Arkusz MEC.10-01-25.06-SG: płaskownik 8×100 mm ze stali S355JR pękł pod stałą siłą rozciągającą i zastąpiono go płaskownikiem 16×100 mm zespawanym z dwóch odcinków po 3249 mm spoiną czołową X (11 ściegów, metoda 135, pozycja PA, poziom jakości B, badania VT i RT). Zdający rysuje w programie CAD płaskownik i schemat kolejności ściegów, liczy w karcie parametrów wytrzymałościowych, czy nowy płaskownik wytrzyma siłę, która zerwała stary, i wypełnia WPS. To jedno z możliwych rozwiązań - rysunki można rozplanować inaczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 49 kryteriów w sześciu rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 37 punktów - można stracić 12 kryteriów i nadal zdać. Wyniki obliczeń są policzone w skrypcie ze wzorów tabeli 1 i danych tabel 2-3, a wpisy WPS - porównane z tekstem kryteriów.
Model „dk”, czyli dokumentacja przy komputerze. Rysunki zdający wykonuje w programie CAD na szablonie z pulpitu i oddaje jako wydruk; tabele obliczeń i instrukcje spawania wypełnia ręcznie w arkuszu. W podglądzie rysunek CAD jest wydrukiem A4 (linie i tekst komputerowe), a tabele arkusza mają tło ze strony arkusza i granatowe, odręczne wpisy. Elementy dodane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto.
Oznaczenia rowka. Arkusz nazywa wysokość progu literą b, a odstęp literą c. W normie PN-EN ISO 9692-1 jest odwrotnie (b - odstęp, c - próg); obie wartości wynoszą tu 2 mm, więc na wynik to nie wpływa. Na rysunku stosuję oznaczenia normowe. Kąt 50° z treści zadania traktuję jako kąt rowka (każdy brzeg ukosowany pod 25°) - klucz kąta nie ocenia.
Szablon rysunku. Plik szablonu (ramka i tabelka rysunkowa) leży na pulpicie stanowiska egzaminacyjnego i nie jest publikowany razem z arkuszem, dlatego w podglądzie ramka i tabelka mają prosty, przykładowy układ (nazwa, materiał, liczba sztuk, skala, numer rysunku, autor). W szablonie egzaminacyjnym pola mogą być ułożone inaczej - wpisuje się w nie te same informacje. Zamiast numeru PESEL w polu autora podaję imię i nazwisko.
Normy. Rysunek wykonawczy i oznaczenia spoin opieram na zasadach rysunku technicznego i normie PN-EN ISO 2553 (umowne przedstawianie spoin), a oznaczenia procesów, pozycji i gazów - na normach przywołanych w arkuszu (PN-EN ISO 4063, PN-EN ISO 6947, PN-EN ISO 14175). To wiedza normowa, której arkusz nie powtarza - w krokach jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.