Rozwiązanie krok po kroku: Eksploatacja złoża rud miedzi

Opis zaczyna cykl od wiercenia otworów strzałowych - wykonuje je samojezdny wóz wiercący SWW. Potem otwory ładuje się materiałem wybuchowym skalnym; z listy sposobów pasuje tylko ręcznie nabijakiem drewnianym (drewno nie iskrzy i nie uszkadza naboi).

Odpalanie ładunków materiałów wybuchowych wykonuje się zapalarką elektryczną kondensatorową, a przewietrzanie przodka - lutniami metalowymi i wentylatorem lutniowym, które doprowadzają świeże powietrze do ślepej komory.

Opis łączy „ładowanie i odstawę urobku”, ale klucz liczy je jako dwie czynności w dwóch wierszach: ładowanie urobku - ładowarką kołową przegubową LKP, odstawa urobku - samojezdnym wozem odstawczym CB4P-24K.

Po odstawie: wykonanie obrywki stropu i ociosów samojezdnym wozem do obrywki SWB (opis), potem zabezpieczenie stropu i ociosów obudową kotwową wykonywaną mechanicznie - samojezdnym wozem kotwiącym SWK. Kotwy rozprężne i urabialne to rodzaje kotew, nie sposób wykonania czynności.

Cykl kończy likwidacja pustek poeksploatacyjnych - w tym systemie podsadzką hydrauliczną (zawał całkowity to inny sposób likwidacji). Osobny punkt jest za całą tabelę w kolejności z opisu: wiercenie, ładowanie otworów, odpalanie, przewietrzanie, ładowanie urobku, odstawa, obrywka, kotwienie, podsadzanie.

Instalacja podsadzki hydraulicznej: materiał trafia do zbiornika podsadzkowego z mostem samowyładowczym, woda - ze zbiornika wody podsadzkowej; sita podsadzkowe zatrzymują zbyt grube ziarna, monitor podsadzkowy rozmywa materiał strumieniem wody, a lej zmywczy zbiera mieszaninę do rurociągu. Kruszarka szczękowa i podsadzarka miotająca należą do innych technologii (podsadzka sucha). Podział na grupy idzie za kluczem.

Rurociąg składa się z rur podsadzkowych o średnicy wewnętrznej 150 mm i kształtek rurowych (łuki, rozgałęzienia), połączenia uszczelniają uszczelki gumowe, a przepływ odcinają zasuwy. Piąty wiersz zostaje pusty - na liście nie ma więcej elementów rurociągu.

Na rysunku 1: wyrobisko wzdłuż frontu na górze (1) to pas, strzałka w dół przy znaku biegu i upadu (2) - kierunek upadu, pozioma kreska znaku (3) - linia rozciągłości, symbol z daszkiem (4) - kierunek eksploatacji. W tych wierszach rubryka wymiaru jest przekreślona. Nazwy to wiedza ogólna, cyfry wg klucza.

Wymiar 5 to szerokość komory - 7,0 m z opisu, a wyrobisko 6 to komora. Wymiar 7 (poziomo, krótsza krawędź równoległa do frontu) to szerokość filara technologicznego - 20,0 m ÷ 40,0 m, wymiar 8 (pionowo) - długość filara technologicznego - 40,0 m ÷ 60,0 m.

Przy dolnych filarach rozciętych w fazie II wymiar 9 to szerokość filara technologicznego w drugiej fazie robót - 4,0 m ÷ 6,0 m. Kropkowane pole 10 za ostatnim rzędem to wyrobiska wypełnione - podsadzka hydrauliczna (klucz przyjmuje też „zroby” i „pustka poeksploatacyjna”).

Tąpnięcie to gwałtowne zniszczenie wyrobiska przez wstrząs górotworu, więc ocenia się je obserwacją ruchów i pękania skał: pomiary konwergencji, obserwacja rozwarstwienia stropu, obserwacja aktywności sejsmicznej, obserwacje wizualno-akustyczne i niwelacyjne pomiary osiadania stropu. Dopływ wód, pyły i desorpcja metanu dotyczą innych zagrożeń. Pomiary deformacji otworów wiertniczych też bywają stosowane do oceny stanu naprężeń (wiedza ogólna), ale klucz ich nie wymienia, a tabela ma pięć wierszy.

Z rysunku 2: parcela to filar technologiczny z komorą z boku i pasem u dołu. Dla najmniejszych wymiarów z opisu Smin = 20,0 + 7,0 = 27 m i Lmin = 40,0 + 7,0 = 47 m, a wysokość to furta hf = 3,0 m: VPE = 27 ∙ 47 ∙ 3 = 3 807 m³.

W parceli zostają dwa filary resztkowe po p = 12 m²: VR = 2 ∙ 12 ∙ 3 = 72 m³. Po fazie II cała reszta parceli jest pustką do wypełnienia: VMP = VPE - VR = 3 807 - 72 = 3 735 m³.