Na dwutorowej linii kategorii 1 w torze nr 1 szlaku A - B, w km 137.430, pękła poprzecznie szyna w lewym toku - pęknięcie w okienku między podkładami, szczelina 20 mm. Dyżurny ruchu stacji A zamknął tor nr 1. Tor jest klasyczny z szyn 49E1 o długości 30 m, przytwierdzenie typu K, cały na prostej; droga hamowania wynosi 1000 m. Ukres rozjazdu nr 39 w stacji A leży w km 132.150, ukres rozjazdu nr 2 w stacji B - w km 140.290. Trzeba osygnalizować zamknięty tor, opisać zabezpieczenie szyny i warunki ruchu, osygnalizować ograniczenie prędkości, opisać naprawę ostateczną i nazwać elementy przytwierdzenia K.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie opisy na wykropkowanych liniach i nazwy elementów do tabeli, a tarcze i wskaźniki rysuje na schematach szlaku. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy i rysunek zdającego są granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie tabeli - za kryteriami klucza.
Jak liczę kilometraż. Z wyciągu z Ie-1: tarczę D1 na szlaku stawia się co najmniej 50 m przed miejscem osłanianym, a tarczę ostrzegawczą DO - w odległości drogi hamowania zwiększonej o 200 m (1200 m) przed D1; przeszkodę osłania się z obu stron. Zamknięty tor osłania się dodatkowo w obu stacjach tarczą D1 bez tarczy ostrzegawczej, w osi toru, poza ostatnim rozjazdem. Tarczę D6 stawia się w odległości drogi hamowania przed początkiem odcinka ograniczonej prędkości. Kierunek właściwy w torze nr 1 prowadzi od stacji A (rosnący km), bo na linii dwutorowej pociągi jeżdżą prawym torem (wiedza ogólna). Sygnały dla kierunku właściwego stoją z prawej strony toru, dla niewłaściwego - z lewej; na schemacie obie strony wypadają pod torem nr 1. Schematy nie są w skali: symbole stoją po kolei według kilometrażu, a każdy ma podpisany km.
Dane i przepisy. Liczby pochodzą z treści zadania, tabel i rysunków arkusza CKE; każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Zasady ustawiania tarcz biorę z wyciągu z instrukcji Ie-1 wydrukowanego w arkuszu. Sposób zabezpieczenia szyny i warunki ruchu biorę z załącznika nr 16 do Id-1, a naprawę ostateczną - z § 48 Id-1 (oba w arkuszu). Nazwy elementów przytwierdzenia to ogólna wiedza o nawierzchni - w krokach jest to zaznaczone, a wpisy trzymają się sformułowań klucza (klucz dopuszcza też inne poprawne określenia).
To jedno z możliwych rozwiązań: opisy można sformułować inaczej, byle zawierały te same informacje.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 32 kryteria w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 24 punktów - można stracić 8 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej, bo po 8-10 punktów, dają oba schematy i wykaz elementów.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.