Arkusz MEC.10-01-22.01-SG: kompensator - korpus z rury Ø60,3 × 5,15 mm (K-001), pokrywa dolna (K-002) przyspawana spoiną czołową 1/2V, pokrywa górna (K-003) przyspawana spoiną pachwinową a = 4 mm o licu wypukłym i tuleja z gwintem M10×1 (K-004) przyspawana do pokrywy górnej spoiną pachwinową a = 3 mm o licu wklęsłym. Zdający rysuje w programie CAD rysunek zestawieniowy z oznaczeniem spoin, ustala kolejność spawania i opracowuje pWPS dla spoiny 1/2V. To jedno z możliwych rozwiązań - rysunek można rozplanować inaczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 31 kryteriów w czterech rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 24 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Parametry pWPS są dobrane w skrypcie z tabel arkusza i porównane z kluczem.
Model „dk”, czyli dokumentacja przy komputerze. Rysunki zdający wykonuje w programie CAD na szablonie z pulpitu i oddaje jako wydruk; pWPS i kolejność spawania wypełnia w edytorze i też drukuje. W podglądzie rysunek CAD jest wydrukiem A4 (linie i tekst komputerowe), a formularze - wydrukiem z wpisami z klawiatury. Elementy dodane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.
Formularze z pulpitu. Pliki pWPS.docx i kol_spaw.docx wypełnia się w edytorze tekstu na stanowisku egzaminacyjnym i drukuje. Szablonu tego pliku nie publikuje ani CKE, ani OKE (dla tej sesji nie ma w magazynie OKE materiałów do zadania), dlatego w podglądzie formularz jest odtworzony: etykiety pól odpowiadają danym, których wymaga zadanie i klucz, a układ - formularzowi pWPS z arkusza MEC.10-01-26.01-SG. Na egzaminie pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje.
Model 3D. Plik model 3D.pdf nie jest dostępny. Złożenie biorę z rysunku 1 arkusza i rysunków części 2-5: pokrywa dolna wchodzi czopem Ø50 w korpus, a ukosowany pod 40° koniec korpusu opiera się o jej kołnierz Ø60,3; pokrywa górna wchodzi czopem w korpus i kołnierzem Ø72 leży na jego końcu; tuleja wchodzi czopem Ø20 w otwór pokrywy górnej od środka. Kąt 40° ukosowania traktuję jako kąt rowka mierzony od płaszczyzny pokrywy (tak jak w kluczu: kąt rowka 40°).
Szablon rysunku. Plik szablonu (ramka i tabelka rysunkowa) leży na pulpicie stanowiska egzaminacyjnego i nie jest publikowany razem z arkuszem, dlatego w podglądzie ramka i tabelka mają prosty, przykładowy układ (nazwa, materiał, liczba sztuk, skala, numer rysunku, autor). W szablonie egzaminacyjnym pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Zamiast numeru PESEL w polu autora podaję imię i nazwisko.
Normy. Rysunek wykonawczy i oznaczenia spoin opieram na zasadach rysunku technicznego i normie PN-EN ISO 2553 (umowne przedstawianie spoin), a oznaczenia procesów, pozycji i gazów - na normach przywołanych w arkuszu (PN-EN ISO 4063, PN-EN ISO 6947, PN-EN ISO 14175). To wiedza normowa, której arkusz nie powtarza - w krokach jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.