Złoże bazaltu urabia się robotami strzałowymi. Tabela 1 arkusza podaje parametry projektowe odstrzału jako wielokrotności średnicy otworu i zabioru (np. zabiór z = 30 · d), a tabele 2 i 3 - parametry koparki jednonaczyniowej, która ładuje urobek z usypu na wozidła. Trzeba nazwać elementy schematu otworu strzałowego (rysunek 1), policzyć cztery parametry rzeczywiste odstrzału, przypisać rodzaje zagrożeń do skutków, rozpoznać metody robót strzałowych na rysunkach 2-7 i policzyć czas cyklu oraz cztery wydajności koparki.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie nazwy i wyniki obliczeń do tabel i rysunków wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel i rysunków w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza.
Wzory, na których opiera się zadanie. Parametry odstrzału liczy się po kolei: najpierw zabiór z średnicy otworu, a potem odległość między otworami, przewiert i przybitkę jako ułamki zabioru (tabela 1). Wydajności koparki (tabela 4) idą łańcuchem: teoretyczna z pojemności łyżki i czasu cyklu, techniczna przez współczynniki napełnienia, urabiania i rozluzowania, praktyczna i eksploatacyjna przez współczynniki wykorzystania czasu.
Dane. Wszystkie liczby pochodzą z opisu zadania, rysunków i tabel arkusza CKE. Każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Tam, gdzie klucz przyjmuje kilka zapisów, w kroku jest to zaznaczone. Nazwy elementów, zagrożeń i metod pochodzą z list nad tabelami, a ich przypisanie to ogólna wiedza o robotach strzałowych (m.in. granica 6 m między otworami krótkimi i długimi oraz skutki działania fali uderzeniowej) - jest zaznaczona w krokach.
To jedno z możliwych rozwiązań: kolejność wypełniania tabel jest dowolna, liczy się zapis w ocenianych polach.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 30 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 23 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej punktów daje tabela 5 (9 elementów schematu). Klucz pozwala wpisać w niej zamiast nazw numery z ponumerowanej listy, a w tabeli 9 uznaje wydajności zgodne z wcześniejszymi obliczeniami zdającego.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.