Rozwiązanie krok po kroku: Test ciśnieniomierza i baza serwisowa

Nazwę przepisz z tabliczki znamionowej albo z okładki instrukcji - dokładnie, z oznaczeniem modelu. Typ (naramienny / nadgarstkowy) i rodzaj pomiaru (automatyczny / półautomatyczny) zaznaczasz skreśleniem wariantu niezgodnego z dokumentacją - gwiazdka w tabeli mówi „niepotrzebne skreślić”, więc podkreślenie albo kółko to za mało.

Arkusz nie podaje, jaki aparat stoi na stanowisku, dlatego w podglądzie są tylko opisy pól.

Dokładności są w dokumentacji technicznej, zwykle w rozdziale „Dane techniczne”. Klucz wymaga wartości wraz z jednostką - dla ciśnienia jest to wartość w mmHg, dla tętna zwykle procent odczytu. Przepisz zapis tak, jak stoi w dokumentacji, razem ze znakiem ±.

Zakres ciśnienia i zakres tętna przepisz jako przedział „od - do” z jednostką (mmHg dla ciśnienia, uderzenia na minutę dla tętna). Nie myl zakresu pomiaru z zakresem ciśnienia w mankiecie - dokumentacja często podaje oba.

Wiersz „Zapamiętywanie daty i czasu pomiaru” wypełniasz skreśleniem TAK albo NIE, a wiersz niżej - liczbą zapamiętanych pomiarów z dokumentacji. Klucz ocenia oba wiersze razem w jednym kryterium, więc brak liczby kosztuje ten sam punkt co złe skreślenie.

Bluetooth: skreśl wariant niezgodny z dokumentacją. Zasilanie: skreśl te sposoby, których aparat nie ma - jeśli instrukcja dopuszcza i baterie, i zasilacz sieciowy, nie skreślasz żadnego z nich.

Gotowość zgłoś podniesieniem ręki - miernik dostajesz na stanowisko raz i masz 30 minut na wszystkie czynności z nim. Najpierw zasilanie: włóż baterie albo akumulator zgodnie z oznaczeniem biegunów w komorze albo podłącz zasilacz sieciowy, jeśli aparat go ma. Egzaminator patrzy, czy zrobiłeś to sam i poprawnie.

Przywrócenie ustawień fabrycznych robi się tak, jak opisuje instrukcja danego modelu (zwykle kombinacja przycisków albo pozycja w menu ustawień). Dlatego tę część instrukcji warto przeczytać przed zgłoszeniem gotowości, w czasie na zapoznanie z dokumentacją.

Po resecie aparat zwykle sam przechodzi do ustawień albo trzeba je wywołać przyciskiem z instrukcji. Ustaw datę i godzinę z dnia egzaminu - egzaminator porówna je z zegarem na sali. Jednostkę ciśnienia ustaw na mmHg (część aparatów pozwala też na kPa). Każde z tych trzech ustawień to osobne kryterium przebiegu.

Procedura jest w arkuszu i klucz sprawdza ją dosłownie. Ciśnieniomierz naramienny: mankiet na lewym ramieniu kilka centymetrów nad łokciem, zgodnie z dokumentacją; siedzisz z plecami opartymi, przedramię oparte na blacie stołu, otwarta, rozluźniona dłoń skierowana ku górze. Ciśnieniomierz nadgarstkowy: zdejmij zegarek i biżuterię, mankiet na odsłonięty lewy nadgarstek około 1 cm nad dłonią, bezpośrednio na skórę; przedramię na stabilnej powierzchni, nadgarstek podparty na wysokości serca i wyprostowany.

W trakcie pomiaru nie wykonujesz żadnych ruchów. Drugi pomiar arkusz każe zrobić po około 5 minutach - w tej samej pozycji.

Aparat pokazuje dwie wartości ciśnienia i tętno. Większa to ciśnienie skurczowe, mniejsza - rozkurczowe; uważaj na kolejność wierszy w tabeli 2 (rozkurczowe jest w niej pierwsze). Tętno wpisz w BPM. Wartości zna tylko zdający - w podglądzie są opisy pól.

Drugi pomiar w tej samej pozycji i z tym samym założeniem mankietu - inaczej porównanie wyników niczego nie mówi o aparacie.

Wzór [1]: wartość średnia = (wynik 1 + wynik 2) : 2 - osobno dla ciśnienia rozkurczowego, skurczowego i tętna. Jeśli wynik ma połówkę, wpisz go z częścią dziesiętną (np. ,5) - zaokrąglanie nie jest wymagane.

