Rozwiązanie krok po kroku: Kampania VibeBoost gadżetów elektronicznych

Folder z formularzami rozpakowuje się hasłem podanym w arkuszu (EraElektroniki). W środku są trzy pliki: plan_kampanii_formularz.doc, budzet_formularz.xls i intensywnosc_formularz.doc.

Najpierw warto utworzyć na pulpicie folder wynikowy (na egzaminie nazwany numerem PESEL, w tym rozwiązaniu - Bartosz Bryniarski) i od razu zapisywać do niego kopie formularzy pod docelowymi nazwami. Dokumenty tworzą łańcuch:

1. plan kampanii - wybór stacji i liczba emisji,
2. budżet - korzysta z liczby emisji i wybranych stacji z planu,
3. intensywność - liczona z danych badania reklamy (tabela 4), niezależna od budżetu.

Dlatego kolejność plan -> budżet -> intensywność jest najbezpieczniejsza.

Nazwę przepisuje się dokładnie z treści zadania: VibeBoost: Nowa Era Gadżetów Elektronicznych. Formularz otwiera się w Wordzie i pisze w prawej kolumnie tabeli, nie zmieniając układu ani szerokości komórek.

Kampania idzie w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych i w internecie, więc jej zasięg jest ogólnopolski. Zasięg kampanii to obszar, na którym dociera przekaz, a nie wartość procentowa z tabeli 1.

Cele są zapisane w treści zadania w jednym zdaniu - trzeba wymienić wszystkie trzy:

• poinformowanie klientów o nowych produktach (cel informacyjny),
• zwiększenie zaufania konsumentów (cel wizerunkowy),
• zachęcenie do zakupu (cel sprzedażowy).

Wpis: „poinformowanie klientów o nowych produktach, zwiększenie zaufania konsumentów do marki i zachęcenie młodych odbiorców do zakupu gadżetów”. Klucz dopuszcza inne brzmienie, ale każdy z trzech celów musi się w nim znaleźć. Konkursy i eventy online to narzędzia promocji, a nie cele.

Grupa docelowa to odbiorcy, do których kierowany jest przekaz: młodzież w wieku od 16 do 25 lat. Ten sam przedział wieku ma kolumna AMR w tabeli 1 - dlatego to ona służy później do wyboru stacji dla sponsoringu.

Trzy tygodnie od 1 kwietnia to 21 dni: od 1 do 21 kwietnia - tyle samo kolumn ma harmonogram w formularzu. Wpis: 3 tygodnie (od 1 kwietnia do 21 kwietnia). Klucz uznaje zarówno „3 tygodnie”, jak i zakres dat.

Z tabeli 1 trzeba odrzucić stacje regionalne, a z ogólnopolskich wybrać dwie o najwyższym zasięgu (nie AMR):

• TV1: regionalny, zasięg 12%
• TV2: ogólnopolski, zasięg 20%
• TV3: regionalny, zasięg 9%
• TV4: ogólnopolski, zasięg 8%
• TV5: ogólnopolski, zasięg 5%
• TV6: ogólnopolski, zasięg 19%

TV1 ma zasięg 12%, ale jest regionalna, więc odpada mimo wysokiego wyniku. Najwyższy zasięg wśród ogólnopolskich ma TV2 (20%) - to I stacja. W niej wg wytycznych będzie emitowany spot 30″ dwa razy dziennie.

Drugi najwyższy zasięg wśród stacji ogólnopolskich ma TV6 (19%); kolejna, TV4, ma tylko 8%. W TV6 będzie emitowany spot 20″ raz dziennie.

Spot 30″ jest emitowany w TV2 dwa razy dziennie, siedem dni w tygodniu - w każdej z 21 komórek dni wpisuje się 2, także w soboty i niedziele (zaznaczone w formularzu na czerwono).

Liczba emisji: 2 emisje × 21 dni = 42.

Spot 20″ leci w TV6 raz dziennie: w każdej komórce dnia 1, a liczba emisji 1 × 21 = 21. Po tym kroku plan jest kompletny - zostaje tylko zapis do PDF (etap „Zapis i oddanie pracy”).

Formularz budzet_formularz.xls otwiera się w Excelu i od razu zapisuje jako budzet w folderze wynikowym (XLS albo XLSX).

Zanim padnie pierwsza liczba, warto ustawić format wszystkich komórek z kwotami (zaznaczone na zielono): zaznaczenie z klawiszem Ctrl, potem Ctrl+1 -> Liczbowe -> Walutowe, 2 miejsca dziesiętne, symbol zł. Excel zaokrągla wyświetlaną wartość matematycznie, a w komórce zostaje pełna liczba - dlatego formatuje się, a nie zaokrągla ręcznie.

