Rozwiązanie krok po kroku: Rysunek i technologia łożyska ślizgowego

Rysunek zaczyna się od szablonu z folderu EGZAMIN MEC.09. Łożysko □100 o wysokości 60 mieści się w podziałce 1:1 na A4 w pionie: u góry przekrój (rzut z przodu), pod nim widok z góry - tak układa się rzuty w metodzie europejskiej. W tabliczce: nazwa części, numer rysunku 001 i materiał E235 z karty technologicznej.

Przekrój płaszczyzną przez oś pokazuje to, czego nie widać z zewnątrz: otwór Ø30H7 na całej wysokości, tuleję przechodzącą przez kołnierz i miejsca spoin. Tuleja i kołnierz to dwie części zespawane, dlatego kreskuje się je w przeciwnych kierunkach (linia ciągła cienka, 45°); przekroje spoin są zaczernione. Za płaszczyzną przekroju widać krawędzie otworu na górze i na dole. Krawędzie widoczne - linią ciągłą grubą.

Widok z góry: kwadrat 100 × 100, tuleja (okręgi Ø50 i Ø30), obrzeże spoiny pachwinowej i cztery otwory montażowe Ø15. Na widoku zaznacza się linią cięcia, gdzie przechodzi płaszczyzna przekroju A-A (grube kreski na końcach, strzałki kierunku patrzenia, litery A).

Oś tulei w przekroju, osie widoku i osie wszystkich otworów - linią punktową cienką, 2-5 mm poza obrysem.

Gabaryty: wysokość 60, grubość kołnierza 15 (z lewej strony przekroju) i kwadrat □100 pod widokiem - znak □ przed liczbą zastępuje drugi wymiar 100.

Średnice tulei wymiaruje się nad przekrojem: Ø50 i otwór główny Ø30H7 - tolerancja z rysunku 1 przy wymiarze.

Położenie otworów: 20 od krawędzi w obu kierunkach, średnica jednym odnośnikiem 4×Ø15 (cztery jednakowe otwory).

Spoiny oznacza się umownie (zasady oznaczania spoin na rysunkach - wiedza ogólna): strzałka do złącza, linia odniesienia ciągła z kreskową, na niej symbol spoiny i grubość. Na górze 5 z trójkątem - spoina pachwinowa, od spodu 5 z symbolem Y - spoina czołowa na jednostronnie ukosowanym rowku; kółko w załamaniu strzałki oznacza spoinę dookoła, jak na rysunku 1.

Na tworzącej otworu stoi znak Ra 0,63 (powierzchnia ślizgowa), przy tabliczce chropowatość zbiorcza Ra 3,2 z nawiasem na znak - nawias mówi, że na rysunku są też powierzchnie o innej chropowatości. Znak z kreską: powierzchnia obrabiana skrawaniem.

Uwagę z rysunku 1 „Ostre krawędzie stępić” przenosi się nad tabliczkę. W tabliczce zdający wpisuje swój numer PESEL (tu: imię i nazwisko autora rozwiązania). Przed wydrukiem kontrola zasad rzutowania i wymiarowania: widok pod przekrojem, każdy wymiar raz, linie wymiarowe się nie krzyżują. Wydruk A4, podziałka wydruku 1:1.

Łożysko składa się z dwóch części, więc proces zaczyna się od przygotowania obu: odcinek pręta na tuleję i kawałek płaskownika na kołnierz, cięte na przecinarce tarczowej z naddatkiem na obróbkę.

Tuleję obrabia się na tokarce uniwersalnej w uchwycie samocentrującym: planowanie czół, toczenie Ø50 i wiercenie otworu głównego wstępnie (Ø28 z kompletu wierteł co 2 mm). Na wymiar Ø30H7 otwór rozwierca się dopiero po spawaniu - spawanie odkształca tuleję.

Kołnierz frezuje się na frezarce pionowej frezem trzpieniowym walcowo-czołowym: płaszczyzny na wymiar 100 × 100 × 15.

W produkcji jednostkowej położenie otworów trasuje się na płycie traserskiej, potem otwory się wierci. Otwór Ø50 pod tuleję jest większy niż największe wiertło (Ø40), dlatego po wierceniu powiększa się go frezem na stole obrotowym (sposób z wyposażenia arkusza, klucz ocenia samo wykonanie otworów).

⚠️ Niespójność w arkuszu: komplet wierteł z tabeli 2 ma średnice od Ø10 do Ø40 co 2 mm (same parzyste), a otwory montażowe mają Ø15 - takiego wiertła w zestawie nie ma. Na rysunku i w karcie zostaje Ø15 z rysunku 1.

Tuleję wsuwa się w otwór kołnierza i spawa półautomatem MIG/MAG: spoina czołowa Y 5 od spodu i pachwinowa 5 od góry, dookoła.

Po spawaniu otwór rozwierca się na Ø30H7 rozwiertakiem z kompletu - rozwiercanie daje dokładność H7 i gładką powierzchnię ślizgową.

Na końcu stępienie ostrych krawędzi (uwaga z rysunku 1) i kontrola techniczna wymiarów, spoin i chropowatości.

Obrabiarki wynikają z operacji: przecinarka tarczowa, tokarka uniwersalna, frezarka pionowa, wiertarka stołowa (klucz przyjmuje też kadłubową). Nazwy przepisuje się z tabeli 1.

Uchwyt tokarski samocentrujący (tuleja), imadło maszynowe (kołnierz na frezarce i wiertarce), półautomat spawalniczy MIG/MAG, płyta traserska. Stół obrotowy z podzielnicą wynika z otworu Ø50 - klucz go nie ocenia.

Tarcza tnąca, zestaw noży tokarskich, frez trzpieniowy walcowo-czołowy, komplet wierteł, komplet rozwiertaków, zestaw narzędzi traserskich i pilnik ślusarski. Nawiertak (przed wierceniem otworów trasowanych) klucz pomija.

Suwmiarka uniwersalna (wymiary), sprawdzian do spoin (grubość spoin), kątownik warsztatowy (prostopadłość tulei do kołnierza; klucz przyjmuje też kątomierz), sprawdzian dwugraniczny Ø30H7 (otwór) i wzorce chropowatości.

Na stanowisku zostaje wydruk rysunku i arkusz z kartą technologiczną; na ostatniej stronie arkusza zdający wpisuje liczbę kartek czystopisu i brudnopisu.