Pasieka stacjonarna ma wykorzystać pożytki w zasięgu 2 km. Trzeba policzyć zasoby miodowe roślin z okolicy (wydajności z tabeli 2 arkusza), wziąć 55% tego, co pszczoły realnie zbiorą, ustalić, ile rodzin utrzyma baza przy rocznym zużyciu z tabeli 1 i produkcji 30 kg miodu z rodziny, a potem rozplanować pasieczysko na mapie z arkusza.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie czynności, terminy, nazwy sprzętu i wyniki obliczeń do tabel i schematów wydrukowanych w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel i rysunków w arkuszu, a w obrębie jednej tabeli - za kryteriami klucza. Wpisy w wierszach, których klucz nie ocenia, i obliczenia w miejscu „niepodlegającym ocenie” są w krokach wyraźnie oznaczone.
Mapa. Odległości na planie są mierzone podziałką z arkusza (40 m), a wynik sprawdzony w skrypcie: najbliższy ul stoi około 56 m od głównej arterii i około 15 m od drogi wewnętrznej, rzędy co około 4,2 m. Zasady rozstawienia (odległości od dróg, żywopłot, poidło przy ulach, topiarka w słońcu) to wiedza ogólna, wymieniona w kluczu.
Dane. Wszystkie liczby pochodzą z opisu zadania i tabel arkusza CKE. Każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Tam, gdzie klucz przyjmuje kilka zapisów, w kroku jest to zaznaczone.
To jedno z możliwych rozwiązań: inne rozmieszczenie pasieczyska też zdobywa punkty, jeśli zachowuje odległości i zasady z klucza.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 28 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 21 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej punktów daje plan pasieczyska (10).
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.