Rozwiązanie krok po kroku: Szczotki rozrusznika i nastawy rozsiewacza nawozów

Ciągnik stoi na poziomym podłożu, silnik jest wyłączony i zimny. Poziom cieczy sprawdza się w zbiorniku wyrównawczym (znaki MIN i MAX) - korka chłodnicy nie odkręca się przy gorącym silniku. Poziom jest między znakami - znak w kolumnie prawidłowy, kolumna czynności zostaje pusta.

Bagnet wyciera się czyściwem, wsuwa do oporu i wyjmuje ponownie - ślad oleju musi być między znakami minimum i maksimum. Poziom jest w normie - prawidłowy.

Po włączeniu zapłonu sprawdza się po kolei światła pozycyjne, mijania, drogowe, STOP, kierunkowskazy (lewe i prawe) i światła awaryjne - najwygodniej z drugą osobą albo obchodząc ciągnik. W lampie tylnej lewej nie świeci światło pozycyjne ani kierunkowskaz - znak w kolumnie nieprawidłowy, a w kolumnie czynności: wymienić żarówkę w lampie tylnej lewej światła pozycyjnego i kierunkowskazu.

Poziom płynu odczytuje się na przezroczystym zbiorniczku pompy hamulcowej (znaki MIN i MAX), bez odkręcania korka - płyn hamulcowy chłonie wilgoć z powietrza. Poziom jest w normie - prawidłowy.

Ciśnienie mierzy się manometrem we wszystkich kołach i porównuje z wartością z instrukcji obsługi ciągnika ze stanowiska. W tylnym lewym kole ciśnienie jest za niskie - znak w kolumnie nieprawidłowy, a w kolumnie czynności: uzupełnić ciśnienie w tylnym lewym kole (klucz przyjmuje też inny zwrot o tym samym znaczeniu).

Przed naprawą wyłącza się zapłon, a ciągnik zabezpiecza hamulcem postojowym. Z lampy tylnej lewej zdejmuje się klosz, wyjmuje przepalone żarówki światła pozycyjnego i kierunkowskazu i wkłada nowe o tym samym oznaczeniu i mocy (zapisanym na trzonku starej żarówki albo w instrukcji ciągnika). Klosz przykręca się z uszczelką, a potem przy włączonym zapłonie sprawdza obie funkcje lampy.

Tylne lewe koło dopompowuje się do ciśnienia z instrukcji obsługi ciągnika i sprawdza manometrem po odkręceniu końcówki sprężarki. Klucz nie ocenia osobno dopompowania koła, ale wpis z tabeli 1 zapowiada tę czynność, a arkusz każe wykonać regulacje wynikające z kontroli. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Rozrusznik mocuje się stabilnie (w imadle ze szczękami ochronnymi), odkręca pokrywę tylną (szczotek) i wyjmuje zużyte szczotki - odchyla się sprężyny dociskowe i odlutowuje albo odkręca przewody szczotek, zależnie od konstrukcji. Przed założeniem nowych oczyszcza się komutator z pyłu węglowego i nalotu (czysta szmatka, w razie potrzeby drobny papier ścierny, nigdy pilnik). Nowe szczotki wkłada się w szczotkotrzymacze i sprawdza, czy przesuwają się swobodnie, a sprężyny dociskają je całą powierzchnią do komutatora. Na tym etapie zgłasza się zakończenie montażu szczotek przez podniesienie ręki - egzaminator ogląda je przed zamknięciem pokrywy. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Po sprawdzeniu przez egzaminatora zakłada się pokrywę tylną tak, żeby szczotki nie wysunęły się ze szczotkotrzymaczy (przy części konstrukcji przytrzymuje się je sprężynami albo kawałkiem drutu wyjmowanym po nasunięciu pokrywy), i dokręca śruby ściągające równomiernie, na krzyż. Na koniec wałek rozrusznika obraca się ręką - musi chodzić lekko, bez zacięć. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Ciągnik cofa się do rozsiewacza tak, żeby końcówki cięgieł dolnych trafiły na sworznie ramy. Przy łączeniu silnik jest wyłączony, ciągnik zahamowany, a między ciągnikiem a maszyną nikt nie stoi. Najpierw łączy się cięgła dolne, potem łącznik górny, a wszystkie sworznie zabezpiecza przetyczkami. Wał przegubowo-teleskopowy zakłada się na końcówkę WOM ciągnika aż do zatrzaśnięcia zatrzasku, a osłony wału zabezpiecza łańcuszkami przed obracaniem (zaczepionymi o nieruchome elementy ciągnika i maszyny). To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Rozsiewacz unosi się podnośnikiem na wysokość pracy podaną w instrukcji rozsiewacza (zwykle mierzoną od podłoża do tarcz wysiewających) i poziomuje w płaszczyźnie podłużnej długością łącznika górnego oraz w płaszczyźnie poprzecznej wieszakiem prawego cięgła dolnego. Rama, a z nią tarcze, mają być równoległe do podłoża - pochylenie zmienia rozkład nawozu na szerokości roboczej. Poziom sprawdza się poziomicą albo pomiarem odległości ramy od podłoża po obu stronach. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Dawkę podaje arkusz: 120 kg/ha superfosfatu. Wpisuje się samą liczbę, bo jednostka jest w nagłówku wiersza. Od tej dawki zależą wszystkie kolejne nastawy z tabeli wysiewu w instrukcji rozsiewacza.

W instrukcji rozsiewacza ze stanowiska jest tabela wysiewu: dla danego nawozu (superfosfat), dawki 120 kg/ha, prędkości jazdy i szerokości roboczej podaje numer pozycji dźwigni (zasuwy) dozującej. Ten numer ustawia się na skali dźwigni i wpisuje do tabeli. Wartość zależy od modelu rozsiewacza, dlatego w rozwiązaniu jest opis miejsca.

Prędkość bierze się z tej samej tabeli wysiewu - jest jednym z jej parametrów wejściowych. Pozycja dźwigni dobrana dla jednej prędkości daje inną dawkę przy innej, więc wpis musi być spójny z wierszem 2.

Szerokość roboczą podaje instrukcja rozsiewacza (dla danego nawozu i ustawienia łopatek tarcz) - klucz przyjmuje wartość zgodną z dokumentacją na stanowisku. Wpisuje się ją w metrach.

Wpisuje się wysokość, na jaką rozsiewacz został ustawiony przy poziomowaniu - zgodną z instrukcją obsługi rozsiewacza, w metrach. Ta sama wartość musi być widoczna na zawieszonej maszynie.

Agregat odstawia się na wskazane miejsce postoju, opuszcza rozsiewacz na podłoże (albo podpory), wyłącza silnik i zaciąga hamulec postojowy. Rozłącza się w kolejności odwrotnej do łączenia: wał WOM, łącznik górny, cięgła dolne. Narzędzia i przyrządy wracają na miejsce, a czyściwo do pojemnika na odpady. Klucz nie ma tu osobnego kryterium. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.