Zakład Zieleni Miejskiej ma wyprodukować rozsadę kwiatów sezonowych do obsadzenia trzech okrągłych kwietników po 60 m²: begonia stale kwitnąca i żeniszek meksykański zajmują po ¼ powierzchni każdego kwietnika, a aksamitka rozpierzchła - ½. Rozsady trzeba wyprodukować o 10% więcej (rezerwa gratis dla klienta). Do policzenia są: zapotrzebowanie na rozsadę, ziemia do doniczek docelowych i jej koszt, harmonogram prac dla każdego gatunku oraz wartość sprzedaży rozsady.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie wyniki obliczeń, nazwy nawozów, zabiegów i terminy do tabel wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza.
Trzy rachunki, na których opiera się zadanie. (1) Liczba roślin na 1 m² = 1 : (rozstawa × rozstawa), np. 1 : (0,20 × 0,20) = 25. (2) Rezerwa 10% wchodzi do zapotrzebowania na rozsadę, doniczki i ziemię, ale nie do wartości sprzedaży - klient dostaje ją gratis. (3) Objętość doniczki 0,10 × 0,10 × 0,10 m = 0,001 m³.
Dane. Rozstawy, dawki, ceny, plony i terminy pochodzą z treści zadania i tabel arkusza CKE. Każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Tam, gdzie klucz przyjmuje kilka zapisów, w kroku jest to zaznaczone. Wiedza ogrodnicza spoza arkusza (np. termin cięcia, rozpoznanie szkodnika) jest w kroku nazwana wprost jako wiedza ogólna.
To jedno z możliwych rozwiązań - w harmonogramie terminy można zapisać miesiącem albo liczbą tygodni od wcześniejszego zabiegu.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 28 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 21 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Tabela 1 karmi resztę zadania: suma rozsady z rezerwą to liczba doniczek w tabeli 2, a rozsada bez rezerwy to liczba sztuk w tabeli 5.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.