Rozwiązanie krok po kroku: Plan pracy, masa solna i mycie rąk

Plan ma trzy sfery, a w każdej trzy kolumny. Klucz ocenia osobno osiągnięcia i zabawy w każdej sferze (sześć kryteriów), jednym kryterium wszystkie pomoce dydaktyczne i jednym uwagi BHP - razem osiem punktów.

Sensomotoryka Kamila rozwija się zgodnie z normą dla 29 miesięcy, więc osiągnięcia to umiejętności typowe dla tego wieku - wszystkie cztery z listy klucza.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 osiągnięcia rozwojowe, a wpisanych jest 4. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

Każda zabawa ćwiczy któreś z zapisanych osiągnięć: siedzenie „konno” na ławeczce z podawaniem piłki (rzut, ruch), odwzorowywanie gestów (naśladowanie), budowanie z klocków, układanka z trzech elementów i lepienie figurki z masy solnej - tę ostatnią Kamil wykona w części praktycznej egzaminu.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 zabawy/ćwiczenia, a wpisanych jest 5. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

To sfera, w której Kamil ma opóźnienie - jego mowa odpowiada 22. miesiącowi życia. Osiągnięcia wskazują, do czego plan ma go doprowadzić: przejście od wyrazu do zdania, nowe słowa i rozumienie poleceń. Klucz podaje dokładnie trzy przykłady i wszystkie trzy są wpisane.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 osiągnięcia rozwojowe - wpisanych jest dokładnie tyle. Każdy wpis musi być poprawny, bo nie ma zapasu.

Zabawy zmuszają do mówienia i słuchania: układanie obrazków w kolejności i opowiadanie, co się na nich dzieje, zagadki z nowymi słowami, opowiadanie krótkimi zdaniami teatrzyku i oglądanej razem książeczki.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 zabawy/ćwiczenia, a wpisanych jest 5. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

Trzecia sfera rozwija się zgodnie z normą. Klucz podaje trzy przykłady osiągnięć - wszystkie są wpisane.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 osiągnięcia rozwojowe - wpisanych jest dokładnie tyle. Każdy wpis musi być poprawny, bo nie ma zapasu.

Zabawy pozwalają nazwać i okazać uczucia: odnajdywanie „uczuć” na obrazku i robienie pasujących min, tulenie lali albo obdarowanie opiekunki maskotką, wspólna naprawa zepsutej zabawki i radość z jej naprawienia. Przy okazji Kamil nazywa emocje - to także ćwiczenie mowy.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 zabawy/ćwiczenia - wpisanych jest dokładnie tyle. Każdy wpis musi być poprawny, bo nie ma zapasu.

Pomoce to jedno kryterium dla całego planu, ale punkt jest tylko wtedy, gdy w każdej sferze są co najmniej trzy. Klucz nie podaje przykładów - wymaga pomocy „adekwatnych do zapisanych zabaw/ćwiczeń”. Dlatego każda pomoc w planie to przedmiot, którego wymaga zabawa wpisana obok: ławeczka i piłka do zabawy „konno”, klocki, układanka, masa solna; obrazki, zagadki, teatrzyk i książeczka; obrazki z emocjami, lala, maskotka i zabawka do naprawy.

Pomoce do mowy i do uczuć wpisują dwa kolejne kroki. Kod kryterium stoi przy ostatnim z nich, bo punkt jest dopiero wtedy, gdy wszystkie trzy sfery mają swoje pomoce.

Pomoce do zabaw z mową: obrazki do układania i opowiadania, zagadki obrazkowe, kukiełki do teatrzyku i książeczka z obrazkami.

Pomoce do zabaw z uczuciami: obrazki przedstawiające uczucia, lala do tulenia, maskotka do obdarowania opiekunki i zabawka, którą Kamil naprawia razem z opiekunką. Po tym kroku każda sfera ma co najmniej trzy pomoce - kryterium jest spełnione.

Klucz uznaje kryterium przy co najmniej 3 pomoce dydaktyczne, a wpisanych jest 4. Zapas chroni punkt, gdyby egzaminator nie uznał któregoś sformułowania.

Wiersz na dole strony 5 obejmuje całą szerokość tabeli. Klucz nie podaje przykładów uwag - wymaga, żeby były „adekwatne do zapisanych zabaw/ćwiczeń”. Każda uwaga odnosi się więc do konkretnej zabawy z planu: zabawy na ławeczce, podawania piłki, budowania z klocków, lepienia z masy solnej i mycia rąk po nim. To zasady z praktyki zawodu opiekunki, a nie przykłady z klucza.

Gotowość do całej części praktycznej zgłaszasz raz, przez podniesienie ręki, i zaczynasz po zgodzie przewodniczącego zespołu nadzorującego. Na przygotowanie masy, zajęcia i mycie rąk masz razem 25 minut. Fantom traktujesz jak Kamila.

Zanim zaczniesz przygotowywać masę solną, załóż fartuch. Masę przygotuj ze składników z magazynu - arkusz nie podaje przepisu ani proporcji, egzaminator nie ocenia składu masy. Ocenia za to, czy podczas pracy z masą utrzymujesz porządek na stanowisku: składniki i naczynia na swoim miejscu, rozsypane składniki od razu sprzątnięte.

Z gotowej masy przygotuj wzór figurki, którą potem ulepisz razem z Kamilem. Arkusz nie mówi, co ma przedstawiać - wystarczy prosta figurka z kulek albo wałeczków, bo takie czynności klucz ocenia w trakcie zajęć. Następnie przygotuj stanowisko do zajęć z dzieckiem: masa i wzór figurki na stoliku przy miejscu, w którym usiądzie dziecko.

Załóż fantomowi fartuszek i podwiń rękawy bluzki - masa nie pobrudzi ubrania, a ręce będzie łatwo umyć. W trakcie zajęć ugniataj masę, rozklepuj ją i wykonuj wałeczek albo kulkę - pokazujesz Kamilowi kolejne ruchy, a on je naśladuje. Przez cały czas mów do niego słowa motywujące do lepienia, np. „Spróbuj, ulep kulkę” - zajęcia mają też rozwijać mowę, której Kamil potrzebuje najbardziej.

Gdy figurki są gotowe, nazwij swoją figurkę i zapytaj Kamila, co ulepił - to rozmowa, w której dziecko ćwiczy nowe słowa. Na koniec pochwal Kamila za wykonaną pracę.

Po zakończeniu zajęć umyj Kamilowi ręce. Klucz ocenia kolejność wszystkich czynności: moczenie rąk, namydlanie, mycie, spłukiwanie, strzepywanie wody i wycieranie rąk ręcznikiem - pominięcie albo zamiana którejś kosztuje punkt.

Myj ruchem okrężnym obie dłonie, od strony wierzchniej i spodniej oraz między palcami, a także nadgarstki. Pracuj powoli, dokładnie i precyzyjnie. Przez cały zabieg mów do dziecka: tłumacz, co teraz robisz i w jakiej kolejności myje się ręce.

Stanowisko po zajęciach z masą solną posprzątaj dopiero po zakończeniu mycia rąk. Klucz zaznacza to wprost: kryterium jest spełnione tylko wtedy, gdy sprzątanie następuje po zabiegu mycia rąk - nie wcześniej.