Klientka (30-40 lat, około 176 cm) szuka stylizacji na wieczorne przyjęcia inspirowane modą XX wieku - waha się między latami 20. i Polą Negri a latami 50. i Marilyn Monroe. Ma mały biust, zbyt długą szyję, szerokie ramiona, brak zarysowanej talii, zbyt krótki tułów i długie, zgrabne nogi; włosy czarne do ramion, cera jasna, usta o intensywnej czerwieni, oczy ciemnobrązowe silnie kontrastujące z białkiem. Klucz rozstrzyga wybór na korzyść lat 20.: prosta sukienka z obniżoną talią (fason 6), geometryczny bob z grzywką i przydymiony makijaż oka. Moda lat 20. ukrywała talię i przenosiła akcent na biodra, a lata 50. eksponowały wąską talię, której klientka nie ma - to wiedza ogólna o historii mody, nie dane arkusza.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wypełnia ręcznie karty z arkusza i rysuje na szablonach: kredkami (rysunek żurnalowy, fryzura, makijaż) i ołówkiem (rysunek modelowy). W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a rysunki to proste szkice z tymi elementami, które sprawdza klucz - egzaminator nie ocenia talentu plastycznego, tylko fason, długość, detale i kolory. Elementy dodane w bieżącym kroku mają żółtą otoczkę.
To jedno z możliwych rozwiązań. Klucz wymienia numery z katalogów i cechy rysunku, a opisy i uzasadnienia przyjmuje „lub inne poprawne merytorycznie”, więc liczy się trafność, nie dosłowne brzmienie. Tam, gdzie krok opiera się na ogólnej wiedzy o modzie, typach urody i historii ubioru, jest to w nim zaznaczone.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 30 kryteriów w czterech rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 23 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Rysunki dają 17 z 30 punktów - każdy detal z klucza (stójka, pas na biodrach, plisy, marszczenie, grzywka) to osobny punkt, więc warto je narysować wyraźnie.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.