Rozwiązanie krok po kroku: Kiślica i poplon gorczycy

Kiślica to bakteryjna choroba czerwiu, a jej zarazki przenoszą się z pokarmem i plastrami. Dlatego fałsz przy podkarmianiu miodem z pasieki (miód z chorej rodziny roznosi zarazki) i przy wyrównywaniu siły rodzin plastrami z czerwiem (przenosi chory czerw do zdrowych rodzin). Prawda przy tworzeniu młodych rodzin metodą sztucznego roju - pszczoły trafiają na nowe plastry bez starego czerwiu. Uzasadnienia to ogólna wiedza o chorobach czerwiu.

Prawda przy poszerzaniu miodni tylko węzą - świeży wosk nie niesie zarazków. Fałsz przy ograniczaniu wymiany plastrów: w profilaktyce plastry wymienia się regularnie, bo w starych zostają zarodniki i resztki czerwiu. Prawda przy ograniczeniu obiegu plastrów do jednej pasieki - plastry z obcych pasiek to ryzyko zawleczenia choroby.

Fałsz przy luźnym gnieździe - czerw w wychłodzonym, luźnym gnieździe jest gorzej ogrzany i karmiony, a to sprzyja kiślicy; gniazdo trzyma się ciasno. Prawda przy zapobieganiu rabunkom (rabujące pszczoły przenoszą miód z chorych rodzin). Fałsz przy poszerzaniu gniazd plastrami z pokarmem - jak przy wyrównywaniu siły, to przenoszenie plastrów. Prawda przy odkażaniu uli i sprzętu.

Tabela dzieli objawy na dwie postacie. Przy czerwiu otwartym (kiślica kwaśna) klucz punktuje cztery objawy: wygląd larwy (matowa, prześwitujące tchawki i kremowożółte skupiska bakterii w jelicie), zmianę barwy ciała od żółtej po ciemnobrązową, obumarły czerw w komórkach i kwaśny zapach octu. Dwa wolne wiersze tej części zostają puste. Opisy objawów to wiedza z chorób pszczół, zapisana tak, jak przyjmuje ją klucz.

Przy czerwiu zasklepionym pierwsze objawy widać na zasklepie: wieczka są ciemne i zapadnięte, a pszczoły wygryzają w nich otworki. Pod zasklepem czerw zamienia się w bezkształtną masę o barwie brudnożółtej do brunatnej.

Rozkładający się czerw ma gumiastą konsystencję i wyciąga się w krótkie, grube nitki, pachnie gnijącym mięsem, a po zaschnięciu tworzy ciemnobrązowe strupki, które - inaczej niż przy zgnilcu amerykańskim - łatwo usunąć z komórek. Rodzina słabnie. Porównanie ze zgnilcem to wiedza ogólna, klucz go nie wymaga.

Wiersz 1 jest wydrukowany w arkuszu („Odbiór nadstawek z miodem”), a klucz i tak liczy go jako kryterium R.3.1 - punkt należy się za zachowanie tej kolejności. Przed przesiedleniem trzeba mieć odkażony ul i sprzęt (rodzina nie może wrócić do skażonego drewna) i ramki z węzą - według tabeli 5 sześć na rodzinę. Kolejność czynności to wiedza ogólna o przesiedlaniu.

Matkę wyłapuje się i zamyka w klateczce, którą zawiesza się w przygotowanym ulu - pszczoły pójdą do niej. Ul z chorą rodziną odstawia się obok (albo za) dawnego stanowiska, a na jego miejscu staje przygotowany ul z węzą: pszczoły zbieraczki wracają na znane miejsce.

Przed wylotkiem nowego ula układa się pomost (z wyposażenia - pomost z twardej płyty pilśniowej), na który strząsa się i zmiata pszczoły z plastrów chorej rodziny; pszczoły wchodzą wylotkiem do ula z matką. Plastry chorej rodziny z czerwiem i zapasem się usuwa - to w nich są zarazki.

Rodzina na samej węzie nie ma zapasu, a na odbudowę plastrów zużywa cukier - dlatego na koniec podaje się syrop 1:1 (z podkarmiaczek górnych). Ilości syropu liczy tabela 5.

Drewno najpierw się oczyszcza z kitu i wosku, a potem wypala palnikiem gazowym (jest w wyposażeniu). Metalowej kraty i dłuta nie trzeba palić do drewna - po oczyszczeniu przemywa się je środkiem dezynfekcyjnym albo opala. Klucz przyjmuje też mycie sodą kaustyczną i alkoholem. Metody dezynfekcji to wiedza ogólna, wpisane zgodnie z kluczem.

Szczotki z włosiem nie da się skutecznie odkazić płomieniem - spala się ją (albo wymywa w środku dezynfekcyjnym). Drewnianą powałkę traktuje się jak ul. Miodarkę, która ma kontakt z miodem, myje się i przemywa środkiem dezynfekcyjnym - bez opalania.

Pomost z płyty pilśniowej był w kontakcie z pszczołami chorej rodziny - najprościej go spalić (klucz przyjmuje też oczyszczenie i wypalenie). Nadstawkę oczyszcza się z kitu i wosku i wypala jak korpus ula.

Rodzina ma 2 kg pszczół, a na 1 kg daje się 3 ramki węzy: 2 × 3 = 6 ramek, czyli 6 arkuszy węzy. Pasieka liczy 20 rodzin: 6 × 20 = 120 arkuszy, a w 1 kg jest 16 arkuszy: 120 / 16 = 7,5 kg. Obliczenia można zapisać w miejscu „niepodlegającym ocenie”.

Na każdy arkusz węzy potrzebna jest jedna ramka zbita i zadrutowana: 6 na rodzinę i 6 × 20 = 120 dla pasieki.

Pszczoły zużywają 0,4 kg cukru na odbudowanie jednego plastra: 6 × 0,4 = 2,4 kg na rodzinę i 2,4 × 20 = 48 kg dla pasieki.

Syrop 1:1 to 1 kg cukru na 1 l wody, a taka mieszanina daje około 1,6 l syropu (to przelicznik z praktyki pszczelarskiej, arkusz go nie podaje). Na rodzinę: 2,4 kg cukru × 1,6 = 3,84 l, dla pasieki: 3,84 × 20 = 76,8 l. Klucz przyjmuje też wynik konsekwentny z wcześniejszego błędu w ilości cukru.

Gorczyca idzie po jęczmieniu ozimym zebranym w lipcu, a siew ma być w drugiej połowie lipca - czasu jest mało. Pierwsza jest podorywka (albo talerzowanie) zaraz po zbiorze, potem bronowanie podorywki, które zatrzymuje wilgoć. Kolejność uprawek pożniwnych to wiedza ogólna z uprawy roli.

Nawożenie wykonuje się przed siewem, siew - w terminie z arkusza (druga połowa lipca), a po siewie bronuje się pole, żeby przykryć nasiona i wyrównać powierzchnię. Arkusz nie podaje rodzaju ani dawki nawozu, więc w tabeli jest sam zabieg.

Arkusz mówi, że gorczyca zostanie jesienią przyorana. Najpierw rośliny się mulczuje (ścina i rozdrabnia) po przekwitnięciu, potem przyoruje się je orką jesienną - w październiku albo listopadzie. Gorczyca zakwita jesienią, więc jest też pożytkiem dla pszczół (wiedza ogólna).