Drukarnia ma wykonać 5 000 egz. broszury formatu A5: 32 strony, druk 4 + 4 (CMYK), oprawa zeszytowa (2 zszywki), papier dwustronnie powlekany 90 g/m² w arkuszach SRA1 (640 × 900 mm). Do dyspozycji jest czterokolorowa maszyna offsetowa B1, pełnoformatowa złamywarka i automatyczna linia do oprawy zeszytowej z trójnożem; naddatek 3% na druk i 2% na introligatornię, masa papieru zaokrąglona do pełnych kilogramów w górę, pakowanie po 100 szt. Do przygotowania są trzy dokumenty: schemat blokowy procesu technologicznego, karta technologiczna i karta kalkulacji.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający rysuje schemat i makietę na czystych stronach arkusza i wypełnia ręcznie wydrukowane karty. W podglądzie karty są odtworzone na stronie: nadruk formularza jest czarny, wpisy zdającego granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Szkice (schemat, makieta) narysowano tak, jak rysuje się je ołówkiem i linijką - makieta jest w skali.
Trzy etapy produkcji. Każda operacja trafia do jednego z etapów: prepress (przygotowanie do druku: kontrola pliku, impozycja, wydruk próbny, formy drukowe), press (narządzanie maszyny i drukowanie nakładu) i postpress (obróbka wykończeniowa i introligatorska, liczenie, pakowanie). Z tego podziału korzystają wszystkie trzy dokumenty: schemat, karta technologiczna i karta kalkulacji.
Rachunek, na którym opiera się całe zadanie. SRA1 to arkusz A1 (594 × 841 mm) z marginesem technicznym. Na jednej stronie A1 mieści się 16 stron A5 (4 × 4 = 592 × 840 mm), na obu stronach - 32, czyli cała broszura. Cztery złamy krzyżowe (A1 → A2 → A3 → A4 → A5) robią z arkusza jedną 32-stronicową składkę. Stąd 5 000 arkuszy netto, do druku 5 000 × 1,05 = 5 250, do introligatorni 5 000 × 1,02 = 5 100, masa 5 250 × 0,64 m × 0,9 m × 0,09 kg/m² = 272,16 kg, czyli 273 kg. Form jest 8 (4 kolory na każdą stronę arkusza). Klucz liczy koszty drukowania i złamywania od arkuszy netto - naddatek jest zapłacony w koszcie podłoża.
Dane i wiedza ogólna. Formaty, nakład, naddatki, ceny i wyposażenie pochodzą z arkusza CKE. Każda liczba (użytki na arkuszu, arkusze netto i z naddatkiem, masa papieru, koszty) jest w skrypcie policzona z danych arkusza i porównana z kluczem oceniania. Nazwy operacji, maszyn i elementów makiety (punktury, pasery, pasek kontrolny, łapki) to terminologia poligraficzna, czyli wiedza ogólna - klucz dopuszcza inne sformułowania merytorycznie poprawne. To jedno z możliwych rozwiązań.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 27 kryteriów w 3 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 21 punktów (75% z 27 zaokrąglone w górę) - można stracić 6 kryteriów i nadal zdać. Schemat blokowy daje punkty za każdą operację z osobna, więc pominięta operacja to jeden punkt, a nie cały rezultat. W kartach liczba arkuszy przenosi się dalej (masa papieru, koszt podłoża), więc błąd w liczbie użytków na arkuszu potrafi kosztować kilka punktów naraz.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.