W tabeli 3 bierzesz wiersz swojego wieku i kolumnę Normalne. Zapis „120 / 79” to ciśnienie skurczowe / rozkurczowe, więc np. dla przedziału 20-24 lat do wiersza skurczowego wpisujesz 120, a do rozkurczowego 79; dla przedziału 14-19 lat 117 i 77. Wiersz tętna ma w tej kolumnie X - tabela 3 nie podaje tętna.

Dla obu ciśnień wzór [2]: błąd = |wartość średnia - ciśnienie normalne| : ciśnienie normalne · 100%. Dla tętna wzór [3]: błąd = |wynik 1 - wynik 2| : wynik 1 · 100%. Wynik wpisz w procentach, np. z jednym miejscem po przecinku.

⚠️ Sprzeczność w arkuszu: zdanie mówi o tętnie „na podstawie danych w kolumnie 1 i 2”, ale kolumna 1 tabeli 2 to nazwa parametru. Wzór [3] (i klucz) używa wyniku 1 i wyniku 2, czyli kolumn 2 i 3 - tak policz.

Jeśli wszystkie trzy błędy z kolumny 6 są mniejsze niż 10%, skreśl NIE (zostaje TAK). Wystarczy jeden błąd równy 10% albo większy, żeby skreślić TAK. Wniosek musi wynikać z Twoich liczb - egzaminator sprawdza zgodność skreślenia z kolumną 6.

Na koncie EGZAMIN (administrator) otwórz Zarządzanie komputerem > Użytkownicy i grupy lokalne > Użytkownicy (najkrócej: Win+R, lusrmgr.msc). Z menu Akcja > Nowy użytkownik wpisz nazwę SERWIS i dwa razy hasło egzamin1@, odznacz „Użytkownik musi zmienić hasło przy następnym logowaniu” i kliknij Utwórz. Tak powstaje konto lokalne, czyli bez konta Microsoft. Film pokazuje całą operację w maszynie wirtualnej.

Hasło egzamin1@ pochodzi z arkusza i służy tylko do nauki - prawdziwe konto dostaje własne, długie hasło.

To samo da polecenie net user SERWIS egzamin1@ /add w wierszu polecenia uruchomionym jako administrator. W Windows 10 Home nie ma przystawki lusrmgr - wtedy Ustawienia > Konta > Rodzina i inni użytkownicy > Dodaj kogoś innego do tego komputera > Nie mam informacji logowania tej osoby > Dodaj użytkownika bez konta Microsoft.

Nowe konto lokalne trafia tylko do grupy Użytkownicy, czyli jest standardowe - nie dodawaj go do grupy Administratorzy. Sprawdzisz to we właściwościach konta, na karcie Członek grupy (zrzut), albo poleceniem net user SERWIS (wiersz „Członkostwo grup lokalnych”).

Zaloguj się na konto SERWIS i uruchom program bazodanowy pakietu biurowego. W LibreOffice Base kreator ma dwa kroki: Utwórz nową bazę danych (osadzona HSQLDB) oraz Tak, zarejestruj bazę i Otwórz bazę do edycji; plik zapisz w folderze Pulpit konta SERWIS pod nazwą BADANIA (program dopisze rozszerzenie .odb). W Microsoft Access to Pusta baza danych z nazwą BADANIA i folderem Pulpit. Tabele Szpital, Oddzial i Urzadzenie powstają w kolejnych krokach - kryterium R.4.1 sprawdza bazę razem z tymi trzema tabelami.

LibreOffice Base z wbudowaną bazą HSQLDB wymaga środowiska Java - bez niego kreator nie zaproponuje bazy osadzonej. W maszynie wirtualnej zainstalowano w tym celu Java (JRE) 21.

