Drukarnia ma wykonać 2 000 kalendarzyków biurowych typu piramidka: użytek 140 × 395 mm przed sklejeniem, druk 1 + 0 farbą PANTONE 7504 C, 4 bigi, klejenie w główce (ręcznie, klejem CR), karton jednostronnie powlekany 280 g/m² w arkuszach B2 (700 × 500 mm). Do dyspozycji jest jednokolorowa maszyna offsetowa B2 i półformatowe maszyny introligatorskie; bigowanie pojedynczym użytkiem, naddatek 3% na druk i 2% na introligatornię, pakowanie po 50 szt. Do przygotowania są trzy dokumenty: schemat blokowy procesu, makieta impozycyjna i karta technologiczna.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający rysuje schemat i makietę na czystych stronach arkusza i wypełnia ręcznie wydrukowane karty. W podglądzie karty są odtworzone na stronie: nadruk formularza jest czarny, wpisy zdającego granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Szkice (schemat, makieta) narysowano tak, jak rysuje się je ołówkiem i linijką - makieta jest w skali.
Trzy etapy produkcji. Każda operacja trafia do jednego z etapów: prepress (przygotowanie do druku: kontrola pliku, impozycja, wydruk próbny, formy drukowe), press (narządzanie maszyny i drukowanie nakładu) i postpress (obróbka wykończeniowa i introligatorska, liczenie, pakowanie). Z tego podziału korzystają wszystkie trzy dokumenty: schemat, karta technologiczna i karta kalkulacji.
Rachunek, na którym opiera się całe zadanie. Użytek ze spadami (3 mm z każdej strony) ma 146 × 401 mm. Na arkuszu B2 stawiam 4 użytki pionowo obok siebie: 4 × 146 = 584 mm wzdłuż 700 mm, 401 mm wzdłuż 500 mm - zostaje miejsce na łapki, pasek kontrolny i punktury. Ułożone poziomo zmieściłyby się tylko trzy. 2 000 : 4 = 500 arkuszy netto, do druku 500 × 1,05 = 525, do introligatorni 500 × 1,02 = 510. Masa: 525 × 0,7 m × 0,5 m × 0,28 kg/m² = 51,45 kg. Jeden kolor na jednej stronie to 1 forma. Położenie bigów wynika ze szkicu pomocniczego: od pola klejenia 15 mm, 160 mm, 30 mm i 30 mm, czyli 160, 190, 220 i 380 mm od drugiego końca użytku.
Dane i wiedza ogólna. Formaty, nakład, naddatki, ceny i wyposażenie pochodzą z arkusza CKE. Każda liczba (użytki na arkuszu, arkusze netto i z naddatkiem, masa papieru, koszty) jest w skrypcie policzona z danych arkusza i porównana z kluczem oceniania. Nazwy operacji, maszyn i elementów makiety (punktury, pasery, pasek kontrolny, łapki) to terminologia poligraficzna, czyli wiedza ogólna - klucz dopuszcza inne sformułowania merytorycznie poprawne. To jedno z możliwych rozwiązań.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 30 kryteriów w 3 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 23 punkty (75% z 30 zaokrąglone w górę) - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Schemat blokowy daje punkty za każdą operację z osobna, więc pominięta operacja to jeden punkt, a nie cały rezultat. W kartach liczba arkuszy przenosi się dalej (masa papieru, koszt podłoża), więc błąd w liczbie użytków na arkuszu potrafi kosztować kilka punktów naraz.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.