Dobór urządzenia wiertniczego

Opis arkusza

Praktyczny egzamin z kwalifikacji GIW.13 trwa 120 minut i ma charakter obliczeniowo-projektowy: na podstawie danych technicznych otworu oraz parametrów kilku zestawów wiertniczych trzeba dobrać właściwe urządzenie i przygotować podstawowe decyzje technologiczne dla wiercenia otworu badawczego. Najpierw wyznacza się największe obciążenie haka podczas zapuszczania kolumny rur okładzinowych 9 5/8 cala. W obliczeniach uwzględnia się długość kolumny, masę jednostkową rur, przyspieszenie ziemskie oraz współczynnik wyporności wynikający z gęstości płuczki 1,25 g/cm3 i gęstości stali 7850 kg/m3. Potem porównuje się otrzymany ciężar z udźwigiem dostępnych urządzeń, pamiętając, że wymagany udźwig ma być co najmniej o 50% większy od maksymalnego obciążenia. Kolejny etap to obliczenie całkowitej pojemności otworu po osiągnięciu głębokości końcowej 4000 m, osobno dla odcinka orurowanego i nieorurowanego, a następnie określenie minimalnej pojemności systemu płuczkowego i liczby zbiorników o aktywnej pojemności 55 m3. Następnie wyznacza się projektowaną gęstość płuczki do wiercenia ostatniej sekcji, korzystając z gradientu ciśnienia złożowego 0,145 MPa/10 m, naddatku 1,0 MPa/1000 m oraz zależności między ciśnieniem dennym i hydrostatycznym. Ostatni element polega na doborze zabezpieczenia wylotu otworu według przytoczonych przepisów: trzeba ustalić klasę zagrożenia erupcyjnego, uwzględnić brak siarkowodoru i wskazać liczbę zamknięć głowicy przeciwerupcyjnej, w tym zamknięcia uniwersalne i szczękowe. Egzaminator ocenia poprawność obliczeń, właściwy dobór urządzenia, umiejętność czytania tabel technicznych i przepisów oraz kompletne wpisanie wyników do tabel 6-9.