Drukarnia ma wykonać 10 000 afiszy o wymiarach 297 × 420 mm (A3), zadrukowanych jednostronnie i wielobarwnie, na papierze dwustronnie powlekanym 130-170 g/m², z pakowaniem po 250 szt. i naddatkiem 3% na podłoże. Maszyny, materiały i ceny trzeba wybrać z wykazów w arkuszu. Do przygotowania są trzy dokumenty: schemat blokowy procesów poligraficznych, karta technologiczna (maszyny i materiały w działach prepress, press, postpress) i karta kalkulacji.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający rysuje schemat i makietę na czystych stronach arkusza i wypełnia ręcznie wydrukowane karty. W podglądzie karty są odtworzone na stronie: nadruk formularza jest czarny, wpisy zdającego granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Szkice (schemat, makieta) narysowano tak, jak rysuje się je ołówkiem i linijką - makieta jest w skali.
Trzy etapy produkcji. Każda operacja trafia do jednego z etapów: prepress (przygotowanie do druku: kontrola pliku, impozycja, wydruk próbny, formy drukowe), press (narządzanie maszyny i drukowanie nakładu) i postpress (obróbka wykończeniowa i introligatorska, liczenie, pakowanie). Z tego podziału korzystają wszystkie trzy dokumenty: schemat, karta technologiczna i karta kalkulacji.
Rachunek, na którym opiera się całe zadanie. Z wykazu materiałów pasuje tylko papier dwustronnie powlekany B2 (700 × 500 mm) 150 g/m² - druga gramatura, 115 g/m², jest poza przedziałem 130-170. Na arkuszu B2 mieszczą się 2 afisze A3 (2 × 297 = 594 mm wzdłuż 700 mm, 420 mm wzdłuż 500 mm), więc 10 000 afiszy to 5 000 arkuszy netto, a z naddatkiem 3% 5 150. Masa: 5 150 × 0,7 m × 0,5 m × 0,15 kg/m² = 270,375 kg, czyli 271 kg (karta każe zaokrąglać kilogramy w górę). Druk 4 + 0 to 4 formy i 4 kolory na jednym przejściu przez czterokolorową maszynę B2.
Dane i wiedza ogólna. Formaty, nakład, naddatki, ceny i wyposażenie pochodzą z arkusza CKE. Każda liczba (użytki na arkuszu, arkusze netto i z naddatkiem, masa papieru, koszty) jest w skrypcie policzona z danych arkusza i porównana z kluczem oceniania. Nazwy operacji, maszyn i elementów makiety (punktury, pasery, pasek kontrolny, łapki) to terminologia poligraficzna, czyli wiedza ogólna - klucz dopuszcza inne sformułowania merytorycznie poprawne. To jedno z możliwych rozwiązań.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 27 kryteriów w 3 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 21 punktów (75% z 27 zaokrąglone w górę) - można stracić 6 kryteriów i nadal zdać. Schemat blokowy daje punkty za każdą operację z osobna, więc pominięta operacja to jeden punkt, a nie cały rezultat. W kartach liczba arkuszy przenosi się dalej (masa papieru, koszt podłoża), więc błąd w liczbie użytków na arkuszu potrafi kosztować kilka punktów naraz.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.