Rozwiązanie krok po kroku: Moduł zasilania i konfiguracja sieci

Rysunek 1 pokazuje polaryzację złącza: plus w środku, minus na zewnątrz. Dlatego czerwony przewód koszyka lutuje się do środkowego styku wtyku, a czarny do zewnętrznego. Zanim zaczniesz lutować, nasuń na przewody obudowę wtyku i koszulki termokurczliwe - po zlutowaniu nie da się ich już założyć.

Końcówki przewodów odizoluj na kilka milimetrów, skręć żyłki, pobiel je cyną z kalafonią i dopiero wtedy przylutuj do styku. Dobry lut jest błyszczący, gładko obejmuje żyłkę i styk i trzyma mechanicznie - matowy, ziarnisty lut („zimny”) to błąd, za który przepada punkt. Przed założeniem koszulek zgłoś podniesieniem ręki gotowość do oceny lutów. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt.

Pierwsza koszulka idzie na czerwony przewód przy środkowym styku - izoluje lut od styku zewnętrznego. Druga obejmuje oba przewody w miejscu, gdzie zaciska się blaszki odciążki. Koszulki obkurcz opalarką albo grotem lutownicy z daleka, bez przypalania izolacji. Potem zaciśnij blaszki na przewodach (na koszulce) - to one chronią luty przed wyrwaniem - i zakręć obudowę wtyku.

Multimetr ustaw na napięcie stałe (DC), zakres 2 V albo 20 V - klucz sprawdza tę nastawę przy każdym pomiarze napięcia. Zmierz każdą baterię przed włożeniem do koszyka (sonda czerwona na plus, czarna na minus), potem włóż obie i zmierz napięcie na wtyku: sondę czerwoną do środka, czarną na zewnątrz.

Koszyk łączy baterie szeregowo, więc napięcie na wtyku jest bliskie sumie napięć obu baterii. Wynik ujemny oznacza zamienioną polaryzację lutów.

Do wierszy 1 i 2 wpisz napięcia baterii w woltach - klucz przyjmuje wartości od 1,0 do 1,7 V. W wierszu 3 napięcie na wtyku: ma być równe sumie wierszy 1 i 2 z dokładnością ±10% - to jest właśnie sprawdzenie poprawności połączeń i montażu baterii. Liczby zależą od baterii na stanowisku, w podglądzie są opisy pól, a jednostki - z klucza.

Gotowość do połączeń i pomiarów w obwodzie zgłoś podniesieniem ręki. Przewody połączeniowe przygotuj, zdejmując około 1 cm izolacji - tyle, ile potrzeba do zacisków gniazda i rezystora. Wtyk koszyka wepnij w dodatkowe gniazdo zasilające, a woltomierz (DC, 2 lub 20 V) podłącz do zacisków + i - gniazda - bez rezystora, to napięcie bez obciążenia UOC.

UOC w woltach. Klucz przyjmuje wartość równą sumie napięć z wierszy 1 i 2 z tolerancją ±10% - bez obciążenia ogniwa nie oddają prądu, więc spadek na rezystancji wewnętrznej jest pomijalny i UOC jest bliskie sumie napięć baterii.

Do gniazda dołącz rezystor dekadowy ustawiony na 100 Ω: jeden przewód od zacisku + gniazda do jednego końca rezystora, drugi od zacisku - do drugiego końca. Woltomierz zostaje na zaciskach gniazda, równolegle do rezystora - pokazuje napięcie pod obciążeniem UR, mniejsze od UOC o spadek na rezystancji wewnętrznej ogniw.

UR w woltach - klucz przyjmuje od 0,5 do 3,4 V.

Prąd mierzy się szeregowo: przerwij obwód w dowolnym miejscu (np. odłącz przewód od zacisku + gniazda) i wstaw w tę przerwę amperomierz. Multimetr przełącz na prąd stały (DC), zakres 20 mA albo 200 mA i przełóż czerwoną sondę do gniazda pomiaru prądu w mierniku. Po pomiarze wróć sondą do gniazda napięciowego - inaczej następny pomiar napięcia zrobi zwarcie.