Kryterium R.3.10 sprawdza wszystkie kwoty w pliku, więc jedno pole zostawione w formacie ogólnym („90000”) kosztuje punkt. Liczby emisji i mnożniki to nie kwoty - zostają w formacie ogólnym.

Koszt produkcji płaci się raz za każdy spot, niezależnie od liczby emisji: C8 = 90 000,00 zł, C9 = 60 000,00 zł. To dane wejściowe, więc wpisuje się je jako liczby (90000), a format walutowy dokłada „,00 zł”.

Liczby emisji przenosi się z kolumny „Liczba emisji” planu kampanii: spot 30″ - 42, spot 20″ - 21. To liczby sztuk, nie kwoty - format ogólny.

Z tabeli 2 bierze się cenę emisji w stacji, w której dany spot jest emitowany: spot 30″ w TV2 - 20 500,00 zł, spot 20″ w TV6 - 20 000,00 zł. Ceny w tabeli dotyczą spotu bazowego 30″; dla innej długości koryguje się je mnożnikiem w kolejnej kolumnie.

Tabela 3 podaje mnożnik ceny dla długości spotu: 30 sekund - 1, 20 sekund - 0,8. Spot 30″ jest bazą (mnożnik 1), krótszy spot jest tańszy.

Cena netto emisji × mnożnik, formułą:

• G8: =E8*F8 -> 20 500,00 × 1 = 20 500,00 zł,
• G9: =E9*F9 -> 20 000,00 × 0,8 = 16 000,00 zł.

Formułę z G8 wystarczy skopiować w dół (uchwyt wypełnienia) - adresy przesuną się na wiersz 9.

Liczba emisji × cena po mnożniku: H8 =D8*G8 -> 42 × 20 500,00 = 861 000,00 zł, H9 =D9*G9 -> 21 × 16 000,00 = 336 000,00 zł.

Nagłówek podpowiada formułę: [1+6]. I8 =C8+H8 -> 951 000,00 zł, I9 =C9+H9 -> 396 000,00 zł.

Suma kosztów produkcji: C10 =SUMA(C8:C9) -> 150 000,00 zł. W polskim Excelu funkcja nazywa się SUMA (w angielskim SUM), a argumenty oddziela się średnikiem.

Suma wartości emisji: H10 =SUMA(H8:H9) -> 1 197 000,00 zł. Komórki D10-G10 są w formularzu przekreślone - sumowanie liczby emisji czy cen nie ma sensu.

I10 =SUMA(I8:I9) -> 1 347 000,00 zł. Kontrola: tyle samo daje C10 + H10 (150 000,00 + 1 197 000,00). Ta kwota przejdzie do tabeli „Wartość kampanii”.

W harmonogramie planu kampanii soboty to 6, 13, 20 kwietnia (kolumny zaznaczone na czerwono). Program emitowany raz w tygodniu przez 3 tygodnie daje 3 emisje.

Wybiera się jedną z dwóch stacji z planu: TV2 ma AMR 18%, TV6 - 15%. Wyższe AMR ma TV2, więc z tabeli 2 bierze się cenę sponsoringu jednej emisji programu: 70 000,00 zł.

F15 =C15*D15 -> 3 × 70 000,00 = 210 000,00 zł. Komórki D15:E15 i F15:G15 są scalone - formułę wpisuje się w scaloną komórkę, a odwołuje do jej pierwszego adresu (D15).

Wartości przenosi się odwołaniem, nie przepisuje: B21 =I10 (produkcja i emisja, 1 347 000,00 zł), C21 =F15 (sponsoring, 210 000,00 zł). Dzięki temu poprawka w górnych tabelach sama zmienia wartość kampanii.

Nagłówek [11+12]: D21 =B21+C21 -> 1 557 000,00 zł. To wartość netto zamówienia, od której zależy rabat.

Wartość netto 1 557 000,00 zł przekracza 1 000 000 zł, więc rabat wynosi 10%. Można wpisać 10% ręcznie, ale formuła warunkowa robi to sama: F21 =JEŻELI(D21>1000000;10%;0) (w angielskim Excelu IF i przecinki). Format komórki - procentowy.

G21 =D21*F21 -> 1 557 000,00 × 10% = 155 700,00 zł. Jeśli stawka jest wpisana jako liczba 10 (bez procentu), formuła musi mieć postać =D21*F21/100.

