Rozwiązanie krok po kroku: Układ podporowo-kotwowy chodnika

Cyfra 1 wskazuje łuk obudowy chodnika - opis zadania mówi, że chodnik jest „wykonany w obudowie ŁP”, więc wpis to obudowa ŁP. Cyfra 2 to długi pręt wchodzący ukośnie w strop ponad obudową: kotwy strunowe, którymi wzmocniono warstwy stropowe. Rozpoznanie elementów na schemacie to wiedza ogólna o obudowie wyrobisk.

Według klucza cyfra 3 to podciągi stalowe biegnące pod łukami wzdłuż chodnika, cyfra 4 - pionowe stojaki SV zabudowane pod podciągami, a cyfra 5 - kaszt z drewna sosnowego przy krawędzi zrobów (opis mówi o kasztach „z okrąglaków sosnowych”, dlatego nie bukowy). Z listy nie pasują: obudowa zmechanizowana (to obudowa ściany), stojaki Valent, kotwy urabialne i betonowy słup podporowy - żadnego z nich nie ma w opisie układu.

Układ ma stojaki SV pod podciągami stalowymi, więc potrzebne są: stojaki SV, profile stalowe SV (z nich są podciągi), komplety strzemion SD i łączniki kątowe, którymi łączy się profile ze sobą i ze stojakami. Do łączenia elementów z kształtowników SV służą właśnie strzemiona i łączniki - to wiedza ogólna o obudowie stalowej.

Opis wymienia stojaki drewniane i kaszty z okrąglaków sosnowych - stąd okrąglaki sosnowe. Okrąglaki bukowe i podkłady kolejowe nie pasują do opisu.

Kotwa strunowa wymaga kompletu: kotwy strunowe, ładunki klejowe (wiążą kotwę ze skałą w otworze) oraz podkładki i nakrętki (dociskają kotwę do stropu). Kotwy urabialne i ekspansywne to inne rodzaje kotew - w opisie ich nie ma.

Lista w arkuszu jest pomieszana - trzeba ją ułożyć w kolejności technologicznej. Najpierw wiercenie otworu kotwowego, potem wprowadzenie do otworu ładunku klejowego - klej musi być w otworze, zanim wejdzie kotwa.

Dalej wprowadzenie i osadzenie w otworze kotwy strunowej (kotwa miesza i przebija ładunek), po związaniu kleju założenie podkładki i dokręcenie nakrętki, a na końcu kontrola naciągu kotew. Klucz zapisuje ostatnią czynność jako „kontrola naciągu kotwy” - zapis z listy arkusza jest tym samym.

Lista „sposobów zwalczania zagrożeń oraz zakresów monitoringu” miesza dwie rzeczy. Do tabeli 4 idą tylko zjawiska, które się mierzy w górotworze wokół chodnika: rozwarstwienia górotworu, zasięg strefy spękań, zmiany naprężeń w górotworze.

Drugą grupą są pomiary samej obudowy: obciążenie odrzwi obudowy i przemieszczanie elementów obudowy. Pozostałe pozycje z listy (zapory, metanometria, gaśnice) to sposoby zabezpieczeń - idą do tabeli 5 albo nigdzie.

Chodnik odprowadza zużyte powietrze za frontem ściany - to przewietrzanie sposobem „Y” (świeże powietrze dopływa chodnikami po caliźnie, a zużyte odpływa chodnikiem utrzymywanym przy zrobach). Stąd przewietrzanie ściany sposobem „Y” po caliźnie węglowej, a do kontroli metanu pomiary metanu metanomierzami przenośnymi i zabudowa czujników metanometrii automatycznej. Opis sposobu „Y” to wiedza ogólna o przewietrzaniu.

Przed wybuchem pyłu chronią utrzymywanie zapór przeciwwybuchowych i utrzymywanie stref zabezpieczających na całej długości wyrobiska (pył kamienny neutralizuje pył węglowy). Gaśnice proszkowe i pianowe służą do gaszenia pożarów, nie do zapobiegania wybuchowi pyłu.

Przy zagrożeniu tąpaniami prowadzi się bieżącą rejestrację i analizę aktywności sejsmicznej górotworu i ustala strefy szczególnego zagrożenia tąpaniami. Analiza chemiczna próbek dotyczy zagrożenia pożarowego (gazy pożarowe), którego w pokładzie 503 nie ma.