Rozwiązanie krok po kroku: Wsparcie dziecka z podejrzeniem ASD

Strona 4 ma dwa pola: czynności i działania opiekunek (co najmniej 8) oraz przykłady zabaw (co najmniej 3). Każde z ośmiu działań to osobne kryterium klucza, a przykłady zabaw - dziewiąte. Dlatego każdy krok dopisuje jedno działanie odpowiadające jednemu kryterium.

Jaś najczęściej bawi się jednym ulubionym autem. Integrację najłatwiej zacząć od tego, co dziecko lubi, więc pierwsze zalecenie pozwala mu wybierać zabawki i wykorzystuje ulubione auto we wspólnej zabawie.

Jaś unika zabaw z rówieśnikami, ale ufa jednej opiekunce. Kontakt nawiązywany w zabawie - najlepiej przez tę opiekunkę - jest punktem wyjścia do włączenia go w grupę.

Jaś nie rozumie poleceń typu „zostaw”, „nie wolno” i nie buduje samodzielnie zdań. Komunikaty do niego muszą być krótkie, jasne i precyzyjne.

Jaś boi się hałasu i nie potrafi skupić się na jednej czynności - nadmiar dźwięków i obrazów nasila oba problemy.

Każda udana chwila zabawy z innymi dziećmi powinna spotkać się z pochwałą albo nagrodą - wtedy Jaś chętniej do niej wraca.

Adaptacja Jasia przebiegała ciężko. Stałe miejsca, oznaczone rzeczy i przewidywalny rytm dnia dają mu poczucie bezpieczeństwa - wpis podaje przykłady z klucza.

Integracja zaczyna się od kilkorga dzieci, nie od całej grupy. Jaś ma uczestniczyć w zajęciach i posiłkach z małą grupą rówieśników, a opiekunki zachęcają go do wspólnych zabaw.

Ósme działanie dotyczy całej grupy: zaplanowane chwile wyciszenia zmniejszają hałas, którego Jaś się boi. Klucz uznaje kryterium przy jednym sposobie - wpisane są oba podane w nim przykłady.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 1 sposób, a wpisanych jest 2. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

Drugie pole strony to przykłady zabaw. Klucz wymaga, żeby dotyczyły grupy dzieci i były dostosowane do wieku - same zabawy indywidualne nie wystarczą. Wpisane zabawy angażują małą grupę i nie są głośne.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 zabawy, a wpisanych jest 5. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

Rodzice nie akceptują podejrzeń i nie widzą potrzeby konsultacji, ale przyznają, że nie wiedzą, jak postępować z synem. Pierwsze zalecenie proponuje współpracę i wyjaśnia, co dziecko zyska na diagnozie - przykłady korzyści są z klucza. Każde z pięciu zaleceń to osobne kryterium.

Arkusz wymaga, żeby zalecenia uwzględniały postępowanie z dzieckiem w domu. Drugie zalecenie to wspólnie spędzany czas i konkretne zabawy z pomocami, które rodzice mogą przygotować sami - przykłady z klucza.

Jaś nie rozumie zakazów i boi się hałasu. W domu potrzebuje jasnych granic i unikania miejsc, które go stresują.

Powtarzalne, przewidywalne sposoby postępowania pomagają dziecku, które z trudem przyjmuje zmiany.

Ostatnie zalecenie przenosi do domu rytm dnia ze żłobka: jednakowe pory posiłków, snu i zabaw.

Arkusz wymaga co najmniej 5 zaleceń z uwzględnieniem postępowania w domu - wpisanych jest pięć, każde dotyczy codziennego życia Jasia z rodzicami.

Ścieżkę egzaminator ocenia po zakończeniu pracy - nie da się jej pokazać jako wpisu, więc ten etap opisuje, jak ją wykonać zgodnie z kluczem. Karton, materiały i przybory są na stanowisku i w magazynie.

Wykonaj co najmniej trzy elementy ścieżki, każdy na oddzielnym kartonie - nie jeden karton podzielony na pola. Każdy element musi być na tyle duży, żeby 3-letnie dziecko mogło postawić na nim całą stopę: przed cięciem przyłóż karton do stopy fantomu i zostaw zapas z każdej strony.

Każdy element wypełnij innym materiałem - arkusz wymaga co najmniej trzech różnych materiałów o różnych strukturach, a klucz ocenia, czy każdy element daje inne wrażenia sensoryczne. Wybierz z materiałów na stanowisku takie, które pod stopą wyraźnie się różnią.

Wypełnienie pokrywa całą powierzchnię elementu równomiernie, tak żeby dziecko dotykało go całą podeszwą stopy - bez pustych miejsc i bez skupisk w jednym rogu.

Po ścieżce będzie chodzić dziecko, więc materiały muszą być prawidłowo przymocowane do podłoża i nie mogą odpadać. Przymocuj każdy element środkami dostępnymi na stanowisku, a na koniec przeciągnij po nim dłonią i sprawdź, czy nic się nie odrywa.

Ostatnie kryterium to estetyka: elementy nie mogą być zabrudzone ani pozaginane. Pracuj na czystym blacie, nadmiar środka mocującego usuń od razu, gotowych elementów nie składaj.

Ścieżkę zostaw na indywidualnym stanowisku do pisania, razem z arkuszem.

Gotowość zgłaszasz przez podniesienie ręki i zaczynasz po zgodzie przewodniczącego zespołu nadzorującego, w obecności egzaminatora. Na okład masz 20 minut. Fantom traktujesz jak Jasia - użądlone jest lewe przedramię.

Umyj albo zdezynfekuj ręce i załóż rękawiczki jednorazowe.

Jaś po użądleniu ma zaczerwienienie i obrzęk, więc jest przestraszony. Uspokajaj go, przytul, mów do niego - przez cały zabieg. Ubranko zabezpiecz pieluchą tetrową, żeby nie zmoczyć go przy przemywaniu.

Przemyj miejsce użądlenia wodą z mydłem, a potem delikatnie osusz lewe przedramię pieluchą tetrową.

Zaaplikuj żel Altacet Junior przy użyciu jałowego kompresu albo gazika - nie palcami. Miejsce użądlenia zabezpiecz jałowym kompresem albo gazikiem.

Obandażuj okład bandażem dzianym tak, żeby się nie zsuwał, a końcówki bandaża przyklej plastrem albo zwiąż. Przez cały zabieg dbaj o bezpieczeństwo dziecka i nie odchodź od niego.

Po wykonaniu okładu wyrzuć rękawiczki jednorazowe do pojemnika albo kosza z czerwonym workiem i uporządkuj stanowisko.