Tabele Szpital, Oddzial i Urzadzenie (nazwy bez polskich znaków, jak w arkuszu) możesz zaprojektować w widoku projektu albo założyć poleceniem SQL: w LibreOffice Base Narzędzia > SQL..., w Accessie widok SQL kwerendy definiującej. W każdej tabeli pierwsze pole to klucz główny typu całkowitego: id_szpitala, id_oddzial, id_urzadzenia (w Accessie: Liczba, Liczba całkowita długa). Arkusz nie wymaga autonumeracji - identyfikatory przychodzą z plików tekstowych. Zrzut pokazuje tabelę Szpital; dwie pozostałe zakłada się tak samo:

sql CREATE TABLE "Oddzial" ("id_oddzial" INTEGER NOT NULL PRIMARY KEY, "numer_szpitala" INTEGER, "nazwa_oddzialu" VARCHAR(100))

sql CREATE TABLE "Urzadzenie" ("id_urzadzenia" INTEGER NOT NULL PRIMARY KEY, "data_przyjecia" DATE, "typ_urzadzenia" VARCHAR(100), "nr_oddzialu" INTEGER, "numer_fabryczny" VARCHAR(50), "opis_badan/elementy" VARCHAR(255), "data_nastepnego_badania" DATE)

Nazwy w cudzysłowach zachowują wielkość liter i znak /. Po wykonaniu poleceń wybierz Widok > Odśwież tabele.

Typ tekstowy (w LibreOffice Tekst [VARCHAR], w Accessie Krótki tekst) dostają: w Szpital - miasto, ulica, osoba_do_kontaktu, telefon_kontaktowy; w Oddzial - nazwa_oddzialu; w Urzadzenie - typ_urzadzenia, numer_fabryczny, opis_badan/elementy. Telefon jest tekstem, bo zawiera spacje i zera wiodące, a numer fabryczny - bo bywa z literami. Zrzut to tabela Szpital w widoku projektu (prawy przycisk na tabeli > Edycja).

Typ całkowity (Integer [INTEGER], w Accessie Liczba całkowita długa): numer_budynku w Szpital, numer_szpitala w Oddzial (zrzut) i nr_oddzialu w Urzadzenie. Dwa ostatnie to klucze obce - muszą mieć ten sam typ co klucze główne, do których prowadzą relacje, inaczej program nie połączy tabel.

W tabeli Urzadzenie pola data_przyjecia i data_nastepnego_badania mają typ Data [DATE] (w Accessie Data/Godzina). Przy imporcie z pliku tekstowego sprawdź w kreatorze kolejność i separator daty, żeby daty nie wpadły jako błędy konwersji.

Pliki z danymi są tylko na stanowisku egzaminacyjnym, dlatego ten krok jest opisany, a podgląd pokazuje kontrolę z klucza. W Microsoft Access: Dane zewnętrzne > Nowe źródło danych > Z pliku > Plik tekstowy, opcja dołączenia rekordów do istniejącej tabeli (struktura jest już gotowa). W LibreOffice Base otwórz plik w Calc, zaznacz dane i przeciągnij je na tabelę w oknie bazy (albo skopiuj i wklej na nazwę tabeli) - kreator zapyta, czy dołączyć dane do istniejącej tabeli. W obu programach wskaż separator taki, jak w pliku, i zaznacz, że pierwszy wiersz zawiera nazwy pól, jeśli plik ma nagłówek. Klucz podaje liczbę wierszy po imporcie: Szpital 10, Oddzial 70, Urzadzenie 127 - to najprostsza kontrola, że nic nie odpadło.

Folder DANE leży na pulpicie konta EGZAMIN, a konto SERWIS jest standardowe i nie ma dostępu do cudzego profilu. Najprościej skopiować folder DANE z konta EGZAMIN do miejsca dostępnego dla obu kont (np. pulpit konta SERWIS albo folder publiczny) - to praktyka uprawnień Windows, klucz ocenia tylko zaimportowane dane.

W LibreOffice Base Narzędzia > Relacje (w Accessie Narzędzia bazy danych > Relacje): dodaj trzy tabele i przeciągnij id_szpitala z Szpital na numer_szpitala w Oddzial, a potem id_oddzial z Oddzial na nr_oddzialu w Urzadzenie. Linia dostaje oznaczenia 1 i n (w Accessie 1 i ∞, po zaznaczeniu „Wymuszaj więzy integralności”) jak na rysunku 1 w arkuszu. Po stronie „1” stoi zawsze klucz główny. Zapisz układ relacji (Ctrl+S) - film pokazuje oba przeciągnięcia.

Prawy przycisk na tabeli Szpital > Kreator formularza (w Accessie zaznacz tabelę i Tworzenie > Formularz). W pierwszym kroku przenieś wszystkie pola przyciskiem >>, w kroku „Rozmieść formanty” wybierz układ kolumnowy z etykietami po lewej, a w ostatnim zostaw nazwę Szpital i kliknij Zakończ. Formularz ma wszystkie sześć pól tabeli.

