To rozwiązanie służy nauce do egzaminu zawodowego - nie jest poradą medyczną ani terapeutyczną. Wszystkie informacje o podopiecznym pochodzą wyłącznie z opisu w arkuszu CKE, a teksty dokumentacji są jedną z możliwych wersji spełniających wymagania klucza oceniania - nie jedyną poprawną.
Teresa Fic (37 lat) jest uczestniczką środowiskowego domu samopomocy typu A. Mieszka sama, nie umie gotować ani obsługiwać urządzeń kuchennych, nie radzi sobie z pieniędzmi i z higieną, a ma też wyraźne zasoby: wykształcenie plastyczne, zainteresowanie malarstwem, muzyką klasyczną, krzyżówkami i spacerami, umiejętność przygotowania kanapek i sałatek. Trzeba opracować fragment indywidualnego planu postępowania wspierająco-aktywizującego, plan zajęć z treningu funkcjonowania w życiu codziennym, scenariusz zajęć „Gotowanie zupy pomidorowej” (2 godziny, część zasadnicza 90 minut, grupa 5 osób) i zasady bezpiecznego posługiwania się kuchenką gazowo-elektryczną z iskrownikiem.
Jak czytać kroki. Każdy krok to jedna grupa wpisów: polecenie z arkusza, wpisane pozycje i ich uzasadnienie w opisie Teresy albo w temacie zajęć. Skrypt porównuje każdą listę z kluczem CKE: liczbę różnych pozycji i to, czy każda mieści się w zakresie kryterium.
Co widać w podglądzie. Druki z arkusza odtworzone na stronie (strony poziome - w pionie, z tymi samymi kolumnami). Teksty nadrukowane są zwykłym krojem, wpisy zdającego granatowe i ręczne (model „d”), a pola bieżącego kroku podświetlone.
Skąd biorą się dane. Opis uczestniczki, cele planu zajęć, temat, cele i czas zajęć oraz lista składników zupy (Załącznik 1) pochodzą z arkusza. Podział pozostałych 30 minut na część wstępną i końcową (15 + 15 min) to decyzja zdającego - klucz sprawdza tylko sumę 120 minut i 90 minut części zasadniczej.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 31 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 24 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. W kryteriach z listą („co najmniej 3 różne”) punkt przepada, gdy choć jedna pozycja jest spoza zakresu (klucz wymaga „wyłącznie” celów z danego zakresu) albo gdy pozycji jest za mało.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.