Klientka (25 lat) uprawia wyczynowo kolarstwo szosowe i idzie na galę Plebiscytu na Najlepszego Sportowca Roku. Zamówienie: spodnium z butami i torebką, mocne skrócenie włosów z fryzurą do kształtu twarzy, intensywniejszy kolor włosów zgodny z typem urody i makijaż wieczorowy: „smokey eyes” trzema kolorami cieni, wyrazista pomadka, modelowanie twarzy bronzerem i rozświetlaczem. Sylwetka: mocno rozbudowane uda, szerokie biodra, wąskie ramiona, wyraźna talia; cera jasna, niebieskawa, oczy ciemnobrązowe z czarną oprawą, włosy popielaty średni brąz; twarz szeroka, okrągła, z pełnymi policzkami.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wypełnia ręcznie karty z arkusza i rysuje na szablonach: kredkami (rysunek żurnalowy, fryzura, makijaż) i ołówkiem (rysunek modelowy). W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a rysunki to proste szkice z tymi elementami, które sprawdza klucz - egzaminator nie ocenia talentu plastycznego, tylko fason, długość, detale i kolory. Elementy dodane w bieżącym kroku mają żółtą otoczkę.
To jedno z możliwych rozwiązań. Klucz wymienia numery z katalogów i cechy rysunku, a opisy i uzasadnienia przyjmuje „lub inne poprawne merytorycznie”, więc liczy się trafność, nie dosłowne brzmienie. Tam, gdzie krok opiera się na ogólnej wiedzy o modzie, typach urody i historii ubioru, jest to w nim zaznaczone.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 38 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 29 punktów - można stracić 9 kryteriów i nadal zdać. Projekt fryzury ma aż 8 kryteriów - za grzywkę, przedziałek, zakrycie oka i pazurki osobno - więc rysunek musi pokazać każdy z tych szczegółów, a nie tylko ogólny kształt.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.