Rozwiązanie krok po kroku: Dokumentacja technologiczna kosmetyczki damskiej

Ramka Rysunku 1 ma ok. 184 × 238 mm (zmierzone na arkuszu), a dłuższa podstawa trapezu ma 230 mm - w poziomie się nie zmieści, dlatego wzornik rysuję obrócony o 90°: podstawy 230 i 210 mm są pionowe, a wysokość 150 mm leży w poziomie. Obrót nie zmienia skali - wszystkie odcinki mają rzeczywistą długość (1:1). Najpierw dłuższa podstawa 230 mm, potem równoległa do niej krótsza 210 mm w odległości 150 mm, przesunięta o 10 mm z każdego końca (trapez równoramienny, jak na Ilustracji 1), na końcu ramiona trapezu. Krawędzie wzornika wyciągam linią ciągłą grubą (ok. 0,5-0,7 mm).

Z końców obu podstaw wyprowadzam cienkie linie pomocnicze prostopadle do podstaw, na zewnątrz wzornika: dwie z lewej (dla wymiaru 230) i dwie z prawej (dla 210). Linia pomocnicza ma wychodzić poza linię wymiarową o 2-3 mm, nie więcej - tyle wymaga klucz. Wymiar wysokości 150 mm wpisuję wewnątrz obrysu, bo nad i pod wzornikiem zostaje w ramce tylko ok. 4 mm; tam groty opierają się wprost o krawędzie i linie pomocnicze nie są potrzebne (zasada rysunku technicznego - wiedza ogólna).

Linie wymiarowe rysuję cienką linią ciągłą, równolegle do wymiarowanego odcinka, ok. 8 mm od krawędzi: pionowa dla podstawy 230 mm, pionowa dla podstawy 210 mm i pozioma dla wysokości 150 mm. Każda kończy się grotami (pełne, wąskie, ok. 3 mm) opartymi o linie pomocnicze, a wymiar wysokości - o krawędzie wzornika.

Nad pionowymi liniami wymiarowymi wpisuję liczby 230 (dłuższa podstawa) i 210 (krótsza podstawa) - bez jednostki, bo wymiary na rysunku technicznym podaje się w milimetrach. Na linii pionowej „nad” znaczy po jej lewej stronie: liczbę pisze się wzdłuż linii, tak aby czytać ją od prawej strony rysunku (zasada rysunku technicznego - wiedza ogólna).

Nad poziomą linią wymiarową wpisuję 150 - wysokość trapezu, czyli odległość między podstawami. Wszystkie trzy liczby stoją na środku linii wymiarowej, nad nią, nie przecinają linii ani krawędzi wzornika.

Wzornik opisuje się wewnątrz obrysu: co to za wzornik, jaki element, ile sztuk się wycina i z jakiego materiału. Dla ścianki przedniej: „wzornik krojenia / ścianka przednia - 1 szt. / tworzywo skóropodobne”. Ścianka tylna ma ten sam kształt, ale to osobny element - na tym wzorniku wpisuję 1 szt., tak jak w kluczu.

Z Tabeli 1 sumuję elementy z tworzywa skóropodobnego: ścianka przednia 330 + ścianka tylna 330 + kieszeń zewnętrzna 72 + uchwyt 28 = 760 cm². Tabela 3 jest w dm², a 1 dm² = 100 cm², więc 760 : 100 = 7,60 dm².

⚠️ Rozbieżność w arkuszu: opis podaje uchwyt 280 × 20 mm, czyli 56 cm², a Tabela 1 - 28 cm². Z wymiarów opisu wyszłoby 7,88 dm², klucz CKE przyjmuje 7,60 dm² z Tabeli 1. Na egzaminie punkt daje wartość z klucza - powierzchnie bierz z Tabeli 1.

Norma brutto to powierzchnia netto powiększona o odpad międzywzornikowy: netto + netto × 14 : 100. W kolumnie „Obliczenia” zapisuję działanie 7,6 x 14 : 100 + 7,6 (klucz przyjmuje też zapis 7,6 x 0,14 + 7,6).

7,60 × 1,14 = 8,664 dm², po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku 8,66 dm².

Normę dla partii liczę z zaokrąglonej normy na 1 sztukę: 8,66 × 15 = 129,90 dm² (tak liczy klucz; z wartości niezaokrąglonej wyszłoby 129,96).

Elementy z podszewki z Tabeli 1: podszewka ścianki przedniej 330 + podszewka ścianki tylnej 330 + kieszeń wewnętrzna 306 (170 × 180 mm) = 966 cm² = 9,66 dm².

Ten sam wzór, inny odpad: 9,66 x 8 : 100 + 9,66 (albo 9,66 x 0,08 + 9,66).

9,66 × 1,08 = 10,4328 dm², po zaokrągleniu 10,43 dm².

10,43 × 15 = 156,45 dm².

Tabela 4 zaczyna się od etapu montażu kieszeni, najpierw dla ścianki przedniej. Opis mówi, że górny brzeg kieszeni jest zawinięty na 8 mm, a pozostałe brzegi cięte do kantu - więc pierwszą czynnością jest zawinięcie górnego brzegu kieszeni (na klej), zanim brzeg zostanie obszyty. Narzędzia do czynności klejowych z Tabeli 2: pędzel, pojemnik na klej, młotek, stół - klej nanosi się pędzlem, a młotkiem dobija zawinięty lub przyklejony brzeg, żeby dobrze przylegał.

