Arkusz MEC.10-01-23.01-SG: króciec z tulei K-001, kołnierza trójkątnego K-002 (spoiny pachwinowe a = 4 mm) i kołnierza K-003 (spoina pachwinowa a = 3 mm i czołowa 1/2V). Zdający rysuje w programie CAD rysunek zestawieniowy z oznaczeniem spoin i opracowuje pWPS dla spoiny czołowej 1/2V. To jedno z możliwych rozwiązań - rzuty i szkice można rozplanować inaczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 40 kryteriów w pięciu rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 30 punktów - można stracić 10 kryteriów i nadal zdać. Parametry pWPS są dobrane w skrypcie z tabel arkusza i porównane z kluczem.
Model „dk”, czyli dokumentacja przy komputerze. Rysunki zdający wykonuje w programie CAD na szablonie z pulpitu i oddaje jako wydruk; pWPS wypełnia w edytorze i też drukuje. W podglądzie rysunek CAD jest wydrukiem A4 (linie i tekst komputerowe), a pWPS - wydrukiem formularza z wpisami z klawiatury. Elementy dodane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.
Formularze z pulpitu. Plik pWPS.docx wypełnia się w edytorze tekstu na stanowisku egzaminacyjnym i drukuje. Szablonu tego pliku nie publikuje ani CKE, ani OKE (dla tej sesji nie ma w magazynie OKE materiałów do zadania), dlatego w podglądzie formularz jest odtworzony: etykiety pól odpowiadają danym, których wymaga zadanie i klucz, a układ - formularzowi pWPS z arkusza MEC.10-01-26.01-SG. Na egzaminie pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Kolumny tabeli szczegółów spawania ułożyłem w kolejności danych z klucza (proces, wymiar spoiny, natężenie, napięcie, rodzaj prądu, prędkość spawania, czas spawania 1 m) - nazwę ostatniej kolumny ustaliłem z tabeli 1, bo tylko czas spawania warstwy daje wartość 3,9 z klucza.
Model 3D. Plik model 3D.pdf nie jest dostępny, więc złożenie biorę z rysunków części i treści zadania: kołnierz K-003 (Ø70/Ø40 × 8) nasunięty na czop Ø40 dolnego końca tulei (długość czopu 8 mm = grubość kołnierza), od dołu spoina 1/2V w rowku między ukosowaniem tulei a otworem kołnierza, od góry spoina pachwinowa a3 przy Ø50. Kołnierz trójkątny K-002 przyjmuję oparty o odsadzenie Ø50/Ø40 górnego czopu (20 mm od góry), ze spoinami a4 z obu stron - zadanie mówi o spoinach w liczbie mnogiej. Na egzaminie położenie odczytuje się z modelu 3D.
Szablon rysunku. Plik szablonu (ramka i tabelka rysunkowa) leży na pulpicie stanowiska egzaminacyjnego i nie jest publikowany razem z arkuszem, dlatego w podglądzie ramka i tabelka mają prosty, przykładowy układ (nazwa, materiał, liczba sztuk, skala, numer rysunku, autor). W szablonie egzaminacyjnym pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Zamiast numeru PESEL w polu autora podaję imię i nazwisko.
Normy. Rysunek wykonawczy i oznaczenia spoin opieram na zasadach rysunku technicznego i normie PN-EN ISO 2553 (umowne przedstawianie spoin), a oznaczenia procesów, pozycji i gazów - na normach przywołanych w arkuszu (PN-EN ISO 4063, PN-EN ISO 6947, PN-EN ISO 14175). To wiedza normowa, której arkusz nie powtarza - w krokach jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.