Drukarnia ma wykonać 5 000 notatników A5: wkład z 50 kartek w kratkę zadrukowanych 1 + 1, okładka przednia 148 × 235 mm zadrukowana 4 + 0 z dwoma przegnieceniami na szerokość grzbietu, okładka tylna A5 z kartonu bez druku; kartki łączy się we wkład i wkład z okładką przez klejenie, pakowanie po 50 szt. Papier: powlekany 150 g/m² B2 (500 × 700 mm) na okładkę, karton 250 g/m² A2 (430 × 610 mm) na okładkę tylną, offsetowy 80 g/m² SRA2 (450 × 640 mm) na wkład; naddatek 4% na druk i 2% na introligatornię, masy zaokrąglone do pełnych kilogramów w górę. Do przygotowania są dwa dokumenty: schemat blokowy procesu technologicznego i karta technologiczna zamówienia.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający rysuje schemat i makietę na czystych stronach arkusza i wypełnia ręcznie wydrukowane karty. W podglądzie karty są odtworzone na stronie: nadruk formularza jest czarny, wpisy zdającego granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Szkice (schemat, makieta) narysowano tak, jak rysuje się je ołówkiem i linijką - makieta jest w skali.
Trzy etapy produkcji. Każda operacja trafia do jednego z etapów: prepress (przygotowanie do druku: kontrola pliku, impozycja, wydruk próbny, formy drukowe), press (narządzanie maszyny i drukowanie nakładu) i postpress (obróbka wykończeniowa i introligatorska, liczenie, pakowanie). Z tego podziału korzystają wszystkie trzy dokumenty: schemat, karta technologiczna i karta kalkulacji.
Rachunek, na którym opiera się całe zadanie. Okładka przednia ma 235 mm, bo do 210 mm notatnika dochodzi 5 mm grzbietu i 20 mm miejsca łączenia z okładką tylną (szkic okładki). Na arkuszu B2 mieszczą się 8 okładek (2 × 235 mm wzdłuż 500 mm, 4 × 148 mm wzdłuż 700 mm), a na kartonie A2 - 8 okładek tylnych A5. Arkusz SRA2 to arkusz A2 (420 × 594 mm) z marginesem technicznym, więc niesie 8 kartek A5, każda zadrukowana z obu stron. Stąd: okładki 5 000 : 8 = 625 arkuszy B2, wkład 5 000 × 50 : 8 = 31 250 arkuszy SRA2, okładki tylne 625 arkuszy A2. Do druku idą oba naddatki (× 1,06), do introligatorni naddatek introligatorski (× 1,02).
Dane i wiedza ogólna. Formaty, nakład, naddatki, ceny i wyposażenie pochodzą z arkusza CKE. Każda liczba (użytki na arkuszu, arkusze netto i z naddatkiem, masa papieru, koszty) jest w skrypcie policzona z danych arkusza i porównana z kluczem oceniania. Nazwy operacji, maszyn i elementów makiety (punktury, pasery, pasek kontrolny, łapki) to terminologia poligraficzna, czyli wiedza ogólna - klucz dopuszcza inne sformułowania merytorycznie poprawne. To jedno z możliwych rozwiązań.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 20 kryteriów w 2 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 15 punktów (75% z 20 zaokrąglone w górę) - można stracić 5 kryteriów i nadal zdać. Schemat blokowy daje punkty za każdą operację z osobna, więc pominięta operacja to jeden punkt, a nie cały rezultat. W karcie liczba arkuszy przenosi się dalej (masa papieru), więc błąd w liczbie użytków na arkuszu potrafi kosztować kilka punktów naraz.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.