IR wpisz w mA (klucz przyjmuje od 20 do 34 mA) albo w amperach (od 0,02 do 0,034 A) - jednostka musi pasować do liczby. Kontrola z prawem Ohma: przy rezystorze 100 Ω prąd powinien być bliski UR : 100 Ω (wolty na 100 omów daje ampery).

⚠️ Niespójność zakresów w kluczu: UR jest przyjmowane od 0,5 V, a IR dopiero od 20 mA. Przy 100 Ω prąd 20 mA odpowiada napięciu 2,0 V, a 0,5 V dałoby tylko 5 mA. Górne granice się zgadzają (3,4 V i 34 mA).

Wzór z arkusza: Rw = (UOC - UR) : IR. Prąd podstaw w amperach (mA podziel przez 1000), wtedy wynik wychodzi w omach. Liczby bierzesz z wierszy 4, 5 i 6 - wynik zależy od baterii na stanowisku. Klucz przyjmuje wartość wynikającą z Twoich pomiarów, z jednostką Ω.

Kartę (zwykle na USB) podłącz do komputera i zainstaluj jej sterownik z plików instalacyjnych na pulpicie konta EGZAMIN (logowanie hasłem Egzamin1@). Instalator karty prowadzi przez kilka okien - zgoda na licencję, folder docelowy, zakończenie; część kart wymaga ponownego podłączenia albo restartu. Klucz ocenia osobno samo zainstalowanie karty i jej sterowniki - kartę bez sterownika system widzi jako nieznane urządzenie.

Na pulpicie kliknij prawym przyciskiem Nowy > Folder i nazwij go WYNIKI. Otwórz Menedżer urządzeń (Win+X albo devmgmt.msc) i rozwiń gałąź Karty sieciowe - karta ma być widoczna z nazwą, bez wykrzyknika. Naciśnij Print Screen, otwórz Paint, wklej (Ctrl+V) i zapisz (Ctrl+S) jako KARTA w folderze WYNIKI - Paint proponuje format PNG.

W filmie i na zrzucie widać kartę przewodową maszyny wirtualnej (Intel PRO/1000 MT), bo maszyna nie ma karty Wi-Fi. Na stanowisku w tej samej gałęzi będzie zainstalowana karta Wi-Fi - to ją ma pokazać zrzut.

Komputer połącz z punktem dostępowym oryginalnym patchcordem UTP (rysunek 3). Punkt jest po resecie - adres panelu i domyślne logowanie podaje instrukcja w katalogu DOSTEPOWY; jeśli adres jest z innej sieci niż komputer, ustaw karcie chwilowo adres z tej sieci. W ustawieniach sieci bezprzewodowej wpisz SSID EGZAMINxx, gdzie xx to numer stanowiska dwucyfrowo (stanowisko 4 to EGZAMIN04), i hasło wifi@321!.

W zabezpieczeniach wybierz WPA/WPA2 - Personal (PSK) i szyfrowanie AES (nie TKIP ani „AES/TKIP”, jeśli panel daje osobną opcję AES). Tryb pracy (wireless mode / operation mode) ustaw na Access point. Zapisz ustawienia - część punktów restartuje się po zapisie.

Odłącz patchcord, kliknij ikonę sieci na pasku zadań, wybierz EGZAMINxx i wpisz hasło. W panelu punktu dostępowego (otwartym już przez Wi-Fi) znajdź listę klientów bezprzewodowych (np. „Wireless Statistics”, „Klienci”) - ma na niej być Twój komputer. Zrzut tej listy zapisz jako WIFI w folderze WYNIKI.

Ruter podłącz do zasilania, a komputer patchcordem do portu LAN ruteru (nie do WAN). Karta sieciowa komputera zostaje na automatycznym pobieraniu adresu - po resecie ruter zwykle ma włączony serwer DHCP. Adres panelu i logowanie są w instrukcji w katalogu RUTER.

W ustawieniach LAN wpisz adres 10.0.1.1 z maską 255.255.255.0 (to jest /24). W serwerze DHCP zaznacz włączony i ustaw pulę 10.0.1.4 - 10.0.1.99. Po zapisaniu adresu LAN panel otwiera się już pod http://10.0.1.1, a komputer musi odświeżyć adres (odłączenie i ponowne podłączenie kabla albo ipconfig /renew).