H21 =D21-G21 -> 1 401 300,00 zł. Od tej kwoty liczy się VAT - rabat obniża podstawę opodatkowania.

Uwaga pod tabelą 2: VAT 23%. Wpis 23% w formacie procentowym (Excel przechowuje 0,23).

J21 =H21*I21 -> 1 401 300,00 × 23% = 322 299,00 zł.

K21 =H21+J21 -> 1 723 599,00 zł. To kwota, którą zleceniodawca zapłaci agencji za całą kampanię.

Skrót Ctrl+~ (klawisz z tyldą pod Esc; w menu: Formuły -> Pokaż formuły) przełącza arkusz w widok formuł - tak jak w podglądzie. Egzaminator sprawdza w ten sposób R.3.9: kolumny 13, 15, 16, 18 i 19 muszą zawierać formuły, nie przepisane liczby.

W tym rozwiązaniu formuły mają też kolumny 5-7, sumy RAZEM, sponsoring i przeniesienia - wytyczne każą liczyć w arkuszu z użyciem formuł, więc to dobry nawyk na każdym arkuszu z budżetem. Ponowne Ctrl+~ wraca do widoku wartości. Po kontroli plik trzeba zapisać (Ctrl+S).

Formularz intensywnosc_formularz.doc ma już nadrukowane dane z tabeli 4 i wzór. Zasięg to odsetek grupy docelowej, który zetknął się z reklamą przynajmniej raz:

zasięg = 10 000 : 100 000 × 100% = 10%.

Nagłówek tabeli 4 w arkuszu mówi „Stacja radiowa”, ale wiersze dotyczą stacji telewizyjnych wybranych do kampanii - liczy się to, co jest w wierszach i w formularzu.

12 000 : 100 000 × 100% = 12%. Klucz przyjmuje zapis 12%, 12 albo 0,12 - ważne, żeby obie stacje były zapisane tak samo.

GRP (Gross Rating Point) to suma kontaktów z reklamą w punktach procentowych grupy docelowej - wzór w formularzu: zasięg × częstotliwość kontaktów.

I stacja: 10 × 5 = 50. Zasięg bierze się w punktach procentowych (10, nie 0,1) - wtedy GRP wychodzi w zwykłej skali, w której 100 GRP oznacza tyle kontaktów, ile osób liczy grupa docelowa.

12 × 10 = 120. Druga stacja ma większy zasięg i dwa razy większą częstotliwość, dlatego jej GRP jest ponad dwa razy wyższy.

Intensywność całej kampanii to suma GRP stacji: 50 + 120 = 170 GRP. Oznacza to średnio 1,7 kontaktu z reklamą na osobę z grupy docelowej. Komórka obejmuje obie kolumny - wynik jest jeden dla całej kampanii.

W Wordzie: Plik -> Zapisz jako -> typ PDF, nazwa plan_kampanii, folder wynikowy (na egzaminie numer PESEL, tu Bartosz Bryniarski).

Przed zapisem trzeba sprawdzić w Układ -> Orientacja, że strona jest pozioma, a cały formularz mieści się na jednej stronie (podgląd wydruku Ctrl+P). Jeśli harmonogram przechodzi na drugą stronę, zmniejsza się krój w tabeli albo marginesy - nie usuwa się kolumn formularza.

Budżet zostaje w arkuszu kalkulacyjnym - Plik -> Zapisz jako, typ „Skoroszyt programu Excel” (XLSX) albo „Excel 97-2003” (XLS), nazwa budzet. Nie zapisuje się go do PDF: egzaminator musi zobaczyć formuły w komórkach (R.3.9).

Formularz intensywności jest już pionowy - wystarczy Plik -> Zapisz jako -> PDF, nazwa intensywnosc (bez polskich znaków, tak jak w arkuszu). Warto otworzyć gotowy PDF i sprawdzić, że wyniki są widoczne i mieszczą się na jednej stronie.

W folderze wynikowym muszą być trzy pliki: plan_kampanii.pdf, budzet.xls (albo .xlsx) i intensywnosc.pdf. Na egzaminie folder nazywa się numerem PESEL - w tym rozwiązaniu w tym miejscu jest Bartosz Bryniarski.

Folder nagrywa się na płytę, a potem na stanowisku kontrolnym otwiera każdy plik z płyty. Kopie robocze formularzy (pliki .doc z wpisami) mogą zostać w folderze, ale oceniane są pliki o nazwach z arkusza.