Po zawinięciu: obszycie górnego brzegu kieszeni ścianki przedniej (szew utrwala zawinięcie), a potem naszycie kieszeni na ściankę przednią. Klucz ocenia te trzy czynności razem i tylko w tej kolejności: zawinięcie, obszycie, naszycie. Szycie: maszyna płaska 1-igłowa, nożyczki, zapalniczka (klucz przyjmuje też maszynę praworamienną). Nożyczkami obcina się nici, a zapalniczką zatapia ich końce - nici syntetyczne po opaleniu się nie prują (wiedza ogólna kaletnicza).

W części „dla ścianki tylnej” zaczynam od zamka kieszonki: przyklejenie taśmy suwakowej do brzegów otworu kieszeni ścianki tylnej. Przyklejenie ustala położenie zamka w otworze, zanim przejdzie pod igłę. Narzędzia do czynności klejowych z Tabeli 2: pędzel, pojemnik na klej, młotek, stół - klej nanosi się pędzlem, a młotkiem dobija zawinięty lub przyklejony brzeg, żeby dobrze przylegał.

Następnie wszycie taśmy suwakowej wraz z podszewką wzdłuż brzegu otworu w kieszeni ścianki tylnej (jednym szwem łączę ściankę, zamek i podszewkę kieszonki) i zszycie boków podszewki kieszeni ścianki tylnej - dopiero wtedy kieszonka jest zamkniętym woreczkiem. Szycie: maszyna płaska 1-igłowa, nożyczki, zapalniczka (klucz przyjmuje też maszynę praworamienną). Nożyczkami obcina się nici, a zapalniczką zatapia ich końce - nici syntetyczne po opaleniu się nie prują (wiedza ogólna kaletnicza).

Etap montażu podszewki zaczyna się od głównego zamka: naklejenie taśmy suwakowej do podszewki ścianki przedniej i tylnej. Wpisuję jedną czynność tak jak w Tabeli 2 - klucz sprawdza narzędzia osobno dla podszewki przedniej i tylnej, a ten wiersz obejmuje obie. Narzędzia do czynności klejowych z Tabeli 2: pędzel, pojemnik na klej, młotek, stół - klej nanosi się pędzlem, a młotkiem dobija zawinięty lub przyklejony brzeg, żeby dobrze przylegał.

Potem przeszycie brzegów taśmy suwakowej z podszewką ścianki przedniej i tylnej - szew trwale łączy zamek z podszewką. Szycie: maszyna płaska 1-igłowa, nożyczki, zapalniczka (klucz przyjmuje też maszynę praworamienną). Nożyczkami obcina się nici, a zapalniczką zatapia ich końce - nici syntetyczne po opaleniu się nie prują (wiedza ogólna kaletnicza).

Na koniec etapu zszycie boków podszewki - powstaje worek podszewki z zamkiem u góry, gotowy do połączenia z wierzchem. Ten sam zestaw narzędzi co przy przeszyciu taśmy (klucz ocenia narzędzia obu wierszy jednym kryterium).

Ostatni etap to montaż wierzchu z uchwytem. Najpierw zawinięcie górnego brzegu ścianki przedniej i tylnej oraz obszycie uchwytu - to jedna pozycja Tabeli 2 i jedno kryterium. W kolumnie 3 wpisuję zestaw, który klucz przypisuje tej pozycji: pędzel, pojemnik na klej, młotek, stół.

⚠️ Rozbieżność w kluczu: pozycja zawiera „obszycie”, a klucz przypisuje jej tylko narzędzia klejowe (bez maszyny do szycia). Na egzaminie punkt daje zestaw z klucza.

Następnie obszycie górnego brzegu ścianki przedniej i tylnej wraz z taśmą suwakową - tym szwem wierzch łączy się z zamkiem (i podszewką, która jest już do niego przyszyta). Szycie: maszyna płaska 1-igłowa, nożyczki, zapalniczka (klucz przyjmuje też maszynę praworamienną). Nożyczkami obcina się nici, a zapalniczką zatapia ich końce - nici syntetyczne po opaleniu się nie prują (wiedza ogólna kaletnicza).

Zszycie ścianki przedniej z tylną z równoczesnym wszyciem uchwytu - uchwyt wkłada się między boczne ścianki i przeszywa jednym szwem 4 mm od krawędzi. Wyrób jest w tym momencie przestrzenny (zszyty z dwóch stron zamka), dlatego wybieram maszynę praworamienną - ma wysunięte ramię, na które nasuwa się wyrób (wiedza ogólna; klucz przyjmuje też maszynę płaską 1-igłową). Do tego nożyczki i zapalniczka.

Kosmetyczkę szyje się na lewej stronie, więc na koniec odwrócenie wyrobu na prawą stronę i zszycie dolnych brzegów podszewki - przez niezszyty dół podszewki przewleka się wierzch na prawą stronę, a potem ten otwór się zamyka. Narzędzia jak w poprzednim wierszu: maszyna praworamienna, nożyczki, zapalniczka. Pozostałe wiersze tabeli zostają puste - klucz ocenia tylko wymienione czynności.