W ustawieniach WAN wybierz statyczny adres IP: adres 90.90.90.2, maska /30, czyli 255.255.255.252, brama 90.90.90.1 (zapis „/30” przy bramie w arkuszu mówi tylko, że jest w tej samej podsieci - w panelu wpisuje się sam adres), DNS główny 8.8.8.8, a drugi 8.8.4.4, jeśli panel go wymaga. Klucz ocenia adres z maską, bramę i pierwszy DNS.

W wierszu polecenia wpisz ipconfig /renew (odświeżenie adresu z DHCP), potem ipconfig: adres IPv4 karty połączonej z ruterem ma być z puli 10.0.1.4 - 10.0.1.99, a brama domyślna 10.0.1.1. Następnie ping 10.0.1.1 - cztery odpowiedzi z adresu 10.0.1.1 i 0% strat to dowód połączenia. Zrzut okna z wynikiem zrób klawiszem Print Screen, wklej w Paint i zapisz jako RUTER w folderze WYNIKI.

W maszynie wirtualnej adres przydzielił serwer DHCP VirtualBoxa ustawiony jak ruter z arkusza - komputer dostał pierwszy adres z puli, 10.0.1.4. Komunikaty wiersza polecenia są tu po angielsku („Reply from”); w polskim Windows brzmią „Odpowiedź z”. Na stanowisku adres może być inny, byle z tej puli.

Otwórz katalog PROGRAMY na pulpicie i uruchom instalator AIDA64 Extreme. Zgódź się na zmiany w oknie Kontroli konta użytkownika (konto EGZAMIN ma uprawnienia administratora), wybierz język Polski, zaakceptuj warunki umowy i przejdź kolejne okna przyciskiem Dalej (folder docelowy i skróty mogą zostać domyślne), potem Instaluj i Zakończ z zaznaczonym uruchomieniem programu. Wersja testowa pokazuje przy starcie okno z ostrzeżeniem o okresie próbnym - zamknij je przyciskiem OK. Część mniej ważnych pól jest w niej ukryta napisem „[ WERSJA TESTOWA ]”, ale pola potrzebne do tabeli 2 są widoczne.

Arkusz wymaga kompletnego zapisu z programu - przepisz wartość dokładnie tak, jak wyświetla ją AIDA64 (z oznaczeniem modelu, wersji, kodu); można ją skopiować prawym przyciskiem > Kopiuj. W Komputer > Podsumowanie są w jednym miejscu: System operacyjny (wiersz 1), Typ procesora (wiersz 2), Nazwa płyty głównej (wiersz 3) i Karta wideo w części Ekran (wiersz 9).

Na zrzucie są dane maszyny wirtualnej, na przykład „VirtualBox Virtual Platform” jako płyta główna i „VirtualBox Graphics Adapter (WDDM)” jako karta wideo. Do tabeli wpisuje się zapis z komputera na stanowisku.

Wersja BIOS-u i data BIOS-u systemowego są w Płyta główna > BIOS - to dwie osobne wartości w dwóch wierszach tabeli (wiersze 5 i 6). W maszynie wirtualnej wersja to „VirtualBox”, a data „12/01/2006”; na stanowisku będą dane BIOS-u płyty głównej tego komputera.

Typ i szybkość pamięci RAM (wiersz 7) odczytaj w Płyta główna > SPD dla dowolnego zajętego slotu. Typ magistrali pamięci (wiersz 4) i efektywną częstotliwość jej taktowania (wiersz 8) AIDA64 podaje w Płyta główna > Płyta główna, w części o właściwościach magistrali pamięci.

Maszyna wirtualna nie ma fizycznych modułów pamięci, dlatego jej sekcja SPD jest pusta, a właściwości magistrali pamięci się nie pojawiają - zrzut pokazuje tylko, gdzie szukać. Na komputerze stanowiska te pola są wypełnione. Komputer po zakończeniu pracy zostaje włączony.