W oddziale G-1, w polu X/2, likwiduje się filar technologiczny robotami strzałowymi: wcinka o przekroju trapezowym (górą 7 m, dołem 5 m, wysokość 4 m) w zwięzłym piaskowcu, materiały wybuchowe skalne nabojowane, inicjowanie od dna otworu zapalnikami GZE 0,20 A z 5-metrowymi przewodami miedzianymi. Zapalniki w grupie łączy się równolegle, a grupy - szeregowo do linii strzałowej. Trzeba obliczyć parametry robót strzałowych, ułożyć kolejność czynności, nazwać elementy otworu strzałowego i wypełnić metrykę strzałową.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie nazwy elementów, maszyn, czynności i parametrów systemu eksploatacji do tabel wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza.
Obliczenia (tabela 7). Wszystkie wzory są w tabeli 6, dane w tabelach 1-4: S = (7 + 5) / 2 ∙ 4 = 24 m²; f = 10 (zwięzłe piaskowce, kategoria III); N = 2,7 ∙ √(24 ∙ 10) = 2,7 ∙ 15,49 = 41,82, czyli 42 otwory; L = 2,8 + 0,2 = 3,0 m; Q = 42 ∙ 3,0 ∙ 0,7 ∙ 1,4 = 123,48 kg, po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek w dół 120 kg; X = 42 / 6 = 7 grup; RGZE = 3,6 Ω (0,20 A, 5 m, Cu); RGR = 3,6 / 6 = 0,6 Ω; ROZ = 0,6 ∙ 7 = 4,2 Ω; RO = 20 + 4,2 = 24,2 Ω.
To jedno z możliwych rozwiązań - kolejne kroki idą za tabelami arkusza, a nazwy elementów otworu i opisy metryki klucz przyjmuje w kilku wariantach.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 30 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 23 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.