2. Instalacja jest wykonana zgodnie ze schematem → oba poprawne.

Ważne dla tabeli 7: skoro przewody są dobre, alarm z Z4 i Z5 nie wynika z połączeń, tylko z konfiguracji centrali.

• K1: Z3 przez R2 (2,2 kΩ) i COM (0 Ω) - jak na schemacie,
• K2: COM i Z6 bezpośrednio (0 Ω),
• K3: MN:Z9 i COM (0 Ω).

Trzy razy poprawne.

Cztery przewody magistrali (KPD, DTM, CKM, COM) - wszędzie 0 Ω → poprawne. Arkusz potwierdza też, że manipulator działa poprawnie.

Styk sabotażowy SG (pomiar na zaciskach elementu): 0 Ω przy zamkniętej obudowie, ∞ przy otwartej → sprawne. Sam styk działa - alarm z Z1 bierze się z przerwanego przewodu CA:COM - SG:TM1 (tabela 5).

Każdy: 0 Ω przy zamkniętym oknie lub drzwiach, ∞ przy otwartym → trzy razy sprawne. Zgadza się to z obserwacją serwisanta (prawidłowa reakcja K1, K2, K3).

Zasilanie 11,8 V we wszystkich pomiarach.

• PIR1 (2EOL, wbudowane R1): 1,1 kΩ w spoczynku, 2,2 kΩ przy ruchu, ∞ przy otwartej obudowie - dokładnie trzy stany linii 2EOL → sprawne,
• PIR2: NC 0 Ω → ∞ przy ruchu, TM 0 Ω → ∞ przy otwarciu → sprawne.

Wyjście NC: 0 Ω bez ruchu i 0 Ω przy detekcji ruchu - przekaźnik alarmowy czujki nie rozwiera styku. Wyjście TM działa (0 Ω → ∞). Czujka nie zgłasza ruchu, tak jak zaobserwował serwisant → niesprawne.

1,1 kΩ / 2,2 kΩ / ∞ jak PIR1 → sprawne.

Przewody PIR2 są zgodne ze schematem, a centrala oczekuje na Z4 linii 2EOL/NC. Rezystancja 2,2 kΩ, która w linii EOL oznacza spokój, w 2EOL oznacza naruszenie - stąd alarm z Z4. Usterka programowa: zaprogramować linię Z4 jako EOL.

To samo dla obwodu sabotażowego PIR2 (TM1 przez R2 do Z5): linia wykonana jako EOL, zaprogramowana jako 2EOL/NC → alarm sabotażowy z Z5. Usterka programowa: zaprogramować Z5 jako EOL.

Styk NC czujki nie rozwiera się przy ruchu (tabela 6) - usterka sprzętowa, uszkodzona czujka PIR3. Sposób usunięcia: wymiana czujki PIR3.

Między CA:COM a SG:TM1 jest ∞, choć według schematu biegnie tam przewód. Obwód sabotażowy NC sygnalizatora jest więc stale rozwarty - stąd alarm 24h z Z1 i komunikat „Naruszone wejścia sabotażowe 1 i 5”. Usterka sprzętowa: nieciągłe połączenie CA:COM - SG:TM1, sposób usunięcia: zapewnienie ciągłości tego połączenia.

Pomiary pokazują OUT1 połączone z SO+, a OUT2 z SA+ - odwrotnie niż na schemacie. Dlatego sygnalizator akustyczny działa 5 min (czas OUT2), a optyczny 2 min (czas OUT1). Usterka sprzętowa: zamienione połączenia między wyjściami OUT1 i OUT2, sposób usunięcia: podłączyć SA+ do OUT1 oraz SO+ do OUT2.

Klucz uznaje też podejście programowe (zamiana czasów działania wyjść OUT1 i OUT2), pod warunkiem że rodzaj usterki i sposób usunięcia są ze sobą spójne. Wybieram wersję zgodną ze schematem.

Na koniec czytam protokół jako całość:

• trzy komunikaty z tabeli 2 (alarm z Z1, Z4, Z5) mają swoje wiersze w tabeli 7 (usterki 4, 1, 2),
• jedyne „niepoprawne” połączenie w tabeli 5 (SG) daje dwie usterki sprzętowe (4 i 5),
• jedyna „niesprawna” czujka w tabeli 6 (PIR3) to usterka 3.

Po usunięciu usterek (klucz tego nie ocenia) warto sprawdzić: brak alarmu po włączeniu zasilania, reakcję PIR3 na ruch oraz czasy sygnalizatorów (SA 2 min, SO 5 min).