Rozwiązanie krok po kroku: Drążenie chodnika C-3

Rysunek 1 pokazuje ładowarkę zgarniakową w widoku z boku i z góry. Przy czole przodka cyfra 1 wskazuje zakotwiony w ociosie punkt zaczepienia - kotew linowa, cyfra 2 - krążek, przez który zawraca lina - krążek zwrotny, cyfra 3 - skrzynię, która zgarnia urobek - zgarniak ładowarki, cyfra 4 - liny stalowe (robocza i powrotna). Budowa ładowarki zgarniakowej to wiedza ogólna, cyfry idą za kluczem.

W widoku z góry cyfra 5 wskazuje boczne ścianki rozszerzonej części, które prowadzą zgarniak z urobkiem: zastawki boczne, a cyfra 6 - pochyłe koryto nad przenośnikiem, z którego urobek spada na odstawę: pomost załadowczy/przesypowy. Cyfra 7 - napęd z dwoma bębnami nawijającymi liny: kołowrót dwubębnowy, cyfra 8 - siedzisko operatora przy kołowrocie. Klucz przyjmuje dla cyfry 5 także pomost najazdowy, a dla cyfry 6 - zastawki boczne.

Arkusz podaje dwie pierwsze czynności: sprawdzenie stanu obudowy - kontroluje się dokręcenie strzemion, więc w opisie klucz dynamometryczny - i wiercenie otworów strzałowych wiertarką WUP-22 (klucz przyjmuje wiertarkę udarową, nie obrotową ER-6).

Dalej trzy czynności strzałowe w kolejności: nabijanie otworów strzałowych (zapalniki GZEM045A, metanit specjalny, nabijak drewniany - wszystkie z metryki), wykonanie obwodu strzałowego (linia strzałowa PSY i przewody ochronne SDY z metryki) i odpalanie otworów strzałowych zapalarką ZK-100/045. Klucz wymaga dwóch z trzech materiałów przy nabijaniu i dwóch z trzech przewodów przy obwodzie.

Po strzale najpierw przewietrzanie przodka po strzelaniu - lutniociąg z lutni metalowych z wentylatorem lutniowym WLE-1000 - a dopiero potem wejście do przodka i wykonanie obrywki przodka kilofem i łomem górniczym.

Strop zabezpiecza się zaraz po obrywce: wykonanie obudowy tymczasowej (podciągi z szyn S-24, podkłady kolejowe, połowice), potem ładowanie urobku ładowarką z rysunku 1 - ładowarka zgarniakowa ZPP - i na koniec wykonanie obudowy ostatecznej (obudowa ŁP10/V29/4/A, strzemiona SDO, rozpory wieloelementowe). Kolejność cyklu strzałowego to wiedza ogólna; klucz ocenia kolejne pozycje.

Zapalniki GZEM045A to klasa 0,45 A; przy przewodach miedzianych tabela metryki daje 1,4 Ω. Przewody mają 4,0 m, czyli 2 m ponad podstawowe 2 m, a na każdy taki metr dolicza się 0,2 Ω: (4,0 - 2) · 0,2 = 0,4 Ω. Stąd Rz = 1,4 Ω + 0,4 Ω = 1,8 Ω.

Zapalniki łączy się szeregowo, więc ich opory się sumują: Ro = RL + ns · Rz. Wszystkie 42 otwory odpala się w jednej serii, opór linii RL = 4 Ω: Ro = 4 Ω + 42 · 1,8 Ω = 4 + 75,6 = 79,6 Ω. Wzór z 1/n dotyczy połączenia równoległego.

Metan ujmuje się z górotworu - odmetanowanie górotworu - i kontroluje przed strzelaniem i w czasie pracy: kontrola metanu metanomierzami przenośnymi.

Stężenie pyłu się mierzy (pomiary pyłów szkodliwych dla zdrowia na stanowiskach pracy), ogranicza u źródła (zraszanie na przesypach), a pracowników chroni sprzętem (półmaski filtrujące).

Do gaszenia: gaśnice proszkowe, rurociąg przeciwpożarowy i szafki hydrantowe co 50,0 m, a do ewakuacji - aktualne schematy dróg ucieczkowych. Wiercenie otworów badawczych dotyczy tąpań lub wyrzutów - nie ma ich w opisie.

Chodnik leży w łupku węglowym, którego spąg jest na głębokości 630 m - dolna granica tej warstwy idzie po wydrukowanej linii 630 m. Łupek ma 25 m, czyli 5,0 cm, i znak poziomych linii z czarną soczewką. Przypisanie znaków z legendy (bez podpisów w arkuszu) to wiedza ogólna.

Nad łupkiem węglowym iłowiec 20 m - 4,0 cm (kreski z pionowymi „I”), a nad nim ił 15 m - 3,0 cm (krótkie kreski w rzędach; tak samo CKE oznacza ił w profilu GIW.09-01-22.06).

⚠️ Niespójność rysunku z danymi: nad linią 630 m ramka rysunku 2 mieści do przerywanej linii tylko ok. 9,5 cm, a trzy warstwy stropowe mają razem 3,0 + 4,0 + 5,0 = 12,0 cm. Ił w skali 1:500 wychodzi więc ok. 0,8 cm ponad górną krawędź ramki. Klucz wymaga grubości w skali, więc na egzaminie warstwę iłu trzeba dorysować w pełnej grubości, poza ramką.

Pod linią 630 m piaskowiec 30 m - 6,0 cm (kropki), a pod nim łupek ilasty 20 m - 4,0 cm (gęste ciągłe linie).