Kamień miedziowy (stop siarczków miedzi i żelaza) przerabia się w konwertorze o pojemności 100 Mg: sprężone powietrze utlenia najpierw żelazo, które z krzemionką przechodzi do żużla, a potem siarczek miedzi Cu₂S - aż zostaje miedź surowa (blister). Trzeba wypełnić kartę technologiczną (liczba kadzi do zawsadowania pieca, przebieg okresów, produkty z zawartością miedzi, parametry), policzyć dobowe i miesięczne zapotrzebowanie na piasek kwarcowy, sporządzić wykaz próbek i dobrać środki ochrony osobistej przy poborze próbek ciekłych produktów.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie do tabel wydrukowanych w arkuszu dobrane wartości, wyniki obliczeń, nazwy operacji i urządzeń oraz parametry procesu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kroki idą za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie tabeli - za kryteriami klucza.
Skąd brać odpowiedzi. Prawie wszystko jest w arkuszu: opis procesu, tabele z danymi (składy chemiczne, udziały, zgary, parametry) i wytyczne działu technologicznego. Obliczenia policzyłem w skrypcie i porównałem z kluczem oceniania CKE; zaokrąglam tak, jak każe arkusz. Wpisy słowne są sprawdzone z tekstem kryteriów klucza. Wzory chemiczne piszę z indeksami dolnymi (Cu₂S) - na egzaminie tak samo, odręcznie.
Datą poboru próbki ma być data uzupełnienia dokumentu - przyjmuję dzień egzaminu, czyli pierwszy dzień części praktycznej w modelu „d” sesji czerwiec 2024 według harmonogramu CKE: 03.06.2024 (klucz tej daty nie ocenia).
To jedno z możliwych rozwiązań: kolejność produktów i środków ochrony jest dowolna, a nazwy klucz przyjmuje w kilku postaciach (np. „miedź blister” albo „miedź surowa”, „piasek” albo „krzemionka”).
Jak liczą się punkty. Klucz ma 24 kryteria w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 18 punktów - można stracić 6 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej punktów (9) daje część I i II karty - wsadowanie, okresy i produkty.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.