Wzbogacanie węgla kamiennego

Opis arkusza

Praktyczny egzamin z kwalifikacji GIW.11 trwa 150 minut i sprawdza umiejętność analizy procesu przeróbki kopalin stałych na przykładzie zakładu wzbogacania węgla kamiennego pracującego w ruchu ciągłym. Punktem wyjścia jest opis klasyfikacji surowca na trzy klasy ziarnowe 0,0–0,5 mm, 0,5–20,0 mm oraz 20,0–200,0 mm, a następnie przypisanie do nich odpowiednich metod i maszyn wzbogacania. Trzeba uzupełnić tabelę nazwami urządzeń, takich jak wzbogacalnik DISA, osadzarka pulsacyjna i maszyna flotacyjna, oraz dobrać właściwe uziarnienie nadawy do każdego procesu. Kolejny blok pracy to obliczenia technologiczne dla układu flotacji: wyznaczenie ilości zbieracza i spieniacza na zmianę na podstawie przerobu masowego i zadanych dawek odczynników. Następnie analizuje się wykres składu ziarnowego koncentratów flotacyjnych i z odczytu określa parametry d50 oraz d80 dla trzech zmian, a także wskazuje zmianę dającą najdrobniejszy produkt. Duża część zadania opiera się na bilansie wzbogacania w substancję palną: trzeba policzyć współczynnik wzbogacenia, uzysk substancji palnej w koncentracie oraz straty tej substancji w odpadzie. Dochodzi do tego interpretacja krzywych Halbicha i Henry’ego, z których wyznacza się wychód odpadu, stratę substancji palnej i zawartość popiołu w koncentracie. Na końcu uzupełnia się wykres Mayera, poprawnie opisując osie i nanosząc punkty dla trzech zmian. Egzaminator ocenia poprawność doboru maszyn i klas ziarnowych, rachunki technologiczne, umiejętność odczytu danych z wykresów oraz spójność bilansu produktów wzbogacania.