Pomoc społeczna dla wdowy z miastenią

Część praktyczna egzaminu z kwalifikacji SPO.01 „Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej” z sesji styczeń 2021 (zadanie 04) trwa 120 minut. Podopieczna z zadania to fikcyjna pani Magda, urodzona w 1972 roku, urzędniczka na rencie, z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i całkowitą niezdolnością do pracy orzeczoną na dwa lata. Od dziesięciu lat choruje na miastenię: ma osłabione mięśnie rąk, nóg i grzbietu, pochyloną sylwetkę, opadające powieki, trudności z gryzieniem i połykaniem i niewyraźną mowę. Chodzi tylko z pomocą, jest wychudzona i ma anemię. Sama nie umyje się, nie uczesze, nie zmieni bielizny ani pościeli i nie zje posiłku, dużo leży i ogląda telewizję.

Pięć miesięcy temu owdowiała. Mieszka z 84-letnią matką chorą na cukrzycę, nadciśnienie i reumatoidalne zapalenie stawów, która nie ma żadnych świadczeń, oraz z 23-letnim synem studentem w przystosowanym domu. Dochód to renta podopiecznej i renta rodzinna syna. Brakuje pieniędzy na leki i opłaty za prąd, gaz i telefon, więc chce świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej przelewanego na konto. Ma obniżony nastrój, unika telefonów i czuje się opuszczona, tęskni za pracą i kulturą.

Zdający rozpoznaje problemy i potrzeby podopiecznej oraz wypełnia w jej imieniu wniosek o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, z datą egzaminu. Na fantomie, w czasie nie dłuższym niż 40 minut, zmienia koszulę nocną i poszwę osobie leżącej.

Ocenie podlegają wykaz problemów i potrzeb oraz wniosek, a także przebieg zmiany koszuli i poszwy.