Tak samo dla tabeli Oddzial: trzy pola, nazwa formularza Oddzial.

Dla tabeli Urzadzenie: siedem pól, nazwa Urzadzenie. Jeśli kreator proponuje podformularz (tabela ma relację), pomiń go - formularz ma zawierać wszystkie pola samej tabeli Urzadzenie.

Miasto jest w tabeli Szpital, a urządzenia - w Urzadzenie; łączy je tabela Oddzial. W LibreOffice Base: Kwerendy > Utwórz kwerendę SQL..., wpisz polecenie i zapisz pod nazwą urzadzenia_z_Katowic:

sql SELECT "Urzadzenie"."id_urzadzenia", "Urzadzenie"."typ_urzadzenia" FROM "Szpital" INNER JOIN "Oddzial" ON "Szpital"."id_szpitala" = "Oddzial"."numer_szpitala" INNER JOIN "Urzadzenie" ON "Oddzial"."id_oddzial" = "Urzadzenie"."nr_oddzialu" WHERE "Szpital"."miasto" = 'Katowice'

W Accessie ten sam wynik daje widok projektu: trzy tabele (złączenia wynikają z relacji), w siatce id_urzadzenia i typ_urzadzenia, a przy miasto kryterium Katowice z odznaczonym polem „Pokaż”. Zrzut pokazuje uruchomioną kwerendę (F5): dwie kolumny, bez wierszy, bo dane są tylko na stanowisku.

Po imporcie danych uruchom kwerendę. Według klucza wynik ma 12 urządzeń, wyłącznie ze szpitala w Katowicach, a wśród nich id_urzadzenia 5, 9 i 22. Ta sama liczba wychodzi w drugiej kwerendzie przy Katowicach - to dobra kontrola krzyżowa.

Te same trzy tabele, a do tego grupowanie: GROUP BY po mieście daje miasta bez powtórzeń, a COUNT liczy urządzenia w każdej grupie. Zapisz pod nazwą ile_urzadzen:

sql SELECT "Szpital"."miasto", COUNT("Urzadzenie"."id_urzadzenia") AS "liczba_urzadzen" FROM "Szpital" INNER JOIN "Oddzial" ON "Szpital"."id_szpitala" = "Oddzial"."numer_szpitala" INNER JOIN "Urzadzenie" ON "Oddzial"."id_oddzial" = "Urzadzenie"."nr_oddzialu" GROUP BY "Szpital"."miasto"

W Accessie: widok projektu, miasto i id_urzadzenia w siatce, przycisk Sumy - przy miasto zostaje „Grupuj według”, przy id_urzadzenia ustaw „Policz” (program nazwie kolumnę PoliczOfid_urzadzenia).

Wynik ma 10 wierszy i liczby z tabeli w kluczu (w podglądzie). Suma kolumny to 127 - tyle, ile rekordów ma tabela Urzadzenie po imporcie, a Katowice mają 12, jak w kwerendzie urzadzenia_z_Katowic.

Zamknij program bazodanowy (otwarta baza ma plik blokady), zaznacz plik BADANIA na pulpicie konta SERWIS, skopiuj go (Ctrl+C, Ctrl+V) i zmień nazwę kopii na BAZA (F2) - rozszerzenie zostaje, tu BAZA.odb, w Accessie BAZA.accdb. Film pokazuje całość.

Instalacja wymaga uprawnień administratora, więc uruchom instalator z pulpitu konta EGZAMIN i potwierdź okno kontroli konta użytkownika. W maszynie wirtualnej był to 7-Zip: przycisk Install, potem Close. Program instaluje się dla wszystkich użytkowników, więc na koncie SERWIS w menu kontekstowym pliku pojawia się pozycja 7-Zip.

Na koncie SERWIS prawy przycisk na pliku bazy > 7-Zip > Dodaj do archiwum...: nazwa BAZA_SZYFROWANA (format 7z albo zip), w sekcji Szyfrowanie hasło egzamin@123 dwa razy, metoda AES-256, OK. Archiwum powstaje obok pliku, na pulpicie. Hasło pochodzi z arkusza i służy tylko do nauki.

Kontrola: przy próbie otwarcia pliku z archiwum 7-Zip pyta o hasło. Na koniec nie wyłączaj komputera - egzaminator ocenia konto, bazę i pliki na włączonym stanowisku.