Arkusz MEC.10-01-24.01-SG: łopatka z szufelki (blacha 2 mm, rysunek 2) i rączki z pręta Ø8 (rysunek 3), połączonych spoinami pachwinowymi a = 2 mm metodą 135. Zdający wykonuje w programie CAD rysunek wykonawczy łopatki, a dla wariantu zgrzewania rączki z szufelką wyznacza na nomogramie natężenie prądu zgrzewania, oblicza średnice elektrod i dobiera metodę zgrzewania. To jedno z możliwych rozwiązań - rzuty i oznaczenia można rozplanować inaczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 29 kryteriów w czterech rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 22 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Odczyt z nomogramu jest policzony w skrypcie z położenia podziałek na rysunku 4, a średnice - ze wzorów arkusza.
Model „dk”, czyli dokumentacja przy komputerze. Rysunki zdający wykonuje w programie CAD na szablonie z pulpitu i oddaje jako wydruk; tabele obliczeń i instrukcje spawania wypełnia ręcznie w arkuszu. W podglądzie rysunek CAD jest wydrukiem A4 (linie i tekst komputerowe), a tabele arkusza mają tło ze strony arkusza i granatowe, odręczne wpisy. Elementy dodane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.
Złożenie łopatki - przyjęte. Model 3D łopatki nie jest dostępny w materiałach opublikowanych przez OKE, więc kształt szufelki i rączki biorę z rysunków 2 i 3, a złożenie przyjmuję tak: zeszlifowane ramię rączki (24 mm, grubość po szlifowaniu ok. 6 mm) przylega do zewnętrznej strony tylnej ścianki szufelki, w osi szufelki, a pręt rączki biegnie na wysokości górnej krawędzi ścianki. Na egzaminie położenie rączki odczytuje się z modelu 3D.
Szablon rysunku. Plik szablonu (ramka i tabelka rysunkowa) leży na pulpicie stanowiska egzaminacyjnego i nie jest publikowany razem z arkuszem, dlatego w podglądzie ramka i tabelka mają prosty, przykładowy układ (nazwa, materiał, liczba sztuk, skala, numer rysunku, autor). W szablonie egzaminacyjnym pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Zamiast numeru PESEL w polu autora podaję imię i nazwisko.
Normy. Rysunek wykonawczy i oznaczenia spoin opieram na zasadach rysunku technicznego i normie PN-EN ISO 2553 (umowne przedstawianie spoin), a oznaczenia procesów, pozycji i gazów - na normach przywołanych w arkuszu (PN-EN ISO 4063, PN-EN ISO 6947, PN-EN ISO 14175). To wiedza normowa, której arkusz nie powtarza - w krokach jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.