Rozwiązanie krok po kroku: Łożyska koła i drążek kierowniczy ciągnika

Ciągnik stoi na równym, twardym podłożu z wyłączonym silnikiem i zaciągniętym hamulcem postojowym, a pod koła tylne podkłada się kliny z obu stron - przednie koło za chwilę zawiśnie w powietrzu i hamulec postojowy (działający na koła tylne) nie może być jedynym zabezpieczeniem. Przed podniesieniem lekko luzuje się nakrętki koła.

Podnośnik ustawia się pod przednią osią w miejscu wskazanym w instrukcji ciągnika (nie pod miską olejową ani pod drążkiem kierowniczym) i unosi oś, aż koło oderwie się od podłoża. Zaraz potem oś opiera się na podstawce warsztatowej - pod podniesionym ciągnikiem nie pracuje się na samym podnośniku. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Po zdjęciu koła zdejmuje się pokrywę piasty, wyjmuje zawleczkę, odkręca nakrętkę koronową i zsuwa piastę z czopa zwrotnicy razem z łożyskami. Pierścienie zewnętrzne łożysk wybija się z piasty wybijakiem (albo wyciska ściągaczem), a pierścień wewnętrzny osadzony na czopie ściąga się ściągaczem do łożysk - nie młotkiem prosto w koszyk. Nowe pierścienie wciska się prasą albo przez tuleję o średnicy pierścienia, równo, do oporu. Wnętrze piasty i czop czyści się ze starego smaru.

Nowe łożyska przed montażem wypełnia się nowym smarem (wciskanym w koszyk z rolkami, aż wyjdzie z drugiej strony), a do piasty kładzie się smar według instrukcji ciągnika. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Piastę nasuwa się na czop i dokręca nakrętkę koronową, jednocześnie obracając piastę - łożyska się układają. Potem nakrętkę cofa się do najbliższego wycięcia, przez które przejdzie nowa zawleczka, tak żeby piasta obracała się lekko i bez wyczuwalnego luzu przy szarpaniu kołem w pionie (dokładną procedurę i moment podaje instrukcja ciągnika). Zakłada się pokrywę piasty, wyciera smar z piasty, obręczy i opony, montuje koło i dokręca nakrętki na krzyż.

Gotowość do opuszczenia koła zgłasza się podniesieniem ręki - egzaminator sprawdza wtedy obrót koła i luz. Dopiero po zgodzie zdejmuje się podstawkę i opuszcza oś podnośnikiem, a nakrętki koła dokręca do końca momentem z instrukcji. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Przy zwrotnicy wyjmuje się zawleczkę i odkręca nakrętkę koronową sworznia kulistego, a sworzeń wyciska z ramienia zwrotnicy ściągaczem do sworzni kulistych (uderzanie młotkiem w gwint niszczy sworzeń i ramię). Przed wykręceniem starej końcówki z drążka luzuje się przeciwnakrętkę (albo opaskę zaciskową) i liczy obroty - nowa końcówka wkręcona tyle samo da zbieżność zbliżoną do wyjściowej, którą potem i tak się reguluje.

Nową końcówkę wkręca się w drążek, osadza sworzeń w ramieniu zwrotnicy, dokręca nakrętkę koronową i zabezpiecza ją nową zawleczką - przy próbie poruszania końcówką nie może być wyczuwalnego luzu. Na koniec, po regulacji zbieżności, dokręca się przeciwnakrętkę (opaskę), która blokuje drążek przed samoczynnym przekręceniem. Klucze dobiera się do nakrętek, bez przedłużania rurą. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Zbieżność mierzy się na kołach z właściwym ciśnieniem - koło z niedopompowaną oponą ma mniejszy promień i zafałszowuje pomiar. Manometrem sprawdza się oba koła przednie i doprowadza ciśnienie do wartości dla prac transportowych z instrukcji obsługi ciągnika. Klucz dopuszcza odchylenie do 5% od tej wartości. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Ciągnik stoi na równym podłożu z kołami ustawionymi do jazdy na wprost. Na obręczach (albo bokach opon) obu kół zaznacza się kredą punkty pomiaru z przodu kół, na wysokości osi, w miejscu wskazanym w instrukcji ciągnika. Przyrządem do pomiaru zbieżności (przymiarem teleskopowym) mierzy się odległość między punktami z przodu.

Potem ciągnik przetacza się tak, żeby te same punkty znalazły się z tyłu kół, znów na wysokości osi, i mierzy odległość z tyłu. Zbieżność to różnica: odległość z tyłu minus odległość z przodu - wynik porównuje się z wartością w instrukcji ciągnika. Pomiar w tych samych punktach eliminuje wpływ bicia obręczy. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Zbieżność reguluje się długością drążka (drążków) kierowniczych zgodnie z instrukcją ciągnika: przy dwóch drążkach - po równo z obu stron, żeby kierownica została na wprost. Po każdej zmianie długości pomiar się powtarza (przetoczenie, pomiar z przodu i z tyłu), aż wynik mieści się w wartości z instrukcji. Na koniec dokręca się przeciwnakrętki drążków. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.

Pasek ogląda się na wyłączonym silniku: pęknięcia, rozwarstwienia, wyświecone boki; ugięcie pod naciskiem kciuka porównuje się z instrukcją. Olej - wskaźnikiem (wyjąć, wytrzeć, włożyć, odczytać). W obu wierszach stan jest właściwy: X w kolumnie Stan prawidłowy.

Poziom płynu na zimnym silniku jest poniżej znaku MIN zbiornika wyrównawczego. Płyn tego samego rodzaju dolewa się do właściwego poziomu, a w tabeli: X w kolumnie Stan nieprawidłowy i w kolumnie podjętych działań - płyn został uzupełniony.

Zaciski akumulatora: czyste, bez nalotu siarczanów, dokręcone (nie dają się obrócić ręką). Układ paliwowy: przewody bez pęknięć i przetarć, złącza suche. Światła mijania i drogowe włącza się po kolei i sprawdza przed ciągnikiem. We wszystkich czterech wierszach X w kolumnie Stan prawidłowy.

Po włączeniu kierunkowskazów (lewego, prawego i świateł awaryjnych) jedna lampa nie świeci, a kontrolka miga szybciej - typowy objaw przepalonej żarówki. Żarówkę wymienia się na nową tego samego typu i sprawdza działanie. W tabeli: X w kolumnie Stan nieprawidłowy i wpis: wymieniono żarówkę świateł kierunkowskazów.

W czasie pracy części i narzędzia leżą na wózku albo macie, a nie na podłodze pod ciągnikiem; rozlany smar i płyn wyciera się na bieżąco. Po zakończeniu wszystkie narzędzia wracają na swoje miejsca, a wymienione części (stare łożyska, końcówka drążka, zawleczki, przepalona żarówka) trafiają do pojemnika na zużyte części. To praktyka zawodu - klucz ocenia efekt i przebieg, nie słowa opisu.