Arkusz MEC.10-01-24.06-SG: pojemnik z blach 10 mm (dno, dwa boki dłuższe i dwa krótsze) spawany metodą MAG (135). Zdający wykonuje w programie CAD rysunek wykonawczy pojemnika na podstawie modelu 3D, opracowuje WPS dla spoiny pachwinowej dwustronnej złącza teowego na podstawie protokołu WPQR i liczy minimalny przekrój przewodu spawalniczego dla metody 111. To jedno z możliwych rozwiązań - rzuty i oznaczenia można rozplanować inaczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 45 kryteriów w sześciu rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 34 punktów - można stracić 11 kryteriów i nadal zdać. Wpisy WPS i wynik obliczenia przewodu są porównane w skrypcie z tekstem kryteriów i przedziałem klucza.
Model „dk”, czyli dokumentacja przy komputerze. Rysunek wykonuje się w programie CAD na szablonie z pulpitu, a WPS wypełnia w pliku .docx z tego samego katalogu - oba oddaje się jako wydruk, więc w podglądzie mają krój komputerowy. Tabelę doboru przewodu zdający wypełnia ręcznie w arkuszu (granatowe, odręczne wpisy). Elementy dodane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.
Materiały z pulpitu. Model 3D, protokół WPQR i szablon WPS są w materiałach egzaminacyjnych OKE (załącznik arkusza, hasło do plików podaje arkusz). Wymiary pojemnika odczytałem z modelu 3D: dno 500 × 300 × 10 mm, boki dłuższe 480 × 250 × 10 mm z końcami ukosowanymi pod spoinę ½V, boki krótsze 260 × 250 × 10 mm wstawione między boki dłuższe. Tło podglądu WPS to szablon z pulpitu wydrukowany z edytora.
Szablon rysunku. Plik szablonu (ramka i tabelka rysunkowa) leży na pulpicie stanowiska egzaminacyjnego i nie jest publikowany razem z arkuszem, dlatego w podglądzie ramka i tabelka mają prosty, przykładowy układ (nazwa, materiał, liczba sztuk, skala, numer rysunku, autor). W szablonie egzaminacyjnym pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Zamiast numeru PESEL w polu autora podaję imię i nazwisko.
Normy. Rysunek wykonawczy i oznaczenia spoin opieram na zasadach rysunku technicznego i normie PN-EN ISO 2553 (umowne przedstawianie spoin), a oznaczenia procesów, pozycji i gazów - na normach przywołanych w arkuszu (PN-EN ISO 4063, PN-EN ISO 6947, PN-EN ISO 14175). To wiedza normowa, której arkusz nie powtarza - w krokach jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.